Home » Cover Story

எதையும் விரும்பிச் செய் எதிர்காலத்தைப் பூர்த்தி செய்

அருட்செல்வர். முனைவர்.  பா. இராஜாராம்

முன்னாள் தலைவர்,தாவரவியல் துறை,

பூ.சா.கோ கலைக்கல்லூரி

முன்னாள் செயலாளர் SP. நரசிம்மலு நாயுடு நினைவு அறக்கட்டளை.

விஞ்ஞான ஆராய்ச்சியாளர்

கோவை.

இவர் மிகச்சிறந்த ஆசிரியர்

பார் போற்றும் கல்விமான்

அறிவியலைத் தமிழ் படுத்திய ஞானி

புகழ்பெற்ற இதழாசிரியர்

பன்மொழிப் பேசும் பண்பாளர்

அகிலம் போற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்

உலகத்தைச் சுற்றிய உன்னத மனிதர்

பல சாதனையாளர்களை உருவாக்கிய சான்றாளர்

இயற்கை விஞ்ஞானி…

என பன்முக ஆளுமைக் கொண்ட பூ.சா.கோ. கலை அறிவியல் கல்லூரியின் முன்னாள் தாவரவியல் துறைத் தலைவர் முனைவர் பா. இராஜாராம் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு.

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நீலகிரி மாவட்டத்திலுள்ள குன்னுரில்  ஜீன் மாதம் 15 ஆம் தேதி 1931 ஆம் ஆண்டு பிறந்தேன். பெற்றோர் திரு. டி.என். பாலகிருஷ்ண நாயுடு, நவநீதம்மாள். என்னுடன் பிறந்தவர்கள் ஆறு சகோதர்கள், இரண்டு சகோதரிகள் ஆவர். அதே போல் எனக்கு ஐந்து மகன்கள், ஒரு மகள். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பணிகளை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தற்போது எல்லாம் மூன்று வயதிலேயே குழந்தைகளை பள்ளியல் சேர்த்து விடுகிறார்கள். ஆனால் நான் ஆறு வயதில் தான் ஒன்றாம் வகுப்பிலே சேர்ந்தேன். நான் படித்த பள்ளி குன்னுரிலுள்ள சிஎஸ்ஐ பள்ளியில் 1936 ஆம் ஆண்டு சேர்ந்தேன். கிருத்துவப்பள்ளி என்பதால் ஒழுக்கமும், கல்வி போதிக்கும் முறையும் முற்றிலும் மாறுப்பட்டதாக இருக்கும். இங்கு பணியாற்றும் ஆசிரியர்கள் அன்றைய காலத்திலேயே நன்றாக கல்வி கற்றவர்களாக இருந்தார்கள். அதன் பின் மேல்நிலை வகுப்பு செயிண்ட் அந்தோணியார் பள்ளியில் படித்தேன். அப்போது தான் எழுத்தறிவு முறை முதன் முதலில் பள்ளிகளுக்கு அறிமுகம் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த பள்ளியில் படித்த பாடத்திட்டம் பிற்காலத்தில் பி.எஸ்சி படிக்கும் போது வந்தது என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

பள்ளிப்படிப்பை முடித்தவுடன் 1947 ஆம் ஆண்டு கும்பகோணம் அரசு கலைக்கல்லூரியில் என்னுடைய கல்லூரிப் பயணம் இரண்டு ஆண்டுகள் தொடங்கியது. பின்னர் சென்னையிலுள்ள பிரசிடென்சி கல்லூரியில் தாவரவியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தப் படித்தேன். முனைவர் பட்டத்தை சென்னையிலிருந்து இங்கு எக்ஸ்டென்சன் சென்டர் ஒன்று இருந்தது அதில் எனது வழிகாட்டுதல் ஆசிரியர் முனைவர். சுந்தரராஜீலு அவர்கள் மூலமாக முனைவர் பட்டம் பெற்றேன்.

கே: அறிவியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தன் காரணம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

1947 ஆம் ஆண்டுகளில் ஜெர்மனி, கீரிஸ், நார்வே, போன்ற நாடுகளில் அறிவியலின் வளர்ச்சி அப்போதே பெரிய அளவில் இருந்தது. ஆனால் இந்தியாவில் அப்போது தான் அறிவியல் வளர்ச்சி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது தான் இத்துறையைத் தேர்ந்தெடுத்து படித்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது.

மற்ற எல்லா துறைகளிலும் தகவல்கள் கிடைத்து விடும் ஆனால் அறிவியல் துறையில் நாம் தான் தகவல்களைத் திரட்ட வேண்டும். அறிவியல் இல்லாமல் இவ்வுலகம் இயங்காது என்பதை புரிந்து கொண்டேன்.  எல்லாவித பரிணாம வளர்ச்சிக்கும் அறிவியலே முதல் படி. இது போன்ற எண்ணற்ற காரணங்களால் தான் இத்துறையை படிக்க நேர்ந்தது.

அப்போது இருந்த அறிவியல் ஆசிரியர்கள் வெறுமனே புத்தக பாடத்தை நடத்தாமல், நடத்தும் பாடத்திற்கு ஏற்றார் போல் நேரடியாக அந்த இடத்திற்கே கூட்டிச் சென்று செய்முறையாக பாடத்தை கற்பிப்பார்கள்.

கே: உங்கள் முதல் ஆசிரியர் பயணம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

பிரசிடென்சி கல்லூரியில் எம். ஏ தாவரவியல் படிக்கும் போதே என்சிசி யில் சீனியர் கேடட்டாக இருந்தேன். அப்போது புதிதாக படிக்கும் மாணவர்களுக்கு இராணுவ பயிற்சி கற்பிக்க வேண்டும். இப்பயிற்சி முறை இராணுவம் சார்ந்த அத்துனை பயிற்சிகளும் கொடுக்க வேண்டும். பின்பு இது சார்ந்த நன்மைகள் என்ன, பயன்கள் என்ன, எதிர்கால தேவைகள் என்ன என்பதை அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப்படும். இது அவர்களின் எதிர்கால வாழ்விற்கு பெரும் பயனாக இருக்கிறது.

கற்பிக்கும் முறையில் இராணுவ முறைகளே சிறந்தது என அறிந்து கல்லூரி ஆசிரியர் பணியிலும் அந்த முறைகளையே பின்பற்றி என்னால் சிறந்த மாணவர்களை உருவாக்க முடிந்தது. ஜனவரி 26 ம் நாள் 1951 ஆம் ஆண்டு முதல் குடியரசு தின விழா தலைநகர் டில்லியில் கொண்டாடப்பட்டது. அப்போது இந்திய அரசிடமிருந்து ஒரு ஆணை வந்தது.  அது என்னவென்றால் தமிழ்நாடு, பம்பாய், கொல்கத்தா போன்ற மாநிலங்கள் ஒவ்வொன்றிலிலுருந்தும் 20 என்சிசி வீரர்கள் அனுப்பி வைக்கும் படி பாரத அரசு கேட்டுக்கொண்டது.  அதன்படி தமிழ்நாட்டிலிருந்து நானும் 20 பேர்களில் ஒருவனாக அனுப்பப்பட்டேன். டில்லியில் 15 நாட்கள் தீவிர பயிற்சி கொடுத்தார்கள். குடியரசுத் தலைவர் டாக்டர். இராஜேந்திரபிரசாத் அவர்களுக்கு சல்யூட் கொடுத்தோம். அது என் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத சிறந்த நிகழ்வாக இருக்கிறது.

இராணுவத்தில் சேர வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருந்தாலும் ஆசிரியராக வர வேண்டும் என்பதில் தீராத காதல் இருந்தது. இதனால் இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் வ. ஊ. சி அறக்கட்டளை சார்பாக தூத்துக்குடியில் ஒரு கல்லூரி நிறுவப்பட்டது. அங்கு முதன் முதலாக 1952 ல் பணியில் சேர்ந்தேன். அங்கு அப்போது திரு. சீனிவாச ராகவன் முதல்வராக இருந்தார்.  நான்கு ஆண்டு காலம் அங்கு பணியாற்றி, கோவையிலுள்ள பி.எஸ்.ஜி கலைக்கல்லூரியில் 1956 ஆம் ஆண்டு அப்போது புதிதாகத் தொடங்கிய பயலாஜி துறையில் பணியாற்ற தொடங்கினேன். இங்கு 39 ஆண்டு காலம் பணியாற்றினேன். என்னுடைய ஆசிரியர் பணியின் அனுபவம் மொத்தம் 43 ஆண்டுகள். இந்த ஆண்டுகளில் அறிவியல் துறைக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் நிறைய புதுமைகள் செய்து கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.

கே: ஆசிரியர்களின் ஆளுமைப்பண்பு எப்படியிருக்க வேண்டும் ?

ஆசிரியர்கள்  தான் எதிர்கால சமுதாயத்தின் ஏணிப்படி என்று சொல்வார்கள். அதனால் தான் ஆசிரியர் பணியை அறப்பணி என்று சொல்கிறார்கள்.

ஆசிரியர்கள் அணியும் ஆடையில் மிகவும் அக்கரையுடையவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும், மாணவர்களை ஈர்க்கும் படி, வகுப்பிற்கு வரும் அந்த ஒரு மணிநேரம் மிகவும் பயனுள்ள வகையில் கருத்துக்களைப் போதிக்க வேண்டும்.

மாணவர்களை விட ஆசிரியர்கள் அதிகம் படிக்க வேண்டும். மாணவர்களுக்கு எழும் ஐயங்களை அவ்வப்போதே தீர்க்கும் வல்லமையுடையவர்களாக இருத்தல் வேண்டும்.

மாணவர்கள் ஆசிரியர்களை கூர்ந்து கவனிப்பார்கள். இதனால் பயம் பதட்டம், தடுமாற்றம், பிழை போன்றவற்றை தவிர்த்திடல் வேண்டும்.

வெறும் புத்தகப் பாடத்தை நடத்தாமல், அந்த பாடம் சம்மந்தமான இடத்திற்கே மாணவர்களை அழைத்துச் சென்று அவர்களுக்கு புரியும் படி கற்றல் பயிற்சியை கொடுக்க வேண்டும்.

தன் பாடம் சார்ந்த அறிவு மட்டும் இல்லாமல் எல்லாத் துறைகளிலும் புலமைப் பெற்றவர்களாக ஆசிரியர்கள் தங்களை தகவமைத்துக் கொள்ளல் வேண்டும்.

எத்துறை ஆசிரியராக இருக்கிறோமோ அத்துறையினை உயர்வாக எண்ணி கற்பித்தல் வேண்டும்.

இப்படி பல நற்குணங்கள் கலவை தான் ஆசிரியர்களின் பிம்பமாக பிரதிபலிக்கிறது.

கே: ஒரு ஆசிரியர்களின் வெற்றி எதை மையமிட்டு இருக்க வேண்டும்?

உலகத்திலே தன்னை விட தன் மாணவர்கள் உயர்ந்து விட்டார்கள் என்று பொறாமைபடாத ஒருவர் என்றால் அது ஆசிரியர்கள் மட்டும் தான்.

தன்னிடம் படித்த ஒரு மாணவன் தற்போது ஒரு துறையில் சான்றோனாக இருக்கிறான் என்று பிறர் சொல்லி கேட்கும் போது அவர்களுக்கு அது தான் பெரிய வெற்றி மகிழ்ச்சி.

என்னிடம் படித்த எத்தனையோ மாணவர்கள் இன்று பல துறைகளில் சாதனையாளர்களாக இருக்கிறார்கள். குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் யூஜிசி சேர்மன் முனைவர் திரு. தேவராஜ், கேஎம்சிஎச் மருத்துவமனையின் தலைவர் நல்ல பழனிசாமி, கே.ஜி. மருத்துவமனையின் தலைவர் டாக்டர். பக்தவச்சலம், டாக்டர். மாணிக்கராஜ் குழந்தைகள் நல மருத்துவர், முன்னாள் அமைச்சர் திரு கண்ணப்பன், சங்கரா கண் மருத்துவமனை நிறுவனர், டாக்டர். ரமணி, நீலகிரி பிரபல டாக்டர்கள் பி. சுதர்சனம், டாக்டர். பி. பத்பநாபன்  போன்றவர்கள் 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தற்போதும் மருத்துவர்களாகப் சேவை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இதை எண்ணும் போதெல்லாம் மனதிற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிது.

கே: கலைக்கதிர் மாத இதழில் தாங்கள் இணைந்தது பற்றி?

1951 ஆம் ஆண்டு கலைக்கதிர் இதழ் தொடங்கப்பட்டது. நான் அப்போது சென்னையில் கல்வி கற்று கொண்டிருந்தேன். இவ்விதழில் அப்போது திருவாளர்கள் டாக்டர் ஜீ. ஆர். தாமோதரன், பி. ஆர். கிருஷ்ணமூர்த்தி, தா.ஏ ஞானமூர்த்தி, மா.ரா.போ குருசாமி, இருசு பிள்ளை, ராஜமணிக்கம் போன்றவர்கள் பணியாற்றி கொண்டிருந்தார்கள்.

இவர்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து அறிவியல் தமிழ் கலைக்கதிர் இதழைத் தொடங்கி நம்முடைய ஆசிரியர்களிடம் கட்டுரையை வாங்கி இப்புத்தகத்தில் இடம் பெற செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தார்கள்.

பத்திரிகை தொடங்கி நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் நான் கோவைக்கு வருகிறேன். அப்போது நானும் இந்த இதழில் தாவரவியல் சார்ந்த கட்டுரைகளை எழுதத் தொடங்கினேன். தமிழில் தாவரவியல் பற்றிய கட்டுரைகள் எழுதியது அக்காலத்தில் மிகவும் வரவேற்பினைப் பெற்றது. பிற்காலத்தில் அதை ஒரு புத்தகமாகவே எழுதி வெளியிட்டேன். இது பல கல்லூரிகளுக்கு பாடத்திட்டமாக இருக்கிறது.

மிகவும் பிரபலமான எழுத்தாளர்கள் இணைந்து தொடங்கிய இந்த கலைக்கதிர் இதழ் இன்றும் புகழ்பெற்ற இதழாக இருக்கிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த இதழை மேலும்

அனைத்தும் ஆனந்தமாகட்டும் அகிலமெங்கும் உன் பெயர் சிறக்கட்டும்…!

(5-ல் வளையாதது 15-ல் வளையும்)

Dr.Z.R. ஆனந்

நிறுவனர், i2C foundation

கோவை.

நம்பிக்கை எனும் நார் மட்டும்

நம் கையில் இருந்துவிட்டால்

உதிர்ந்த பூக்களெல்லாம்

ஒவ்வொன்றாய் வந்து ஒட்டிக் கொள்ளும்

கழுத்து மாலையாகவும்

தன்னைத் தானே கட்டிக் கொள்ளும்….

என்பார் சிந்தனைக் கவிஞர். அவரின் எண்ணங்களுக்கு வண்ணம் கொடுக்கும் விதமாக  கல்வித்துறையில் தடம் பதித்து வரும் தன்னம்பிக்கையாளர்.

கனவு காணுங்கள் எனும் கலாம் வழியில் மாணவர்களுக்கு உபதேசம் சொல்லி அந்தக் கனவை நனவாக்க எவ்வாறு நடை போட வேண்டும், அந்த நடைக்கு தடையாக உள்ளவற்றை எவ்வாறு தவிர்த்தல் வேண்டும் ஆகியவற்றை தனது அனுபவத்தின் மூலம் போதித்து வரும் போதனையாளர்.

உன் இலட்சியம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும், அதுவும் நன்றாக இருக்க வேண்டும். நேரத்திற்கு ஏற்றார் போல் இலட்சியத்தை மாற்றினால் அது உன் வெற்றிப் படிக்கட்டுகளை எட்ட விடாது என்பதே இவரின் தாரக மந்திரம்.

உலக நாடுகளில் உள்ள யோக நெறிகள், ஆன்மீக நெறிகளைக் கற்று, தன் சமுதாயத்திற்கு ஏதேனும் ஒரு வகையில்  மாற்றத்தைக் கொண்டு வர வேண்டும் எப்போதும் சிந்தித்து வரும் சிந்தனையாளர்.

தாழ்வு மனப்பான்மையில் வாழும் இளைஞர்களுக்கும், சோதனையில் தவிப்போருக்கும் தனது மூன்றாவது கையான தன்னம்பிக்கை தான் பெரிய ஆயுதம் என்று தனது ஞானத்தால் அறிவுறுத்தி வரும் ஆசிரியர், ஆளுமை, ஆனந்தம், ஆரோக்கியம், தன்னம்பிக்கை, தன்னையறிதல், தைரியம், புத்துணர்வு போன்ற அத்துனை துறைகளின் பயிற்சியாளருமான I2C FOUNDATION நிறுவனர் DR.Z.R. ஆனந் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு…

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாம் கோவை மாவட்டம் மேட்டுப்பாளையத்தில்.  பத்தாம் வகுப்பு வரை பிரஸ் காலனியில் உள்ள தம்பு உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்தேன். அதன் பிறகு பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரை சிவானந்தா பள்ளியில் படித்தேன். பள்ளிப்படிப்பு முடித்தவுடன் வித்யாலாயம் கல்லூரியில் இளங்கலை கணிதத்துறைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படித்தேன். இந்தக் கல்லூரி தான் என்னை அடுத்தப் படிநிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. ஒழுக்கம், பண்பு, ஆன்மீகம் என பல பரிமாணங்களைக்  கொண்ட கல்லூரி அது. கல்லூரியை முடித்தவுடன் பாரதியார் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.எட் 1992 ஆம் ஆண்டு சேர்ந்தேன். பின்னர் 1996 ஆம் ஆண்டு எனக்கு ஆசிரியராகப் பணி கிடைத்தது. அன்று முதல்  2019 ஆம் ஆண்டு வரை என்னுடைய ஆசிரியர் பணி சிறப்பாகச் சென்றது. பின்னர் தற்போது விருப்பு ஓய்வுப் பெற்றுவிட்டேன். . அப்பா ரத்தினம் ஆசிரியார். மேட்டுப்பாளையம் பகுதியில் அவர் மிகவும் பிரபலமான ஆசிரியர். அம்மா, அண்ணன் அக்காள், தங்கை அனைவருமே ஆசிரியர்கள், மனைவி வக்கீல்,ஒரு மகன்  இருக்கிறார்.

கே: நீங்கள் டாக்டர் பட்டம் பெற்றது பற்றி?

நான் படிக்கின்ற காலத்திலிருந்து இன்று வரை சுமார் 600 ஆதரவற்றோர் சடங்களுக்கு மேல் என்னுடைய சொந்த செலவில் அடக்கம் செய்திருக்கிறேன். இதற்காக எனக்கு நல்லடக்கச் சேவை விருதும் டாக்டர் பட்டமும் கிடைத்தது. நாம் நம் தந்தை காணாமல் போனால் எப்படிப் பதறுவோம். அந்த நிலையில் ரோட்டோரத்தில் மோசமான நிலையில் தந்தை இருந்தால் நம்மால் அவரை ஒதுக்க முடியுமா? நாம் அவரை கட்டி அணைத்து வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வோம் தானே. அந்த நிலை யாராக இருந்தாலும் நாம் அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற உந்துதலின் பேரில் இந்தச் சேவையை செய்து வருகிறேன்.

கே: ஆசிரியர் பணியிலிருந்து விருப்பு ஓய்வு பெற்ற உங்களின் அடுத்தப் பணி என்ன?

ஆசிரியப் பணி  என்பது மிகவும் புனிதமான பணி.  எதிர்கால சமுதாயத்தை ஒரு ஏற்றமிகு சமுதாயமாக மாற்ற அவர்கள் தூணாக இருந்து செயல்படுகிறார்கள. என்னுடைய 20 ஆண்டுகால ஆசிரியர் பணியில் பல மாணவர்களை சீர்ப்படுத்தி செம்மைப்படுத்திருக்கிறேன் என்பது என் மனதிற்கு மிகவும் மகிழ்வாக இருக்கிறது.

எனக்கு எப்போதும் மாணவர்களிடம் நல்லதொரு புரிதல் இருப்பதால் அவர்களுக்கு ஒரு ஆசிரியராய் இருந்து வழிக்காட்டுவதை விட  ஒரு சிந்தனையாளராய் இருந்து வழிகாட்ட வேண்டும் என்பது தான் என்னுடைய நோக்கம்.

இன்றைய சூழ்நிலையில் சமூகம் மாணவர்களுக்கு பல விதமான விஷயங்களை சிறிய வயதிலேயே கற்றுத் தருகிறது. மாணவர்களின்  மதிப்பு மிக்க நேரம் வலைதளங்களிலேயே செலவாகின்றது. மாணவர்கள் இதைத் தேடிச் செல்வதில்லை.சூழ்நிலைகள் தான் அவர்களை இதற்குள் வளைக்கின்றது. பல நேரங்களில் மாணவர்களால் நல்ல விஷயங்களையும், கெட்ட விஷயங்களையும் எப்படி எதிர்கொள்வது என்பது தெரியாமல் போகிறது.  மாணவர்களுக்க 13 முதல் 18 வயது வரை உள்ள வயது மிக முக்கியமானது.  இந்தக் காலங்களில் தான் அவர்கள் உடல் அளவிலும், மன அளவிலும் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள்.

எனவே, இந்த வயதில் அவர்களின் நேர்மறை ஆற்றலைத் தூண்டி மற்றும் எதிர்மறை எண்ணங்களை நீக்குவதன் மூலம் அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கை மற்றும் சமூகத்தை எதிர்கொள்வது எளிதாகிறது. இதை எப்படி பக்குவமாக அவர்களுக்கு எளிதாகவும், விருப்பம் உள்ளதாகவும் புரிய வைப்பது என்பதில் தான் இந்த பவுண்டேசன் பெரிய பங்கு வகிக்கிறது.

கே: PET பயிற்சி முறையைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

PET (Personal Improvement Transformation) பயிற்சி 12 வயது முதல் 18 வயதிலான குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கிறோம். இந்தப் பயிற்சியை அறிமுகம் செய்தது நான் தான். இது மூன்று படிநிலைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. PET 1, உடல் மாற்றம், கோபம், பயம், போன்ற எதிர்மறை சிந்தனைகள் அனைத்தையும் நேர் மறையாக மாற்றி விடுவோம். PET 2, தலையின் பினயல் சுரப்பிப் பகுதியை திறக்கும் மூச்சுப் பயிற்சி. இதை மூன்றாவது கண் என்பார்கள், குழந்தைகள் தங்களின் இலக்கை நிர்ணயித்தல், அந்த இலக்கை அவர்கள் அடைய என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதான வழிகாட்டுதல் பயிற்சியாகும். இது தங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள உதவும்.   PET 3, மனம் சார்ந்த பயிற்சியாகும். பெரியவர்கள் முதல் சிறியவர்கள் வரை இந்தப் பயிற்சி கொடுக்கப்படுகிறது.  இந்தப் பயிற்சிகளுக்கெல்லாம்  10 முதல் 15 நாட்கள் போதுமானது.

எதையும் ஆனந்தமாக எடுத்துக் கொண்டு செயல்படுத்த வேண்டும், அவ்வாறு செயல்படுத்தினால் அனைத்தும் உன்னைத் தேடி வரும். தன்னைப் பற்றி அறிதல், தான் யார் என்று தெரிதல். மனதை மூன்று நிலைகளில் பிரிக்கலாம் மேல்மனம், நடுமனம், ஆழ்மனம் ஆகியவையாகும். அன்பை யார் வேண்டுமானலும் கொடுக்கலாம், ஆனந்தத்தை உங்களால் மட்டுமே கொடுக்க முடியும் போன்றவற்றை விளக்குவது தான் இந்தப் பயிற்சி முறைகளாகும். 48 நாட்கள் தொடர்ந்து செய்யும் எந்த வேலையும் நம் மனதை விட்டு நீங்காது.

கே: இந்தப் பயிற்சிகளை நீங்கள் எவ்வாறு கற்றுக் கொண்டீர்கள்?

எனக்கு சிறிய வயதிலிருந்தே யோக நெறிகள் மீது அளவு கடந்த பற்றுதல் இருந்தது. இதனால் யோகா, ஆன்மீகம் சார்ந்த புத்தகங்களைத் தேடித் தேடி படிப்பதுண்டு. ஓசோ, ஈஷா, மகரிஷி, போன்ற மனவளக்கலை மன்றங்களில் என்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன். இதற்காகவே 12 ஆண்டுகள்  என்னை அர்பணித்துக் கொண்டேன். இதில் எல்லாவற்றிலும் சொல்லும் ஒரே கருத்து நீ நீயாக இரு, உன்னை பற்றி நீ முதலில் உணர வேண்டும் என்பதாகவே இருந்தது. இது போன்ற பயிற்சிகளை நான் கற்றுக் கொண்டேன்.

கே: கருவறை தியானம் (Womb meditasion) என்ற புதிய தியான முறையை நீங்கள் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள் அது பற்றி?

கருவறை தியானம் எல்லா வயதினருக்கும் சொல்லிக் கொடுக்கும் ஒரு பொதுவான தியானம். ஒரு தாய் பிரசிவித்த காலம் முதல் குழந்தைப் பிறக்கும் நாள் வரை கருவறையில் உள்ள குழந்தையின் நலனில் எவ்வாறு அக்கறை கொண்டு செயல்படு கிறார்களோ, அதன் படி தான் செய்யப்படுகிறது இந்த முறை.

இஸ்ரேல், பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளில் பிறக்கும் குழந்தைகளின் அறிவு மிக அதிகமாக இருக்கின்றது. இதற்கு காரணம் அவர்களின் தாயார்கள் அவர்களின் கருவறையில் இருக்கும் குழந்தைகளின் நலனுக்காக நிறைய பயிற்சிகள் செய்து வருகிறார்கள். அதனால் தான் அங்கு பிறக்கும் குழந்தைகள் அறிவாற்றலில் தலை சிறந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இந்தக் கருவறை தியானம் தினமும் 10 நிமிடங்கள் செய்தால் போதும். 3 வது மாதம், 6 வது மாதம், 9 வது மாதம் குழந்தை சுமக்கும் பெண்ணின் நிலை எப்படியிருக்குமோ, அது போன்ற உணர்வு ஏற்படும்.இதை தொடர்ச்சியாக செய்பவர்களின் வாழ்க்கையில் தோல்வி என்பதே இல்லை.  இதை செய்யும் பொழுது அனைவருக்கும்  தாயின் கருவறையில் இருப்பது போல் எண்ணம் தோன்றும்.இந்த தியானம் வேறு எங்கும் சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை. இதை யார் செய்தாலும் அவர்களின் வாழ்க்கையில் வெற்றி தான்.

இந்த இதழை மேலும்

உழைப்பை விதையாக்கு… உயர்வை வலிமையாக்கு…

Dr. K. K.கிருஷ்ணமூர்த்தி

ISCOP (Indian Society for Certification of organic products) தலைவர். 

ACCOPSA(Agricultural College Coimbatore  Past Students’ Association) தலைவர்.

Homeopathist, கோவை.

குலன் அருள் தெய்வங் கொள்கை மேன்மை

கலைபயில் தெளிவு கட்டுரை வன்மை

நிலம் மலை நிறைகோல் மலர் நிகர் காட்சியும்

உலகியல் அறிவோடு உயர்குண இணையவும்

அமைபவன் நூல் உரை ஆசிரியனே…

எனும் நூற்பாவில் நன்னூலார் நல்லாசிரியர் பற்றி எட்டு வகை பண்புநலன்களை வரிசைப்படுத்திக்கூறுவர். இவ்வரிசையில் சற்றும் வழித்தவறாதவர்.

இறை நம்பிக்கையோடு தன்னம்பிக்கையால் இன்று தரணியெங்கும் தனிமுத்திரை பதித்துவருபவர்.

வேளாண் அறிவியல் துறையில் ஆழ வேரூன்றியவர். மண்ணியல் துறையில் மகத்தான சாதனை புரிந்தவர்.

இறைவா இறைவா என்று இருந்தால் எப்போதும் நிறைவாய் நிறைவாய் இருப்பாய் என்பது தான் இவரின் தாரக மந்திரம்.

பழகுவதற்கு எளியவர், பண்பில் பெரியவர், எழுத்தாளர், பேச்சாளர், வேளாண் ஞானி, ஹோமியோபதி மருத்துவர், என பன்முகத்திறமை கொண்ட பேராசிரியர், ISCOP மற்றும் ACCOPSA  ஆகியவற்றின் தலைவர், KKK என்று அனைவராலும் அன்போடு அழைக்கப்படும்  DR. K. K.கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு.

கே: உங்களின் பிறப்பும் இளமைக் காலத்தைப் பற்றியும் சொல்லுங்கள்?

பழைய சேலம் மாவட்டம் இன்றைய நாமக்கல் மாவட்டத்திலுள்ள கொன்னையார் என்னும் குக்கிராமம். அப்பா காளியண்ணன் கவுண்டர் மிராசுதாரர் என்று அழைப்பார்கள். விவசாயப் பின்னணி உடைய குடும்பம். எங்களுக்குச் சொந்தமாக நிறைய விளை நிலங்கள் இருந்தன. காலப்போக்கில் எங்களால் விவசாயத்தைத் தொடர்ந்து கவனிக்க முடியவில்லை. இதனால் எங்கள் பண்ணையில் வேலை பார்த்தவர்களுக்கே நிலத்தை விற்றுவிட்டோம். என்னுடைய பள்ளிக்கல்வி என்று பார்த்தால் திருச்செங்கோடு அரசுப்பள்ளியில் தான் பத்தாம் வகுப்பு வரை படித்தேன். பள்ளியில் நன்றாகப் படிக்கும் மாணவன். ஆசிரியர்களிடத்தில் நற்பெயர் கொண்ட மாணவன். பத்தாம் வகுப்பு முடித்தவுடன் சென்னை லயோலா கல்லூரியில் மேற்படிப்பு படிக்கச் சென்று விட்டேன். என்னுடைய கனவு ஒரு மருத்துவராகி மக்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதாகவே இருந்தது. ஆனால் சில காரணங்களால் அந்த ஆண்டு மருத்துவத்துறையில் இடம் கிடைக்கவில்லை. இதனால் வேளாண் கல்லூரியில் சேரலாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டேன்.

கே: சொந்த ஊரிலிருந்து கோவை வந்தது குறித்து சொல்லுங்கள்?

மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவு சில காரணங்களால் தடைப்பட்டது. இதனால் கோவையிலுள்ள வேளாண் கல்லூரியில் பி.எஸ்.சி (அக்ரி) பட்டத்திற்கு விண்ணப்பித்தேன்.அதன் படி எனக்கு அங்கு பயில அனுமதி கிடைத்தது. பி.எஸ்.சி யில் சேர்ந்தேன்.  ஆனாலும் மருத்துவராகவில்லையே என்று எனக்கும் என் குடும்பத்திற்கும் ஒரு ஆதங்கம் இருந்தது. ஒரு வருடம் பி.எஸ்.சி முடித்தவுடன் அடுத்த ஆண்டு மருத்துவதுறைக்கு விண்ணப்பித்தேன். விண்ணப்பித்த சில நாட்களில் எனக்கு பயில இடம் கிடைத்தது.  ஆனால் எனக்கு இளம் வயதிலிருந்தே இறை நம்பிக்கை அதிகளவில் இருந்ததால் பி.எஸ்சி(அக்ரி)யை வெற்றிகரமாக முடித்தேன். அக்காலத்தில் பி.எஸ்.சி முடித்தால் மேற்படிப்பு படிக்க இங்கு இடம் இல்லை. ஒன்று டெல்லி செல்ல வேண்டும் இல்லையென்றால் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற நிலை இருந்தது.  என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அதே கல்லூரியில் அதே ஆண்டு எம்.எஸ்.சி பாடப்பிரிவுகளைக் கொண்டு வந்தார்கள். அப்போதும் நான் இறைவனுக்கு நன்றி சொன்னேன். மீண்டும் அதே கல்லூரியில் தொடர்ந்து படிக்கும் வாய்ப்புப் பெற்று  வெற்றிகரமாக முடித்தேன்.

கே: மண்ணியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்ததன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்?

வேளாண் துறையில் பல துறைகள் இருக்கின்றன. எனக்கு மிகவும் பிடித்த துறை மண்ணியல் துறை ஆகும். இதனால் முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டிற்கும் மண்ணியல் துறையில் தான் ஆய்வு செய்தேன். இப்பல்கலைக்கழகத்தில் முதல் முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர் நான்தான். அப்போது என்னுடன் படித்த நண்பர்கள் எம்எஸ்சி முடித்தவுடன்  DAO பணியில் சேர்ந்து விட்டார்கள். இப்பணியில் பணியாற்றும் போது அவர்களுக்குத் தனி வாகனம் தரப்பட்டது மற்றும் பச்சை மையில் கையெழுத்து இடலாம் அந்தளவிற்கு அது (GAZETTED OFFICER) உயர்ந்த பதவி தான். அவர்கள் என்னைப் பார்த்து இன்னும் படித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாயா என்று ஏளனமாகக் கேட்பார்கள். என்னுடைய ஓரே ஆசை எப்படியும் முனைவர் பட்டம் (Ph.D) முடிக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

கே: நீங்கள் பணியாற்றிய முதல் வேலை அனுபவம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

பி.எச்.டி முடித்தவுடன் பேராசிரியர் பதவிக்கு விண்ணப்பித்தேன். அரசு வேளாண் வேதியியலார் (Govt Agri Chemist) என்ற பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டேன். என்னுடைய 32 ஆம் வயதில் பேராசிரியர் பதவி வகித்தேன். 1971 ஆம் ஆண்டு வேளாண்மைப் பல்கலைக்கழகமாக உருவானது. அப்போது அப்பல்கலைக்கழகத்தின் முதல் பேராசிரியர் நான். என்னுடன் என்னுடைய குரு டாக்டர். மரியகுழந்தை மற்றும் ஜான் துரைராஜ் அவர்களும் பணியாற்றினார்கள். பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது எனக்கு மதுரைக்குப் பணிமாறுதல் கிடைத்தது. அடுத்த நாளே செல்ல வேண்டும் என்று என்னைத் தயார் படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் பட்ட மேற்படிப்பு மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டுதல் செய்ய பேராசிரியர் இல்லாமல் போய்விடுமே என்று எங்கள் கல்லூரி முதல்வர் நினைத்தார். இதனால் என்னை அழைத்து மதுரைக்குச் செல்ல வேண்டாம். இங்கேயே பணியாற்றுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டார். நாட்கள் சென்றன அடுத்தடுத்து சில பதவி உயர்வுகள், அதன் மூலம் பல்வேறு நலத்திட்டங்களைச் செய்து வந்தேன்.

கே: மதுரை வேளாண்மைக் கல்லூரியில் நீங்கள் முதல்வராய் பொறுப்பேற்ற பின் கொண்டு வந்த திட்டங்கள் பற்றி?

மதுரை வேளாண் கல்லூரி அப்போது மாணவர்களின் சண்டைக்கும் சச்சரவுக்கும் மிகவும் பெயரெடுத்த கல்லூரியாக இருந்தது. அப்போது  ஓரு நாள் திடீரென்று தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அழைப்பில் சார்  கல்லூரி முழுவதும் ஒரே பிரச்சனையாக இருக்கிறது நீங்கள் உடனே வாருங்கள் என்று சொன்னார்கள். நானும் விரைந்து சென்று பார்க்கும் பொழுது கல்லூரியில் நிறையப் பொருட்கள் சேதாரமாகி இருப்பதைப் பார்த்தேன். காலவரையறையின்றி விடுமுறை அறிவிக்கப்பட்டது. மாணவர்கள் அனைவரும் வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டனார்கள் அவர்களுக்கு ‘உங்களால் கல்லூரி பெரிய அளவில் பாதிப்பு அடைந்திருக்கிறது, இதனால் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைச் செலுத்தினால் தான் மீண்டும் இக்கல்லூரி திறக்கப்படும் என்று கடிதம் அனுப்பினேன். நான் குறிப்பிட்ட நாளுக்குள் அனைத்து மாணவர்களும் முழுமையாக பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டார்கள். பணியில் சேர்ந்த முதல் நாளே, “இத்தனை நாட்கள் கல்லூரி எப்படியிருந்தது என்று எனக்குக் கவலையில்லை, இனிமேல் இக்கல்லூரி கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் உடையதாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசிரியர்களையும் மாணவர்களையும் அழைத்துக் கட்டளையிட்டேன். அப்போதே நான் கண்டிப்பான ஆசிரியர் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.

உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனையாக இருந்தாலும் உடனுக்குடன் என்னிடம் நேரடியாகத் தெரிவியுங்கள் என்று சொல்லியிருந்தேன். நிறைய மாணவர்கள் முதல்வரை சந்தித்துப் பேசுவதற்கு அச்சம் கொள்வார்கள். ஆனால் அப்போது சைலேந்திரபாபு என்ற இரண்டாம்  ஆண்டு படிக்கும் மாணவர் என்னைப் பார்க்க அனுமதி கேட்டிருந்தார். உள்ளே வந்தவுடன் மாணவர்கள் விடுதியில் சில பிரச்சனைகள் இருக்கிறது, அதை நீங்கள் தீர்க்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்தார். அவரின் கோரிக்கையை ஏற்று விடுதிக்குச் சென்று பார்த்தேன். அதை உடனே நிவர்த்தி செய்து வைத்தேன். அவர்தான் தற்போது காவல் துறையில் பணியாற்றும் Dr.சி.சைலேந்திரபாபு IPS,  DGP, ரெயில்வே துறை, தமிழ்நாடு அவர்கள்.

அதே போல் ஒரு நாள் கல்லூரியின் கடைநிலை ஊழியர் என்னைச் சந்திக்க வந்தார். அவர் ஐயா நாம் கல்லூரியின் நுழைவாயிலில் உள்ள பவுன்டன்(Fountain) உடைந்து விட்டது. அதை சரிசெய்யுங்கள் என்று என்னிடம் கூறினார். அதையும் உடனே நிவர்த்தி செய்தேன்.

கல்லூரியில் முதல்வர் பொறுப்பை ஏற்ற முதல் நாளே ஏற்கனவே திட்டமிட்டபடி வட இந்தியாவில் பஞ்சாப், ஹரியானா போன்ற இடங்களுக்கு வேளாண் அறிவியல் கருத்தரங்களில் ஒரு வாரத்திற்கு போய் கலந்து கொள்ள சென்றிருந்தேன். அங்கிருந்து திரும்பி கோவை வந்தேன்.

மேலும் கல்லூரியில் விளையும் தானியங்கள், காய்கறிகள், பழங்கள், முட்டை போன்றவற்றை வெளியில் கொடுப்பதை விட, விடுதி மாணவர்களுக்குக் கொடுத்துவிடுங்கள் என்று சொன்னேன்.

கே: முத்தமிழ் விழா தொடங்கியது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் எது செய்தாலும் மாணவர்களின் எதிர்கால வாழ்விற்கு மிகவும் பயன் உள்ளதாக இருந்தால் மட்டுமே அதை நடை முறைப் படுத்துவேன். அப்படிக் கொண்டு வந்த பல திட்டங்கள் ஏராளமாக இன்றளவிலும் அக்கல்லூரிரியில் நினைவு கூறத் தக்க வகையில் உள்ளன. அதில் ஒன்று தான் இந்த முத்தமிழ்விழா முதல்நாள் தொடக்க விழாவில்  ஒரு மாணவன் என்னை அறிமுகம் செய்து வைக்கும் பொழுது KKK என்பது அவரின் பெயர் சுருக்கம் மட்டுமல்ல கடமை, கண்ணியம் கட்டுப்பாடு என்பதின் சுருக்கம் என்று சொன்னார். மேலும் நீங்கள் வெண்மைப்புரட்சி, நீலப்புரட்சி, பசுமைப்புரட்சி போன்றவற்றைப் பார்த்திருப்பீர்கள், இந்தக் கல்லூரியில் முதல்வர் அய்யா செய்வதே அன்புப் புரட்சி என்று கூறி என்னை நெகிழ வைத்தார்கள்.

கே: நீங்கள் எழுதிய நூல்கள் பற்றி?

எண்ணங்களும் வாழ்க்கையும், அமைதியைத் தேடி, உலக மதங்களும் உன்னத நோக்கும், வாழ்வில் நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டியவை, Organic Agriculture for Sustainability போன்றவை.

கே: பணி ஓய்வுக்குப்பின் ISCOP தொடங்கலாம் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றியது?

மனமே சொர்க்கத்தையும் நரகத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.  ஓய்வெடுத்தால் மனமும் உடலும் துருப்பிடித்துவிடும். மேலும் நீங்கள் குளங்குட்டையாகவும் இருப்பதை விட நதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவன் நான்.  நதி ஓடும் இடமெல்லாம் பசுமையைத் தந்து விட்டுச் செல்லும். இறுதியாகக் கடலில் கலக்கும், அதுபோலத் தான் மனிதனும் இருக்கும் வரை மற்றவர்களுக்கு உதவி புரிந்து இறுதியாக இறைவனை அடையவேண்டும்

யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்று நான் எப்போதும் நினைப்பதுண்டு. நான் கற்ற கல்வி மற்றவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு வகையில் போய்ச் சேர வேண்டும் என்று எண்ணித் தொடங்கியது தான் இந்த ISCOP நிறுவனம்.

இந்த இதழை மேலும்

முடியும் வரை முயற்சி…! தினந்தோறும்  தரும்  மகிழ்ச்சி…!

மு.மாரிராஜன்

நிறுவனர், REMINGO – Reminder on the GO,

MKSG Solutions PVT.LTD, நவி மும்பை.

வாழ்க்கையில் தன்னம்பிக்கை இருந்தால்

எல்லாம் வந்துவிடும்…என்னும் வார்த்தை தான் இவரின் வர்த்தக வரிகள்..

ஒவ்வொரு நாளும் ஏதேனும் புதுமையை படைக்க வேண்டும், அந்தப் புதுமைகள் எல்லோருக்கும் ஒரு புத்துணர்வு கொடுக்க வேண்டும் என்பதை கருத்தில் கொண்டு நாளும் புதுமையைப் படைத்து வரும் மனிதர்.

கணினித் துறையில் 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பணியாற்றும் இவர் கணினித் துறையில் பல்வேறு மாற்றங்களையும், சமுதாயத்திற்குத் தேவûயான தொழில் நுட்பத்தையும் தனது அசாத்திய திறமையால் கொண்டு வந்தவர்.

கணினித் துறையில் இந்திய மற்றும் பல்வேறு பன்னாட்டு நிறுவனங்களாகிய Motorola, Anderson Consulting, ONGC, Cibatul, Airfreight, DHL மற்றும் சிங்கப்பூர் தொலைத் தொடர்பு நிறுவன குழுமம் ஆகியவற்றில் இணைந்து பணியாற்றிய அனுபவம் மிக்கவர். அரசு மற்றும் அரசு சாரா துறைகளில் பணிபுரிந்து அனுபவம் பெற்ற இவர் ரோபாட்டிக்ஸ் ஆட்டோமேஷன், டிஜிட்டலேசன் போன்ற துறைகள் ஆழ்ந்த  அனுபவம் மிக்கவர்.

VHNSN கல்லூரியில் இளங்கலை இயற்பியல் துறையில் பட்டம் பெற்றவர், பின்னர் முதுகலை டிப்ளமோ படிப்பை முடித்த அவர் ஆஸ்திரேலியாவிலுள்ள கர்டின் பல்கலைக்கழகத்தில் தகவல் தொழில் நுட்பத்துறையில் எம்பிஏ பட்டமும் பெற்றிருக்கிறார்.

இவரின் முன்னோடியான கல்விக்கண் திறந்த காமராஜரின் வழி பல குழந்தைகளுக்கு கல்வி பயில உதவி செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

தான் பிறந்த சமுதாயத்தில் தன்னால் ஆன கடமைகளை தனக்கும் உகந்து தன் தாய் நாட்டிற்கும் உதவ வேண்டும் என்று கணினித் துறையில் பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

உலக நாடுகள் பலவற்றிற்கு பயணம் செய்து, அங்கெல்லாம் தனது திறமையால் புகழ்கொடி நாட்டியவர் REMINGO – Reminder on the GO நிறுவனர் மு.மாரிராஜன் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு…

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பிறந்தது ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர். தந்தை திரு. வீ. முத்துகிருஷ்ணன் விவசாய பின்னணி உடைய குடும்பம்.. அவர் சுயத்தொழில் செய்து விட்டு பின்னர் இந்திய தபால் தந்தித் துறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.  ஆனாலும் எங்கள் பள்ளி காலம் முழுவதும் விருதுநகரில் தான் இருந்தது. என் தாயார் திருமதி. கோவிந்தமாள் இல்லத்தரசி. என்னுடன் பிறந்தவர்கள் ஒரு அண்ணன்,  ஒரு அக்காள், ஒரு தங்கை. என்னுடைய படிப்பு விருதுநகரிலுள்ள திருவள்ளுவர் வித்யா சாலை மற்றும் சத்திரிய வித்யா சாலை ஆகிய பள்ளிகளில் படித்தேன். பள்ளியில் படிக்கும் போது நன்றாகப் படிக்கும் மாணவன் தான் ஆனாலும் குறும்புக்கும் துறுதுறுக்கும் சற்றும் குறைவில்லாமல் இருந்தேன்.  கால்பந்து விளையாட்டின் மீது எனக்கு அளப்பரிய ஆசை நன்றாக விளையாடுவேன். அது மட்டுமின்றி என்சிசி யிலும் இருந்தேன்.   படிப்பின் மீது இருந்த  பற்றுதலால் என்னுடைய  பள்ளிப் படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்து VHNSN கல்லூரியில் பி.எஸ்.சி. இயற்பியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படித்தேன்.  மூன்று ஆண்டுகள் சென்றதே தெரியவில்லை. ஒரு புறம் படிப்பு, விளையாட்டு, நண்பர்கள், மறுபுறம் சமூக சேவைகளான என்எஸ்எஸ் யிலும் இருந்தேன். இப்படி பல  மறக்க முடியாத தருணங்களுடன் என்னுடைய பள்ளி மற்றும் கல்லூரிப் பருவம் இனிதாகச் சென்றது.

கே: கல்லூரிப்படிப்பை முடித்தவுடன் உங்களின் பயணம் எப்படியிருந்தது?

கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தவுடன் மேலும் படிப்பதற்கு முதுகலை இயற்பியல் துறையில்  இடம் கிடைக்கவில்லை. இதனால் மும்பை செல்ல அறிவுறுத்தப்பட்டேன். நெடு தூர இரயில் பயணம், முதன் முறையாக குடும்பத்தை விட்டு சென்றது மனதிற்கு மிகவும் வருத்தத்தையும் சலனத்தையும் கொடுத்தது. கல்லூரி வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத தருணங்களுடன் பயணப்பட்டேன்.  ஆனாலும் சாதிக்க வேண்டுமென்று புறப்பட்டு விட்டேன் இனி, சங்கடம் படுவதில் எவ்வித பயனும் இருந்துவிடாது என்று என் மனதை நானே தேர்த்திக் கொண்டேன். ஒரு வழியாக மும்பை சென்று விட்டேன் முற்றிலும் மாறுபட்ட  முகங்கள், ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் ஒரு தேடுதல் இருந்தது. இங்கு தான் இனி என்னுடைய வாழ்க்கை அமையப் போகிறது என்று அப்போது எனக்குத் தெரிவில்லை.

பொது அறிவு மற்றும் வங்கித் தேர்விற்கான தயாரிப்புகளுடன் நேர்காணல் செல்ல முயன்றேன். Puma Carona, Bhabha Atomic Research Centre, Bajaj, Indian Airforce, Indian Rare Earths ஆகிய நிறுவனங்களில் முயற்சித்து தோல்வியுற்றேன். பின்னர் கணினித் துறையில் ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கப் பெற்றேன்.

கே: படித்தது இயற்பியல் துறை பணியாற்றுவது கணினித் துறை இது எப்படிச் சாத்தியமானது?

நான் படிக்கின்ற காலத்தில்  பொது அறிவு மற்றும் வங்கிப் பணிக்கான தேர்வுக்கு செய்த பயிற்சியின் உதவியால் கணினித்துறையில் பணி கிடைத்தது. அந்த வாய்ப்பை நான் பயன்படுத்திக் கொண்டேன்.

1986 ஆம் ஆண்டு ஐ.டி துறை வளர்ந்து வரும் காலமாகும். அப்போது இணையதள வசதி இல்லை என்றே கூறலாம். ஆனாலும் பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் கணினியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆகையால்  கணினித் துறையில் அதிக வேலை வாய்ப்பு வந்து கொண்டிருந்தது.  அப்படியிருக்கும் போது அத்துறையில் நான் பணியாற்றியது புதுமையாக இருந்தது.

எனக்கு ஏழு நாள் அவகாசத்தில் ஒரு புரோகிராம் செய்து தரும் படி வலியுறுத்தப்பட்டு ஒரு புத்தகம் கொடுக்கப்பட்டது, அந்த நிறுவனத்தில் இரு கணினிகள் இருந்தன. அப்போது தான் கணினியை முதன் முதலாகப் உபயோகப்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றேன். கடின முயற்சி, உடன் பணிப்புரிபவர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் கொடுக்கப்பட்ட காலத்திற்குள் புரோகிராம் செய்து கொடுத்து எனது பணியை தக்கவைத்துக்  கொண்டேன். இதன் பிறகு தான் எனக்கே என் மீது நம்பிக்கை வந்தது. இதனால் இந்நிறுவனத்திற்கு என் மீது மரியாதையும் நம்பிக்கையும்  வந்து மேலும் அவர்களின் வாடிக்கையாளர்களுக்கு புரோகிராம் செய்யப் பணிக்கப்பட்டேன்.  அப்போது கிடைக்கப் பெற்ற புதிய சிறப்பான அனுபவமும் உந்துதலும் இன்று வரை என்னுள் இணைந்திருக்கிறது.

நான் பணிபுரியும் நிறுவனத்திற்கு மும்பை மற்றும் குஜராத்தில் வாடிக்கையாளர்கள் இருக்கிறார்கள்.  அவர்களுக்கு வேலை செய்ய பணிக்கப்பட்டு  கணினித்துறையில் நிறைய கற்றுக் கொண்டேன்.

கே: கம்யூட்டர் மேனேஜ்மென்ட் படித்த அனுபவத்தைச் சொல்லுங்கள்?

குஜராத்தில் உள்ள வல்சாத் நகரில் வேலை செய்யும் பொழுது  கணினித்துறையில்  திறன்களை மேலும் வளர்ப்பதற்காக மும்பையில் டிப்ளமோ படிப்பில் சேர்ந்தேன். நான் பணியாற்றும் இடத்திலிருந்து மும்பையை அடைய 4 முதல் 5 மணி நேரம் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது படிப்பைத் தொடர இது பெரும் சவாலாக இருந்தது, வார இறுதி நாட்களில் மட்மே என்னால் படிப்பதற்கு நேரத்தை செலவிட முடிந்தது. மேலும்  குஜராத் மற்றும் மும்பையில் வேலை பார்த்தால் பிற மொழி கற்கும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது. இதனால் புதிய விசயங்கள் கற்றுக் கொள்ளவதில் ஆர்வமும் உந்துதலும் மேன்மேலும் அதிகரித்தது.

கே: உங்கள் வாழ்வில் ஏற்பட்ட திருப்புமுனை சம்பவம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

மும்பையிலுள்ள எனது இரண்டாவது வேலைக்கான நேர்காணலுக்கு போயிருந்த போது தேர்வு எழுதப் பணித்தார்கள் தேர்வு முடிந்தவுடன் நேர்காணலுக்கு அழைக்கப்பட்டேன். அப்பொழுது அந்நிறுவனத்தின் ஜெனரல் மேனேஜர் நீங்கள் தேர்வில் தோற்றுவிட்டீர்கள் ஆனால் உங்களுடைய அனுபவத்திற்கு சிறப்பாக செய்திருக்கலாம் என்று கூறினார்.

சற்று யோசனைக்குப் பின் நான் தேர்வாகவில்லை  அது உண்மை தான். ஆனால், அடிப்படையில் உங்களின் வினாக்களில் பிழைகள் நிறைய இருக்கிறது என்று சொன்னேன். இதைக் கேட்டவுடன் அவர் அதிர்ந்து விட்டார். தவறை உங்களால் சுட்டிக்காட்ட முடியுமா என்று கூறினார். நிச்சயம் முடியும் என்று கூறி அதை அவருக்கு விளக்கிக் கூறினேன். அவரும் விசாரித்தப் பின்னர் என்னுடைய கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டதோடு இல்லாமல் எனக்கு பணி ஆணையும் வழங்கினார். இந்த கம்பெனி ஒரு பெரிய கார்ப்ரேட் நிறுவனம். இவர்களுக்கு இந்தியா முழுவதும் 60 கிளைகள் இருந்தன.  இங்கு பணியாற்றும் போது நிறைய நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்  கொண்டேன். இது என் வாழ்வில் திருப்பு முனை என்று சொல்லலாம்.     .

கே: நீங்கள் எதிர்கொண்ட சவாலான நிகழ்வுகள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்? 

நேரம் கிடைக்கும் போது பொழுதுப் போக்காக UNIX மற்றும் scripting சுயமாகக் கற்றுக்கொண்டேன். அந்தக் காலக்கட்டத்தில் இணையதள வசதிகள் இல்லை. இதனால் புத்தகத்தைப் பார்த்து கணினியில் முயற்சி செய்து கற்றுக்கொண்டேன். பின்நாளில் இது உதவும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை.  எனக்கு PDP11, PSI Omni போன்ற கணினிகளில் சிறப்பான அனுபவம் உண்டு. பெரிய நிறுவனங்கள் இது போன்ற கணினிகளை தங்கள் சேவைக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட ஒரு இடரைத் தீர்வுகாண்பதற்கு பொழுது போக்காக நான் கற்ற வழி முறையில் தீர்வு காண முயற்சி செய்தேன்.

அதன் படி மேனேஜரிடம் நேரடியாகச் சென்று இதை நான் சரி செய்யலாமா என்று அவரிடம் கேட்டேன். நாளைக்குச் சொல்கிறேன் என்று அவர் கிளம்பி விட்டார். சில நாட்களுக்குப் பின் என்னிடம் இந்த வேலையைச் செய்யும் படி சொன்னார். உடனே ஆர்வத்தோடு மொத்தம் இருந்த  60 புரோகிராம் களை சோதனை செய்து நிவர்த்தி செய்து கொடுத்தேன். அனைத்தையும் சரிசெய்தது மூலம் மேலும் மேனேஜருக்கு என் மீது நம்பிக்கை அதிகரித்தது. பின்னாளில் தான் எனக்கு இந்த புரோகிராமங்களை சரி செய்வதற்காக தனியார் நிறுவனத்திற்கு ஒப்பந்தம் கொடுக்கப் பெற்று அவர்களால் 50 சதவீதம் மட்டுமே சரி செய்ய முடிந்தது என்பதை அறிந்தேன். அதன் பிறகு நிறைய வாய்ப்புகள் எனக்கு கிடைத்தது.  இது என்னுடைய வாழ்வில் ஒரு சவாலான நிகழ்வாகக் கருதுகிறேன்.

கே: கார்கோ நிறுவனத்திற்கு செய்த புரோகிராமிங் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் வேலை பார்த்த நிறுவனம், அனைத்து வகையான சரக்கு மற்றும் கூரியர் வியாபாரத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்ற நிறுவனமாகும். இங்கு புதிதாக டோர் டு டோர் கார்கே டெலிவரி சேவைக்கு வியாபார பிரிவு தொடங்கப்பட்டது. அடிப்படையில்  இந்தப் பிரிவு Hub & Spoke மாதிரியை தழுவியது. இதில் கணினியின் மூலம் தகவல்களை தொலைபேசியின் வாயிலாகப் பரிமாறிக்கொள்ளும் திறனை முதன் முதலாக அறிமுகப்படுத்தினோம்.

இப்போது இருப்பதைப் போல 80களில் இணையதள வசதிகள் இல்லை.  ஆகையால் இரவு பத்து மணிக்கு மேல் தொலைபேசி வாயிலாக  மிகவும் குறைவான கட்டணத்தில் தகவல்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் வசதிகள் செய்யப்பட்டுத் திறம்பட நிர்வாகம் செய்யப்பட்ட வியாபார பிரிவு இது. இந்தியாவின் முன் மாதிரி  கார்கோ டெலிவரி சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்ட அனுபவம் மேலும் என்னுடைய ஊக்கத்தையும் ஆர்வத்தையும் வளர்த்தது. இதில் எண்ணற்ற சவால்கள் இருந்தது. அதை எல்லாம் நாங்கள் சரியாக கையாண்டோம்.

இந்த இதழை மேலும்

எண்ணத்தை தூய்மைப்படுத்து ஏற்றத்தை மேன்மைப்படுத்து

S. தங்கவேல்

தலைவர் மற்றும் தாளாளர்

ஸ்ரீ சக்தி பொறியியல் மற்றும்  தொழில்நுட்பக்  கல்லூரி

கோவை

இன்று புதிதாய் பிறந்தோம்

என்று நீவிர் எண்ணமதைத்

திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு தின்று விளையாடி

இன்புற்று இருந்து வாழ்வீர்…

என்ற பாரதியின் வரிகளில் நாம் ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாய் பிறந்தவர்கள் என்ற நம்பிக்கையை நம்முள் விதைக்கின்றன. இந்த நம்பிக்கை வரிகள் தான் இவரின் நடைமுறை வாழ்க்கையின் உத்வேக வரிகளாகும்.

வெற்றியைத் தலைக்கும், தோல்வியை இதயத்திற்கும் எடுத்துச் செல்லாத எளிய மனிதர்.

ஒரு செயலை செய்ய முடிவெடுத்து விட்டால் அதை முடிக்கும் வரை எங்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்காமல் தொடர்ந்து பயணித்து வரும் மாமனிதர்.

ஆசான் என்பவர் வெறுமனே அதட்டுபவராக மட்டுமே இல்லாமல் அன்பானவராய், அரவனைப்பாளராய், அக்கரையாளராய் இருந்திடல் வேண்டும் என்று மாணவர்களிடம்  நட்புறவுடன் பழகி வருபவர்.

இயற்கை நேசிப்பாளர், தன்னம்பிக்கையாளர், பொறியாளர், வேளாண் வித்தகர். தொழில் வல்லூநர், சிறந்த பண்பாளர் என பன்முகத்திறமையுடைய ஸ்ரீ சக்தி பொறியியல் கல்லூரியின் தாளாளர் S. தங்கவேல்  அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு…

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நாமக்கல் மாவட்டத்திலுள்ள திருச்செங்கோடு வட்டாரத்திற்குட்பட்ட செங்கோடம்பாளையம் என்ற ஒரு சிறு கிராமத்தில் பிறந்தேன். விவசாயக் குடும்பம், எங்களுக்குச் சொந்தமான நிலத்தில் என்னுடைய தந்தையார் விவசாயம் பார்த்து வந்தார். இரண்டு ஏக்கர் நிலத்திற்கு மூன்று கிணறுகள், அந்தக் கிணறுகளையும் ஆண்டு தோறும் ஆழப்படுத்தினால் தான் ஒரு ஏக்கர் அளவிற்காவது பயிர் செய்ய முடியும் என்ற நிலை. என்னுடன் பிறந்தவர்கள் மூன்று சகோதரிகள். என்னுடைய தந்தையார் எங்கள் எல்லோரையும் அவ்வளவு கடினமான சூழ்நிலையிலும் படிக்க வைத்தார். எங்களை எல்லோரையும் ஆசிரியராக்கி பார்க்க வேண்டும் என்பதே அவரின் விருப்பமாக இருந்தது.  அரசுப்பள்ளயில் தமிழ்வழியில் தான் அனைவரும் படித்தோம்.

நான் படிக்கின்ற காலத்தில் அவ்வளவாக ஆங்கில வழிக் கல்விக்கூடங்கள் இல்லை. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகவே இருந்தது. மிகவும் வசதிப்படைத்தவர்கள் மட்டுமே இப்பள்ளியில் படித்தார்கள். படிக்கின்ற காலத்தில் எல்லாப் பாடத்திலும் முதல் மதிப்பெண் மட்டுமே எடுத்தேன். அப்படிப்பட்ட சூழலில் பள்ளிப்படிப்பை முடித்து ஈரோட்டில் மிகவும் பிரபலமான கல்லூரிகளில் ஒன்றான கிக்கய நாயக்கர் கல்லூரியில் பியுசி பட்டத்தை முடித்தேன்.

அதன் பிறகு கோவையிலுள்ள வேளாண் கல்லூரியில் வேளாண் பொறியியல் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படித்தேன். இக்கல்லூரி தொடங்கிய இரண்டாவது பேஜ் மாணவர்கள் நாங்கள். அங்கு எங்களுக்கு கல்வி போதித்த ஆசிரியர்கள் மிகவும் கல்வித்துறையில் கற்றுத்தேர்ந்தவர்கள். 1978 ஆம் ஆண்டு பி.இ பட்டப்படிப்பை முடித்தேன். முடித்த கையோடு எனக்கு அதே கல்லூரியில் வேலையும் கிடைத்தது.  வேலை செய்து கொண்டே எம்.இ. மற்றும் பிஎச்டி ஆகிய பட்டங்களைப் பெற்றேன். 1978 முதல் 2006 ஆம் ஆண்டு அக்கல்லூரியில் பணியாற்றி விருப்ப ஓய்வு பெற்று விட்டேன்.

கே: பேராசிரியராய் பணியாற்றிய நீங்கள் ஒரு கல்லூரி தொடங்கியது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

என்னுடைய தந்தையார் மேலே கூறிய கடினமான சூழலில் விவசாயத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு கால்நடை தீவினகடை ஒன்றை நடத்தி வந்தார். அதில் அவ்வளவாக வருமானம் இல்லை. இதனால் நெல் வியபாரம் செய்து வந்தார். அவ்வாறு செய்யும் பொழுது பல இடங்களுக்கு வாடகை லாரியின் மூலம் சென்று  நெல் கொள்முதல்  செய்து வந்தார். நாம் ஏன் சொந்தமாக ஒரு லாரி வாங்கக்கூடாது என்று எண்ணி இருக்கும் பணத்தை வைத்து ஒரு லாரியை வாங்கி அவரே லாரியின் ஓட்டுநராகவும் உரிமையாளராகவும் இருந்தார். எங்கள் கிராமத்திலிருந்து முதன் முதலாக லாரி வாங்கியவர் அவர் தான். “லாரிக்காரர் வீடு ” என்று தான் எங்கள் வீட்டை அடையாளப்படுத்துவார்கள்.

இன்று கல்லூரி தொடங்குவதற்கு என் தந்தை தான் காரணம். அவருக்கு ஆசிரியர் தொழிலின் மீது இருந்த பற்றுதல்  தான் என்னை இந்தளவிற்கு உயர்த்தியது என்று சொல்லலாம். என்னுடன் பிறந்த மூன்று சகோதரிகளும் ஆசிரியராகவே இருந்தார்கள். நான் பொறியியல் படிக்கும் பொழுது கூட நீ படிப்பை முடித்தவுடன் வேறு வேலைக்கு செல்லாமல் ஆசிரியர் தொழிலுக்கு மட்டும் செல் என்று என்னிடம் கூறினார். அவர் அன்று கூறிய வார்த்தை தான் என்னுடைய வாழ்வில் ஒரு பசுமரத்தாணி போல் பதிந்தது. நான் பணியாற்றிய காலத்தில் ஒரு பகுதியை கோவைப் பகுதியில் ஒரு நிலத்தை வாங்கினேன். அதில் ஒரு கல்லூரி கட்ட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன். இதனால் வேளாண் கல்லூரியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றேன். அதன் பிறகு என்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன்.

கே: பொறியியல் கல்லூரி தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் எப்படி எழுந்தது?

நான் படித்தது வேளாண் பொறியியல் துறை என்பதால் இத்துறை சார்ந்த அத்துனை நுணுக்கங்களும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இத்துறை ஒரு தொழில் சார்ந்தது. படித்து முடித்தவுடன் பணி என்ற நிலையில் இருக்கும் துறை. பொறியியல் துறை மூன்று துறைகளைக் கொண்டது, அது மெக்கானிக்கல், சிவில், எலட்ரிக் ஆகிய துறைகளை உள்ளடக்கியது. இந்த மூன்று துறைகளில் எல்லா வேலைகளும் வந்து விடும்.

நான் படிக்கின்ற காலத்திலும், தற்போதும் பொறியில் படிப்பு என்று  வேலைவாய்ப்பு சம்மந்தமான படிப்பு என்பதால் பெற்றோர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளிடம் இதைத் தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள். தன் பிள்ளை நன்றாகப் படித்து நல்லதொரு வேலைக்கு சென்று குடும்பத்தை அவன் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று ஆவல் கொள்கிறார்கள். அந்த ஆவலை பொறியியல் துறை வெகு விரைவாகக் கொடுத்து விடுகிறது. இப்படிப்பட்ட காரணத்தால் தான் இத்துறை சார்ந்த கல்லூரியைத் தொடங்கினேன்.

கே: கோவை மாவட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தன் காரணம் குறித்துச் சொல்லுங்கள்?

தமிழ்நாட்டில் வளர்ந்து வரும் மாவட்டங்களில் சென்னைக்கு அடுத்தப் படியாக வளர்ந்த மாவட்டம் என்றால் அது கோவை மாவட்டம் தான்.  நான் படிக்கும் பொழுது தமிழகத்தில் ஒன்பது பொறியியல் கல்லூரி மட்டுமே இருந்தது. அதில் சென்னையில் இரண்டு கல்லூரியும், கோவையில் மூன்று கல்லூரியும் இருந்தது. அப்போதே பொறியியல் கல்லூரியின் வளர்ச்சி கோவை போன்ற தொழில் நகரங்களுக்கு தேவையாக இருக்கிறது. இங்கு வசிக்கும் பெரும்பாலான மக்கள் தொழில் செய்து வருகிறார்கள். அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு அத்தொழில் படிப்பு பழகியதாக இருக்கும். ஆனால் விவசாயப் பின்னணியிலிருலுந்து வரும் பிள்ளைகளுக்கு இத்தொழில் கல்வி புதுமையாக இருக்கும். அவர்களுக்கு சற்று கூடுதலாகச் சொல்லிக் கொடுத்தால் அவர்கள் நன்றாகப் புரிந்து கொள்வார்கள். என்னை பொருத்தவரை பொறியியல் கல்லூரிக்கு ஏற்ற மாவட்டம் கோவை தான்.

கே: நீங்கள் படித்த காலத்திலும், தற்போது வளர்ந்து வரும் காலத்திலும் பொறியியல் கல்வியின் வளர்ச்சி எவ்வாறு உள்ளது?

நாங்கள் படிக்கின்ற காலத்தில் குறைந்தளவு பொறியியல் கல்லூரிகள் தான் இருந்தது. அதிகபட்சமாக ஆயிரம் பேர் மட்டுமே பொறியியல் பட்டப்படிப்பு படிக்க முடியும். ஆர்வம் இருந்தாலும் படிக்க முடியாத சூழல் தான் இருந்தது. ஆனால் தற்போது தமிழ்நாட்டில் மட்டும் 2 இலட்சம் மாணவர்களுக்கு மேல் பொறியியல் படிக்கும் வாய்ப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இது மட்டுமல்லாமல் ,  1972 ல் ஆண்டுதோறும் 1 இலட்சம் மாணவர்கள் SSLC தேர்வு எழுதினார்கள். அதில் 1000 பேருக்கு தான் பொறியியல் படிக்கும் வாய்ப்பு (1 % மட்டுமே) இருந்தது.

தற்பொழுது ஆண்டுதோறும் சுமார் 8.5 இலட்சம் மாணவர்கள் +2 தேர்வு எழுதிகிறார்கள். அதில் 2 இலட்சத்திற்க்கு மேற்ப்பட்ட மாணவர்களுக்கு (25%) பொறியியல் படிக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது.

நமது மாணவர்கள் அமேரிக்கா உட்பட அனைத்து வளர்ந்த நாடுகளிலும் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதற்க்கும் , .டி துறையில் அபரிவிதமான வளர்ச்சிக்கும் பொறியியல் கல்லூரிகள் பெறும் பங்கு வகுகின்றன.

கே: ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு பொறியியல் துறையின் பங்கு எந்தளவிற்கு இருக்கிறது?

பொறியியல் துறையின்றி ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி இருக்க முடியாது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். காரணம், நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் அனைத்து பொருட்களையும், பொறியாளர்கள் தான் உருவாக்குகிறார்கள். குறிப்பாக வரும் காலத்தில் நமது நாடு மின்னனுவியல் துறை மற்றும் எரிசக்தி துறை ஆகிய இந்த 2 துறைகளிலும் மிக பெரிய வளர்ச்சி பெறுவதற்கான வாய்ப்புள்ளது.

தற்பொழுது நாம் ஆண்டுதோறும் 70 பில்லியன்  டாலர் (ரூ. 4,90,000 கோடி) அளவிற்கு  மின்னனு சாதனங்களை இறக்குமதி செய்து கொண்டு இருக்கிறோம். அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் இந்த இறக்குமதியை குறைத்து மற்ற நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் அளவிற்கு உயர வேண்டும்.

அடுத்தாக ஆற்றல் துறையை எடுத்து கொண்டால், தற்பொழுது ஆண்டுதோறும் நாம் சுமார் 350 GW அளவிற்கு மின்சார உற்பத்தி செய்கிறோம். ஒட்டு மொத்த மின்சார உற்பத்தியில் 80 சதவீததிற்கு மேல் அனல் மின்சாரமே.

தற்பொழுது சுமார் 5 சதவீதம் அளவிற்கு  சூரிய சக்தி முலமூம் , மேலும் 6 சதவீதம் அளவிற்கு  காற்றாலை  முலமூம் மின்சார உற்பத்தி செய்கிறோம். அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் குறைந்தபட்சம் 50 சதவீத அளவிற்கு காற்றாலை மற்றும் சூரிய சக்தியை பயன்படுத்தி மின் உற்பத்தி செய்ய வேண்டும்.

இத்துடன் நீரிலிருந்து ஹைட்ரஜனை பிரித்து எடுத்து அதனை எரிபொருளாக பயன்படுத்தி அனைத்து வாகனங்களையும் இயக்கும் தொழில்நுட்பத்தையும் மேம் படுத்த வேண்டும்.                    இதுமட்டுமல்லாமல், அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் டீசல் மற்றும் பெட்ரொல் இல்லாமலேயே அனைத்து இயந்திரங்கள் மற்றும் வாகனங்கள் இயங்கும் நிலை ஏற்படும் அதையும் பொறியாளர்களே சாதிப்பார்கள். தற்போதைய நம் வாழ்வில் பிளாஸ்டிக் என்பது தவிர்க்க முடியாத பொருட்களில் ஒன்றாகி விட்டது. அரசாங்கம் இதை தவிர்க்க எத்தனையோ திட்டங்களை வகுத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் அதை முழுமையாக தவிர்க்க முடியவில்லை. இதை ஒரு பொறியாளர் மறுசுழற்ச்சி செய்ய பல வழிகளைக் கண்டுபிடிப்பார்.                      திருப்பூர் போன்ற தொழில் நகர்களில், சாயக்கழிவுகளை எவ்வித சுத்திகரிப்பும் செய்யாமல் வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அது அருகிலுள்ள ஆறு, ஏரிகளில் கலந்து சுற்றுப்புற சூழலை மிகவும் மாசுபடுத்தியது. தற்போது சாயக்கழிவுகளை முற்றிலும் சுத்திகரிப்பு செய்து, அந்த நீரை அவர்களே மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தும் தொழில்நுட்பத்தை பொறியாளர்கள் உருவாக்கியுள்ளார்கள். பெரும்பாலான சாயப்பட்டறைகள் இந்த நுட்பத்தை பயன்படுத்துகின்றன.

கே: தங்கள் கல்லூரி குறிகிய காலத்தில் தன்னாட்சி பெற்றது பற்றி ?

நான் ஏற்கனவே கூறியது போல் எதையும் திட்டமிட்டு செயல்படுகிறோம். 8 ஆண்டுகளில் , நான்கு துறைகளுக்கு NBA சான்றிதழ் பெற்றோம். NAAC அமைப்பின் “A” தர சான்றிதழ், ஒட்டு மொத்த கல்லூரிக்கும் பெற்றோம். தரமான ஆசிரியர்கள், உயர் தர  வேலை வாய்ப்பு, மாணவர்களின் தேர்ச்சி விகிதம், ஆராய்ச்சி கட்டுரைகள் சமரிப்பித்தல்  ஆகிய அனைத்தையும் கணக்கிட்டுத் தான் தன்னாட்சி வழங்கபட்டது. இதன் மூலம் தொழில்கூடங்களுடன் இணைந்து,  தொழில்பயிற்ச்சியுடன் கூடிய கல்வியை வழங்க இயலும். 4 ஆண்டுகளில் 6 மாதம் முதல் 1 ஆண்டு வரை அயல் நாட்டு பல்கலைகழகங்களுக்கு மாணவர்களை அனுப்பி வைத்து அவர்களின் திறன் உலகத்தரத்திற்கு உயர்த்தப்படும்.

கே: உங்கள் கல்லூரியின் தனிச்சிறப்புகள் பற்றி?

இக்கல்லூரிக்கான தனிச்சிறப்புகள் ஏராளம் இருக்கிறது. அதில்…

இங்கு படிக்கும் அத்துனை மாணவர்களுக்கும் வேலை வாய்ப்பினை வாங்கிக் கொடுக்கிறோம்.

ஒரு மாணவன் தனது பட்டப்படிப்பின் இறுதியாண்டில் அவனுக்கு எதிர்கால தேவை என்ன என்பதைக் கேட்டறிந்து அதற்கு ஏற்றார்போல் பயிற்சி அளித்து வருகிறோம்.

ஜப்பான், கொரியா போன்ற நாடுகளில் பணியாற்ற விரும்பும் மாணவர்களுக்கு அம்மொழியைக் கற்றுக் கொடுக்கிறோம், அதற்கான பிரத்யோக ஆசிரியர்களை நியமித்து அவர்களுக்கு அந்நாட்டு மொழியை 1 ஆண்டு காலம் கற்றுக் கொடுக்கிறோம்.

கெரியர் டெவலப்மெண்ட் என்ற ஒரு துறை இருக்கிறது. இதில் மாணவர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் தகுதி சார்ந்த பயிற்சியினை வழங்கி வருகிறார்கள். எங்கள் கல்லூரியிலேயே அதிக ஆசிரியர்கள் பணியாற்றும் ஒரு துறை இது தான்.

எங்கள் கல்லூரியில்          பன்மொழி பேசும் மாணவர்கள் படித்து வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஆங்கில மொழியை விட அவரவரின் தாய் மொழியை முறையாக எழுதவும் படிக்கவும் அவர்களுக்கு பயிற்சி வழங்கப்பட்டு வருகிறார்கள்.

இங்கு படித்து முடித்த மாணவர்களில் 20 சதவீதம் பேர் வெளிநாடுகளில் நல்ல சம்பளத்துடன் பணியாற்றி வருகிறார்கள்.

பனிரெண்டாம் வகுப்பு தேர்வில் 195 த்திற்கும் மேல் கட்டப் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு கல்விக்கட்டணம், பேருந்து கட்டணம் படிப்பு முடியும் வரை இலவசம் தான்.

190 க்கும் மேல் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு கல்லூரிக் கட்டணம் எதுவும் இல்லை. பேருந்து மற்றும், விடுதிக்கட்டணம் செலுத்தினால் போதும்.

விளையாட்டு மற்றும் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் முதல் மதிப்பெண் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு பல உதவித் தொகை வழங்கப்பட்டு வருகிறோம்.

கே: உங்களின் கனவுத்திட்டம் நிறைவேறிவிட்டதாக நினைக்கிறார்களா?

நான் எந்தச் செயலை செய்ய வேண்டும் என்றாலும் நன்றாக யோசித்து, முறையாகத் திட்டமிட்டு, எதிர்கால நலனில் கருத்தில் கொண்டு தான் செய்வேன். திட்டம் சரியாக இருந்தால் தான் வெற்றி இலகுவாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். அப்படியிருக்கும் போது நல்லதொரு எண்ணத்துடன் தொடங்கிய இக்கல்லூரி மிகச்சிறப்பாக பெற்றோர்கள் மத்தியிலும், மாணவர்கள் மத்தியிலும் நல்லதொரு பெயரை எடுக்கிறது என்பதை பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

நம்முடைய பயணம் என்பது பல்வேறு படிநிலைகளை அடியொற்றியது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதிது புதிதாக செயல்பாடுகளை மாணவர்களுக்கு கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறோம்.

மாணவர்களில் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு எது தேவையோ, அதை முறையாக அவர்களுக்கு கொடுத்து வருகிறோம்.

திறமையான ஆசிரியர்கள் கொண்டு தற்போது நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் இக்கல்லூரியில்  250 க்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் தகுந்த பயிற்சி கொடுத்து வருகிறோம்

கே: புதிதாக பொறியியல் கல்லூரி தொடங்குவதில் உள்ள சவால்கள் என்ன?

பொறியியல் கல்லூரியின் மீது செயற்கையான சில முரண்பாடுகளை தற்போது சிலர் உருவாக்கி வருகிறார்கள். இது என்ன வென்றால் பொறியியல் படித்தால் வேலை கிடைப்பதில்லை என்பது தான் அது.

மாணவர்களின் சேர்க்கைக்கு அக்கரை கொள்ளும் நிறுவனங்கள் அவர்களின் திறமையின் மீது அக்கரை கொள்வதில்லை என்பது ஒரு குற்றச்சாட்டு.

தற்போது தொழிற்துறையில் நாடு 7 சதவீதம் வளர்ச்சிப் பெற்றிருக்கிறது. ஆனால் வேலைவாய்ப்பு வெறும் 2 சதவீதம் தான் உயர்ந்து இருக்கிறது. இதை அவ்வாறு குற்றம் சாட்டுபவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பொறியியல் படித்தவர்களுக்கு ஏராளமான வேலைகள் இருக்கிறது, இதை புதிதாக கல்லூரி தொடங்குபவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

புதிய புதிய சிந்தனைகள், நுணுக்கங்கள், எதிர்கால தேவைகள், படித்தவுடன் வேலை எவ்வாறு கொடுப்பது போன்றவற்றை கல்லூரிகள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பொறியியல் துறை என்பது வாழ்க்கைக்கு உயிரியியல் துறை என்பதை கல்லூரிகள் மாணவர்களிடமும், பெற்றோர்களிடம் விளக்கிச் சொல்லுதல் வேண்டும்.

இத்துறை படித்தால் இத்தகைய வேலைகள் இருக்கிறது, சுயமாக தொழில் தொடங்க என்னென்ன வழிமுறைகள் இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் சொல்லி கொடுக்க வேண்டும்.

இந்த இதழை மேலும்

கல்விக்கு கரம் கொடு சரித்திரத்தில் பெயரெடு

கார்த்திக் முருகன்

மேலாண்மை இயக்குநர்

Amogha Overseas Educational consultant

கோவை

கனவுகளை விதைக்கின்ற இரவு வேண்டும்

கற்பனையில் மதிக்கின்ற கவிதை வேண்டும்

வைகறையில் மதிக்கின்ற பழக்கம் வேண்டும்

வாழும் வையகத்தை நினைக்கின்ற நெஞ்சம் வேண்டும்…!

என்ற வரிகள் வாழும் கவிஞர் ஒருவரின் தன்னம்பிக்கை மிக்க தத்துவ வரிகளாகும்.  அந்த வகையில் தான் பெறாத கல்வியை தன் எதிர்கால சமுதாயத்திற்கு எப்படியேனும் கொடுத்து விட வேண்டும்  என்ற உயரிய நோக்கத்திற்காக வாழ்ந்து வரும் உன்னத மனிதர்.

வாழ்க்கையில் ஒருமுறை ஒவ்வொருவரும் அவமானம் பட வேண்டும், அந்த அவமானமே நாளை உன்னை அதிகார அரியானையில் ஏற்றும் என்பதே இவரின்  உன்னத வாக்கு.

ஏழ்மையாய் பிறப்பது உன் தவறல்ல, ஆனால் ஏழ்மையாய் இறப்பது உன் தவறே என்பதை இதயத் துடிப்பாய் எண்ணி ஒவ்வொரு கணமும் ஓடோடி இயந்திரமாய் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் Amogha Overseas Educational consultant நிறுவனத்தின் மேலாண்மை இயக்குநர் கார்த்திக் முருகன் அவர்களின் வெற்றியின் பகிர்வோடு இனி நாம்.

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பிறந்தது புதுக்கோட்டைக்கு அருகிலுள்ள ஆலங்குடி என்னும் குக்கிராமத்தில் மின்சார விளக்கே இல்லாத ஓலை  குடிசை வீட்டில் தான் பிறந்தேன். என் தந்தையார் முருகன், தாயார் கங்கா விவசாயப் பின்னணி உடைய குடும்பம். எனக்கொரு தம்பி சதிஸ். என்னுடைய மனைவி சுபாஷினி, மகள் அமோகா.  மிகவும் வறுமையான குடும்பம், மதிய உணவிற்காகவே பள்ளிக்குச் சென்ற காலம் அது. இன்று நினைத்தாலும் என் புத்தகப் பையில் அதிகம் புரண்ட என் சாப்பாட்டுத் தட்டு தான் நினைவிருக்கிறது. எங்கள் ஊரிலுள்ள அரசுப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு வரைப் படித்தேன். வறுமையும் பசியும் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தப் பாடம் என்னவென்றால் நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்பது தான். அதன்படி பத்தாம் வகுப்புத் தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்தேன்.

இதைப் பார்த்த என் மாமா திரு. கண்ணன் அவர்கள் இவனுக்கு சரியான இடமும் சூழலும் இதுவல்ல என்று என்னை சென்னைக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டார். இவரே என் முதல் குரு என்று சொன்னால், அது மிகையாது. இதனால் சென்னையிலுள்ள ஒரு புகழ் பெற்ற பள்ளியில் பதினொன்றாம் வகுப்பு சேர்ந்தேன். என் மாமாவின் வேண்டுகொள்ளுக்கிணங்க சேர்ந்து விட்டேன். ஆனால் தமிழ்வழிக் கல்வியிலேயே ஆரம்பத்திலிருந்து படித்து திடீரென்று ஆங்கில வழிக் கல்வி கற்கச் சென்றது என்னை கண்ணிருந்தும் குருடனாய் மாற்றியது. ஆரம்பத்தில்  ஆங்கிலத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்தேன். வாழ்க்கை இது தான் என்று தெரிந்த பின்னர் பயப்படுவதை விட்டுவிட்டு பழகிக் கொள்ள முனைந்தேன். அகராதி வைத்து ஆங்கிலத்தை கற்றுக் கொண்டேன். நேரத்தை ஆங்கிலத்திற்காக அதிகம் செலவழித்தேன். இதன் விளைவாக பனிரெண்டாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண்ணுடன் தேர்ச்சிப்பெற்றேன். எனது பெற்றோர் மற்றும் என் மாமாவின் எதிர்பார்ப்பை நான் பூர்த்தி செய்தேன். இப்படித்தான் எனது பள்ளிக்கல்வி பல சவால்களுக்கு இடையே சென்றது.

கே: உங்களின் கல்லூரி வாழ்க்கைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எனக்கு சின்ன வயதிலிருந்தே எம்.பி.ஏ படிக்க வேண்டும் என்ற தீராத ஆசை இருந்தது. அதற்கு ஏற்றார் போல்  பனிரெண்டாம் வகுப்பில் வணிகவியல் மற்றும் கணக்குப் பதிவியல் பாடத்தில் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்ததாலே சென்னையில் மிகவும் புகழ்பெற்ற குருநானக் கல்லூரியில் மெரிட்டில் சீட் கிடைத்தது. அச்சூழலில் இக்கல்லூரியில் பி. காம் படிப்பது ஒரு வரம் என்றே சொல்லலாம். அப்படிப்பட்ட கல்லூரியில் சேர்க்கை கட்டணம் செலுத்த என் தந்தையிடம் பணம் இல்லை. எப்படியோ புரட்டி சேர்க்கை கட்டணப் பணமான 2500 ரூபாய் செலுத்தினார். அப்போது நான் நினைத்தது என்னவென்றால் இனி என் வீட்டில் பணத்தை வாங்கி படிக்கக்கூடாது என்பதை ஒரு சபதமாக எடுத்துக் கொண்டேன் அதை இன்று வரை கடைப்பிடித்து வருகிறேன். இதனால் படிக்கும் போது பகுதி நேர வேலைக்குச் செல்லலாம் என்று நினைத்து பல கடை வாசலில் ஏறி இறங்கினேன்.

அப்போது சென்னையில் புட்வேல்டு என்ற உணவகத்தில் வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை என்று ஒரு விளம்பரத்தைப் பார்த்து வேலை கேட்க சென்றேன். ஒரு நாள் இரு நாள் அல்ல பதினைந்து நாள் விடாமல் அந்தக் கடைக்கு வேலை கேட்டு சென்றேன். என்னுடைய இந்த முயற்சியைப் பார்த்து கடையின் மேலாளர் வேலைக் கொடுத்தார் அப்போது என்னுடைய  சம்பளம் 700 ரூபாய். இது தான் என்னுடைய முதல் சம்பளம். ஆனால் இது மட்டும் எனக்கு போதுமானதாக இல்லை. இதனால் புரபெசனல் கொரியர், புரெவ்சிங் சென்டர், பிட்ஸா கார்னர் என எல்லா வேலைக்கும் இரவு பகல் பாராமல் உழைத்தேன். ஒரு நாளைக்கு 4 மணி நேர தூக்கம் தான் எனக்கு. 20 முதல் 25 கி.மீ வரை சைக்கிள் பயணம் செய்தேன். நானே சமைத்து சாப்பிட்டு வந்தேன்.   இப்படித்தான் என்னுடைய கல்லூரிப் பயணம் சென்றது.

கே: சென்னைக்குச் சென்ற பயண அனுபவங்கள் பற்றி?

சென்னைக்கு படிக்கச் செல்கிறேன் என்று என்னுடைய பெற்றோர்களிடம் சொன்னேன். எனது தாயார் மறுத்தார். ஆனால் என் தந்தையோ நீ சென்னை செல்வதாக இருந்தால் தாராளமாகச் செல், சென்னை ஒன்றும் சாதாரண  ஊர் அல்ல பல சரித்திர நாயகர்களை உருவாக்கி இடம் என்று என்னை அனுப்பி வைத்தார். ஊரிலிருந்து புறப்பட்டேன், எங்கு தங்குவது, உறங்குவது போன்ற எத்தனையோ கேள்விகள் என்னைச் சுற்றி படமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சென்னைக்கு இரண்டு முகங்கள் உண்டு. அது பகல் நேரத்தில் ஒரு விதமாகவும், இரவு நேரத்தில் ஒரு விதமாகவும் தென்படும். நண்பர்கள் நிறைய உதவினார்கள் அதில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டுமென்றால்,  சண்முகம், அருண், திலீப், விஜய்பாபு, இளையராஜா அண்ணா, சதிஸ், சக்தி அண்ணா, கணேஷ், சிவா அண்ணன் அது மட்டுமின்றி எனது பள்ளிப் பருவ மற்றும் நான் பிறந்த ஊர் நண்பர்களான சதிஸ், ரியாஸ், பிரபு, சுரேந்தர், செந்தில் ஆகியோர்  என்னால் என்றும் மறக்க முடியாத நண்பர்களாகும்.  அப்போது  தான் என் நண்பனின் மாமா கணேஷ் அண்ணனின் அறிமுகத்தால் எஸ்.எஸ்.என் கல்லூரியில் எம். பி. ஏ படிக்கும் வாய்ப்பை பெற்றேன். அப்போது தான் திலிப் அவர்களின் முலமாக எனக்கு இந்தியன் வங்கியில் கல்வி லோன் வாங்கிக் கொடுத்து உதவினார். அவரின் உதவியால் எம்.பி.ஏ. முடித்தேன். படித்த கையோடு கேபஸ் இன்டர்யூ வந்தது. இதில் தேர்வாகி,  வேலையும் கிடைத்தது. என் குடும்பத்திற்கும் நண்பர்களுக்கும் ஓரே மகிழ்ச்சி, 11,500 சம்பளத்தில் வேலையில் சேர்ந்தேன். கல்லூரியில் எனக்கு ஊக்கமாக இருந்த நண்பர்கள் சுமித், லெட்சுமி, பிரகாஷ், கணேஷ், நந்தக்குமார், செந்தில், ஆனந்த் ஆகியோரை இத்தருணத்தில் நினைவுப்படுத்தியே ஆகவேண்டும்,

கே: அமோகா உதயமானது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எனக்கு சின்ன வயதிலிருந்து வெளிநாடுகளில் சென்று பணியாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசையும் கனவும் இருந்தது. அது என்னுடைய ஆசை மட்டுமல்ல என்னுடைய மாமாவின் ஆசையும் அது தான். அதனால் நான் அமெரிக்காவைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அதன் படி பாஸ்போர்ட் எடுத்து விட்டேன். விசா எடுக்கும் பொழுது உமக்கு 40 லட்சம் மதிப்பிலான சொத்து  இருக்க வேண்டும் என்று கூறிவிட்டார்கள். அப்போது என்னுடைய ஆசை நிறை வேறவில்லை. ஆனால் நான் அதை எதிர்மறையாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் என்னுடைய கனவை மாற்றிக் கொள்ள விரும்பவில்லை.

அப்போது தான் திடீரென்று ஒரு அழைப்பு வந்தது. அப்போது ஜலந்தர் அண்ணன்

அவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. இவரை என்னுடைய தொழில் குரு. இவரின் மூலமாக சுவீடன் என்ற நாட்டில் இலவசக் கல்விக் கொடுத்து வருகிறார்கள். உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தால் நீங்கள் அங்கு சென்று படியுங்கள் என்று கூறினார். அதன் படி நானும் அங்கு சென்றேன். ஆனாலும் என்னால் அங்கு முழுமையாகப் படிக்க முடியவில்லை. இதற்காக நான் மிகவும் சிரமப்பட்டேன். இதை ஏன் நாம் எளிமைப்படுத்தி ஒரு சேவைத் தொழிலாகச் செய்யக்கூடாது என்ற எண்ணம் எனக்குள் எழுந்தது. அதற்கு நாம் முதலில் இத்துறை சார்ந்த கள ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணி 15 நாடுகளுக்கு பயணம் செய்தேன். எனக்கு உறுதுணையாக இருந்த திரு. ஜலந்தர் அண்ணன் இருந்தார்கள். அவரின் ஊக்கமே என்னை அடுத்தடுத்த எல்லா நாடுகளுக்கும் செல்ல தூண்டியது. இவரை  போலவே சுபேர் அகமது சண்முகம்  வெள்ளிங்கிரி ஆகியோர் என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு உற்ற துணையாக இருந்தவர்கள்.

அப்போது தான் 2008 ஆம் ஆண்டு ஜெயா தொலைக்காட்சியில்  படி மாற்றி படி என்ற ஒரு நிகழ்ச்சியில் நான் பங்கேற்பாளராகக் கலந்து கொண்டு எங்கள் அமோகா நிறுவனத்தைப் பற்றிச் சொன்னேன். அந்த வருடமே  350 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களை நாங்கள் வெளிநாட்டிற்குப் படிக்க அனுப்பி வைத்தோம். நான் மட்டும் தனியாக ஆலோசனைக் கூறி  150 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களை அனுப்பி வைத்தேன்.  அதன் பிறகு என் வளர்ச்சியைப் பாராட்டி அன்றைய புகழ் பெற்ற பல தொலைகாட்சிகள் என்னை நேர்காணல் எடுத்து ஒளிப்பரப்பு செய்தது.

கே: உங்கள் ஆலோசனை படி வெளிநாட்டிற்குச் சென்று படிக்கும் மாணவர்களுக்கு நீங்கள் அளிக்கும் சிறப்புத் திட்டங்கள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எங்களிடம் ஆலோசனைப் பெற்று வெளிநாடு செல்லும் மாணவர்களில் நிறைய பேர் நடுத்தர மற்றும் ஏழை மாணவர்கள் தான். அவர்களால் அதிகளவில் பணம் கொடுத்து இங்கு படிக்க முடியாத சூழலில் இருப்பார்கள். இப்படிப்பட்ட மாணவர்கள் எங்களை நம்பி வரும் பொழுது அவர்களை மிகவும் அக்கரையுடன் அவர்களுக்கு ஏற்ற நாட்டிற்கு அனுப்பி வைப்போம், வெறும் அனுப்பி வைப்பதோடு இல்லாமல் அவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு வாங்கும் வரை அவர்களுடன் நாங்கள் இருப்போம். மாணவர்களை ஒரு நாட்டிற்கு அனுப்புவதற்கு முன்பே நான் அந்த நாட்டிற்குச் சென்று விடுவேன்.

அக்கல்லூரி சார்ந்த அத்துனை தகவல்களையும் திரட்டி விடுவேன். கலாச்சாரம் நன்றாக இருக்க வேண்டும், பகுதிநேர வேலை வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும், இடம், காலசூழல், ஆங்கிலம் மொழி போன்றவற்றை அறிந்த பின்னரே தான் நான் அந்த நாட்டிற்கு அனுப்பி வைப்பேன். இதுவரை நான் அனுப்பிய மாணவர்களில் ஒருவர் கூட கல்லூரியையும், நாட்டையும் குறை சொல்லிக் கேட்டதில்லை.  இதுவரை 5,000 த்திற்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களைப் படிக்க அனுப்பி வைத்துள்ளோம்.  என்னுடைய  மாணவர்கள் இன்று உலக நாடுகளில் பல இடங்களில் மருத்துவராகவும், பொறியாளராகவும் பணியாற்றி வருகிறார்கள். இது தான் எங்களுக்கு மிகப் பெருமையாகும்.

கே: கோவைப் பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்தன் காரணம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

2008 ஆம் ஆண்டு கோவைக்கு வந்தேன். நான் எந்த ஊருக்குச் செல்கிறேன் என்றாலும் அந்த ஊர் பற்றிய அத்துனை தகவல்களையும் திரட்டி விடுவேன். ஒரு ஆறு மாத காலம் ஹோட்டலில் தங்கி கோவை சுற்றியுள்ள பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகள், மாணவர்கள், பெற்றோர்கள் போன்றவற்றை  நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டேன். கல்விக்கு ஏற்ற சூழல் இங்கு அதிகளவில் இருப்பதாக உணர்ந்தேன்.

நான் இங்கே வரும் பொழுது கோவை மிகவும் குளிர்ச்சியாக இருந்தது. ஒருவர் ஒரு முறை கோவையில் வந்து  தங்கி விட்டால் அவர்களால் இவ்வூரிலிருந்து அவ்வளவு எளிதாக சென்று விடமுடியாது, அந்த அளவிற்கு இவ்வூர் அனைவருக்கும் பிடித்து விடும். நானும் இப்படித்தான் இந்த ஊரைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அதன்படி இங்கு அமோகா நிறுவனம் உதயமாயின. இன்று நான் கோவையிலுள்ள பல பள்ளிகளுக்கு கல்வி ஆலோசனை சார்ந்த விழிப்புணர்வு கொடுத்து வருகிறேன். மக்கள் பேசும் மொழியில் மிகவும் மதிப்பிருக்கும், இது போன்ற எண்ண மாறுதல்கள் தான் என்னை இங்கே தொழில் தொடங்க காரணமாக இருந்தது.

கே:  உங்களின் வளர்ச்சிக்கு ஊடகத் துறையின் எங்கு எந்தளவிற்கு இருக்கிறது?

சமூகத்தின் நான்கு பெரிய தூண்களில் ஒன்று தான் ஊடகம். இன்றைய காலக்கட்டத்தில் ஊடகத்தின் வளர்ச்சி மிக அதிகளவில் பெருகி இருக்கிறது. உலகத் தலைவர்கள் கூட ஊடகத்தை நம்பியே உறுதி மொழி எடுக்கிறார்கள். அந்த வகையில் என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு ஊடகம் பெரும் அளவில் பங்கு வகித்திருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் ஒளிப்பரப்படும் பெரும்பாலான தொலைக்காட்சியில் என்றுடைய நேர்காணல் வந்திருக்கிறது.

அதிலும் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் ஜெயாடிவி, சத்தியம் டிவி மாலை முரசு, மக்கள்டிவி,கலைஞர்டிவி,பாலிமர் டிவி, தந்திடிவி பொதிகை ஆகிய தொலைக்காட்சியில் என்னுடைய நேர்காணலை வெளியிட்டார்கள் இப்படி என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு ஊடகம் பெரும் அளவில் துணைப்புரிந்து இருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

இந்த இதழை மேலும்

அன்பான அனுசரிப்பு…! அகிலமெங்கும் உன் சிறப்பு…!

டாக்டர் எஸ். ராமகிருஷணன் M.B.B.S.,F.A.C.S( Austria),Dip.Card (Vienna)

Consultant Cardiologist

THE POLLACHI CARDIAC CENTRE

பொள்ளாச்சி.

அடுத்துவர் மனதை  நினைப்பவர் தமக்கு ஆயுள் முழுதும் சுபதினம் என்பார் கவிஞர் கண்ணதாசன். இவ்வரிகள் மருத்துவத்துறைக்கு மிகவும்  பொருத்தமான ஒன்று. அதிலும் குறிப்பாக இவருக்கு மிகவும் பொருந்தும்.

முயற்சியும் பயிற்சியும் தொடர்ச்சியாக இருந்தால்  சாதாரண மனிதனும் சாதனையாளன் ஆகலாம் என்னும் தாரக மந்திரத்தை தன் வாழ்நாளில் கண்ணாகப் போற்றி சாதித்து வரும் சாதனையாளன்.

கொங்குப் பகுதியில் தலை சிறந்த இதய நோய் சிகிச்சை மருத்துவர்களில் முன்னோடி.

தலைக்குள் கனமிருந்தும் தலைக்கனம் சற்றும் இல்லாதவர். அனைவரிடமும் அன்பாகவும் பண்பாகவும் பழகக்கூடியவர்.

முடிந்தவரை முயற்சிப்பதல்ல முயற்சி ஒரு செயலை திறம்பட முடிக்கும் வரை முயற்சிப்பது தான் சிறந்த முயற்சி என்னும் வாக்கிற்குச் சொந்தக்காரர்.

அயல்நாடுகளில் கற்ற நுண்ணறிவும், தன் அறிவால் கற்ற செயலறிவையும் கொண்டு இந்தியாவில் தன் பெயரை நிலை நிறுத்தி வரும் THE POLLACHI CARDIAC CENTRE  நிறுவனர் டாக்டர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு

கே: உங்களைப் பற்றியும் உங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றியும் சொல்லுங்கள்? 

நான் கொங்கு பகுதிகளின் ஒன்றான பொள்ளாச்சியில் தான் பிறந்தேன். தந்தையார் திரு. சண்முக ரெட்டியார் சுதந்திரப் போராட்ட தியாகி, தாயார் காளியம்மாள். மிகச் சிறு வயதிலேயே தாயும், கல்லூரிப் பருவத்தில் தந்தையாரும் இறந்து விட்டனர்.  நாங்கள் மொத்தம் ஆறு சகோதரர்கள், இரண்டு சகோதரிகள். தற்சமயம் 4 சகோதரர்களும் ஒரு சகோதரியும் தான் இருக்கிறோம்.  மூத்த சகோதரர் திரு. ராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள் கோபியில் உள்ளார். அடுத்த சகோதரர் திரு. முத்துகுமாரசாமி அவர்கள் எங்கள் மருத்துவமனையில் நிர்வாகப்  பொறுப்பைக் கவனித்துக் கொள்கிறார். இளைய சகோதரர் திரு. சுப்பராயன் ARVIND OPTICALS என்ற பெயரில் பொள்ளாச்சியில் தொழில் செய்கிறார். சகோதரி திருமதி. ராஜேஸ்வரி அவர்கள் SSLC படித்து ஆசிரியராக சேர்ந்து திருமணத்திற்குப் பின் அவர் கணவர் திரு. ஜெகன்நாதன் அவதர்கள் ஊக்கத்தின் பேரில் ஆசிரியப் பணியின் இடையே மேலும் M.A., M.Ed., படித்து, தமிழ் ஆசிரியராகப் பணியாற்றி, ஓய்வு பெற்று சென்னையில் வசிக்கிறார்.

எனது மனைவி டாக்டர் கீதா, ஆந்திராவில் பிறந்து கர்நாடாகாவில் வளர்ந்து, சிறு வயது முதல் பெருநகர் பெங்களூரில் வளர்ந்து வந்தாலும் கூட பொள்ளாச்சியில் வாழ்க்கைப்பட்டவுடன் இடத்திற்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொண்டார். தமிழ், ஆங்கிலம், தெலுங்கு, கன்னடம், இந்தி, மலையாளம், துளு போன்ற பல மொழிகளைப் பேசும் பன்மொழி வித்தகர். இவர் ஒரு கண் சிகிச்சை மருத்துவர். எங்களுக்கு ஒரு மகன், ஒரு மகள். இருவருக்கும் திருமணம் ஆகிவிட்டது.  மகன் சுஜய் நிக்கல் என்னைப் போல இருதய நோய் மருத்துவர். மருமகள் டாக்டர் சமீரா கண் மருத்துவர். மாமியார் டாக்டர் கீதாவை போல தற்சமயம் நாங்கள் அனைவரும் எங்களுது மருத்துவமனையில் தான் பணியாற்றுகிறோம். எனது மகள் நிவேதிதாவிற்கு மருத்துவம் படிக்க இடம் கிடைத்தும், அவர்களை பொறியியல் படிக்க வைத்தேன். மருமகன் ஸ்ரீராம் அவர்களும் பொறியியல் பட்டதாரி. மகளும் மருமகனும் தற்போது அமெரிக்காவில் மேற்படிப்பு முடித்து, அங்கே பணியாற்றி வருகிறார்கள்.

கே: தங்கள் படிப்பைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பொள்ளாச்சி நகரில் உள்ள நகராட்சி பள்ளியில் ஆரம்பக்கல்வியும், நகராட்சி உயர்நிலைப்பள்ளியில் தமிழ் வழிக் கல்வியில் தான் பயின்றேன். பின்னர் பொள்ளாச்சி NGM கல்லூரியில்  PUC  படித்தேன். பொதுவாக தமிழில் நல்ல ஆர்வம் இருந்ததால்தான் PUC தமிழ் படித்த வரைக்கும் நான் தான் தமிழ்ப் பாடத்தில் முதல் மதிப்பெண் எடுப்பேன்.

சென்னை நகரில் அதன்படி M.B.B.S படித்து முடித்தவுடன் நீலகிரியில் அரசாங்க மருத்துவமனையில் ஒரு மூன்று ஆண்டு காலம் பணியாற்றினேன். அதன் பிறகு அரசு ஒரு ஆணைப் பிறப்பித்தது. மத்திய கிழக்கில் உள்ள இரான் நாட்டில் பணியாற்ற நானும் சென்றேன். அங்கு ஒரு ஐந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றினேன். பணியாற்றி முடித்தவுடன் மேற்படிப்பு முடித்து மீண்டும் இந்தியாவிற்கு வர வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆதனால் இங்கிலாந்து நாட்டில் ஒரு  வருடமும் மேற்கு ஜெர்மனி நாட்டில் ஒரு வருடமும் பயிற்சி செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பின்னர் ஆஸ்திரியாவின் தலைநகர் வியண்ணாவில் தான் கார்டியாலஜி சம்மந்தமான அத்துனை நுணுக்கத்தையும் கற்றுக் கொண்டேன். இப்படியே என்னுடைய பயணம் தொடங்கியது.

கே: தமிழ்நாட்டிற்கு வந்த உங்கள் முதல் மருத்துவப் பயணம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

1974 யிலிருந்த 1984 ஆம் ஆண்டு வெளிநாடுகளிலேயே எனுடைய மருத்துவ பயணம் அமைந்தது.  அதன் பிறகு  1984 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கு வந்தேன். வந்தவுடன் கோவை இராமகிருஷ்ண்னா மருத்துவமனையில் பணியாற்ற வாய்ப்புகள் கிடைத்தது.  அருட்செல்வர் மகாலிங்கம் அவர்களை நான் சின்ன வயதிலிருந்தே பார்த்து வளர்ந்தவன். என்னுடைய தந்தையும் அவருடைய தந்தையும் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

அப்போது அருட்செல்வர் அவர்கள் ஒரு முறை நான் கோவையில் பணியில் சேர இருக்கும் சந்தர்ப்பத்தில் கோவைப் பகுதியில் மருத்துவம் சார்ந்த அத்துனை சிகிச்சை முறைகளும் இருக்கிறதா என்று கேட்டார். அதற்கு வெளிநாடுகளில் இருப்பது போல் அவ்வளவு வசதிகள்  இல்லை என்று கூறினேன். அதற்கு, அப்படியிருக்கும் போது நீங்கள் ஏன் இப்பகுதியில் ஒரு மருத்துவமனை தொடங்க கூடாது என்று கேட்டார்.  அவரின் வாக்கினை வேதவாக்காக ஏற்று எங்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு வீட்டை மெருகேற்றி மருத்துவமனையாக மாற்றினேன்.

கோவைப் போன்ற பகுதிகளில் நிறைய மருத்துவமனைகள் இருந்தது. ஆனால் இங்கு அப்படி எதுவுமில்லை. ஆனால் சொந்த ஊரிலே மருத்துவமனை தொடங்கி அங்கே மருத்துவராக இருப்பது என் மனதிற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

கே: வெளிநாடுகளில் மருத்துவராய் பணியாற்றுவதற்கும், ஒரு சின்னப்பகுதியில் பணியாற்றுவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு எப்படியிருக்கிறது.

மாற்றங்கள் நிறைய இருக்கத்தான் செய்யும்.  இங்கு பணியாற்ற வந்துவிட்டோம்  இனி இங்கு எப்படி பணியாற்ற வேண்டும்  என்பதை மட்டுமே யோசிக்க வேண்டும். வெளிநாடு சிகிச்சை வேறுபாட்டிருந்தாலும் நோய் என்பது அனைவருக்கும் பொதுவான ஒன்று. அதற்கு வெளிநாடு உள்நாடு என்று எதுவும் இல்லை.

மருத்துவருக்கு நோயை எப்படி குணம்படுத்த வேண்டும் என்பது மட்டும் தான் யோசிக்க வேண்டுமோ தவிர இடத்தைப் பற்றி யோசிக்க கூடாது. எல்லாத் துறையிலும் கடிமான சூழல் இருக்கத்தான் செய்யும் ஆனால் அங்கு தான் நாம் கற்றுக் கொண்ட பயிற்சிகளை முழுமையாக ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

கே: கார்டியாலஜி துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தன் காரணம் பற்றி?

மருத்துவத் துறையில் பல பிரிவுகள் இருக்கிறது. ஆனால் உயிர் கொடுக்கும் துறை என்றால் அது இத்துறை தான்.  அது மட்டுமின்றி இத்துறை மருத்துவத்திலே எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.  பிடித்த துறையில் பிடித்தார் போல் பணியாற்றுவதில் உள்ள மகிழச்சி வேறு எதிலும் இல்லை. அதிலும் நான் வெளிநாடுகளில் பணியாற்றும் போதும் இத்துறை சார்ந்த சிகிச்சை முறை பற்றி மட்டுமே பயிலும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதானல் தான் இத்துறையை நான் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

கே: கடந்து வந்த பாதையில் உங்களால் மறக்க முடியாத நோயாளிகள் பற்றி?

ஒரு மருத்துவருக்கு ஒவ்வொரு சிகிச்சையும் ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் ஒரு மாற்றத்தையும் மறக்க முடியாத நிகழ்வையும் கொடுத்து கொண்டு தான் இருக்கும். அந்த வகையிலும் என் மனதில் நீங்காத நிகழ்வுகள் நிறைய இருக்கிறது. குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் என்னிடம் சிகிச்சை பெற்ற ஒரு ஓய்வு பெற்ற தலைமை ஆசிரியர் மறைந்த திரு. அப்பாசாமி நாயுடு அவர்கள் இறக்கும் முன் மரண சாசனம் என்று ஒரு தாளில் என்னைப் பற்றியும் எனது சிகிச்சை பற்றியும் மிக மேன்மையாக எழுதி வைத்துச் சென்றது மிகவும் பெருமையாக இருந்தது. இன்றும் அக்கடிதம் என்னிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது.

கே: வெளிநாடுகளில் நீங்கள் பணியாற்றும் போது அங்குள்ள மருத்துவர்களிடமிருந்து நீங்கள் கற்றுக் கொண்டது என்ன?

அங்கு எல்லோம் நேர மேலாண்மையை சரியாகப் பயன்படுத்துவார்கள். அவர்களுக்குள் காலதாமதம் ஒரு போதும் இருந்திடாது. ஒரு வேலை எடுத்துக் கொண்டால் அதை முடிக்கும் வரை  அதைப் பற்றி மட்டுமே தான் சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இவர்களுக்கு யாரும் ஒருவர்; சூப்பர்வைசராக இருந்து கொண்டு கண்காணிக்க வேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை.  அவரவர் வேலையை அவர்களே பார்த்துக் கொள்வார்கள்.

வேலை நேரத்தில் வீண் பேச்சு, வெட்டி விவாதம் போன்றவற்றை முற்றிலுமாக தவிர்த்து விடுவார்கள்.

சரியான நேரத்திற்கு உள்ளே வருவார்கள்.  சரியான நேரத்திற்குள் வெளியே சென்று விடுவார்கள்.

ஓய்வு நாட்களை ஓய்வுக்காக மட்டுமே தான் பயன்படுத்துவார்கள். இப்படி எண்ணற்றவைகளை அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இந்த இதழை மேலும்

முடியும் என்று புறப்படு சரித்திரம் போற்றப் பெயரெடு

வைபவ் குமராவேல்,

Partner, The Red Box,

சென்னை.

நேர்முகம்: விக்ரன் ஜெயராமன்

தன்னம்பிக்கை உள்ளவர் தன் தேவை என்னவோ அதை நோக்கி மட்டுமே பயணம் செய்து தனது குறிக்கோளை அடையும் வரை ஒரே சிந்தனையுடன் செயல்படுவார்கள். அந்த வழியை சரியாகப் பின்பற்றி வருபவர்.

நான் எடுத்துக் கொண்ட செயலில் வெற்றிப் பெற்றே தீருவேன். எந்தச் செயலையும் சிறப்பாகவும், சென்மையாகவும் செய்து முடிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை நிரம்ப பெற்றவர்.

பெற்றோர் எவ்வழியே அவ்வழியே பிள்ளைகள் என்பார்கள். ஆனால் இவர் அவ்வழியில் செல்லாமல் தனக்கென்று ஒரு பாதையை உருவாக்கி அதில் புகழ் கொடியை நட்டுவருபவர்.

தற்போதைய இளைய தலைமுறையினருக்கு ஒரு முன் உதாரணமாய், 24 மணி நேரமும் இடைவிடா இயந்திரமாய் செயல்பட்டு வரும் THE RED BOX நிறுவனத்தின் PARTNER களில் ஒருவரான வைபவ் குமாரவேல் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு….

கே:  உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாமே சென்னையில் தான். எனது பெற்றோர் திரு. குமராவேல், திருமதி. வீனா நேச்சுரல் கேர், ராகா நிறுவனத்தின் நிறுவனர்கள். பள்ளிக்கல்வி என்று பார்த்தால் சென்னை மற்றும் ஊட்டியில் படித்தேன். பள்ளிப்படிப்பை முடித்த கையோடு சிங்கப்பூரில் பிபிஏ படிக்க சென்று விட்டேன். எனக்குப் படிக்கின்ற காலத்திலிருந்தே ஏதேனும் ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும், அந்தத் தொழில் முற்றிலும் மாறுப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். என்னுடைய தந்தை பிரபலமான தொழில் செய்து வந்தாலும் அத்தொழில் செய்வதற்கு எனக்கு விருப்பம் இல்லை.

கே: நிறுவனம் தொடங்கியது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் சிங்கப்பூரில் படிக்கும் போது அடிக்கடி நண்பர்களுடன் சாப்பிட வெளியே செல்வது வழக்கம்.  சாப்பிடும் போது அங்கு பரிமாறிய உணவுகள் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. அவ் உணவை உண்பதற்கு மிகவும் சுவையாக இருந்தது. இதை ஏன் நாம் தமிழ்நாட்டில் செய்யக்கூடாது என்ற எண்ணம் அப்போது என் மனதில் உதயமாயின. அப்படி தொடங்கியது தான் இந்த ரெட் பாக்ஸ் நிறுவனம். ஒரு நான்கு ஆண்டுக்கு முன்னர் சென்னையில் ஒரு சிறிய அளவில் தொடங்கினோம்.

கே:  ரெட் பாக்ஸ் சைனீஸ் உணவகத்தைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் ஒரு வேலை செய்வதற்கு முன் பலமுறை யோசித்து செய்வேன். செய்து விட்டால் வெற்றிகரமாக முடிக்காமல் விடமாட்டேன் இது தான் என்னுடைய தாரக மந்திரம். அப்படி என் மனதில் உதயமான இந்த ரெட் பாக்ஸ் சைனீஸ் உணவகம். தற்போதைய சூழலில் கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்குச் சென்றால் தான் குடும்பத்தை நடத்த முடியும் என்ற நிலை இருக்கிறது. அப்படியிருக்கும் போது அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்த உணவை சமைத்து சாப்பிடும் அளவிற்கு நேரம் இருப்பதில்லை.

இதனால் அவர்கள் உணவகத்தை நாடுகிறார்கள். நல்ல தரமான உணவை வீட்டிற்கு வாங்கிச் சென்று சாப்பிடும் பழக்கம் தற்போது அதிகளவில் இருக்கிறது. இப்படி சாப்பிடும் உணவு அவர்களின் உடலிற்கு எவ்வித தீங்கும் இல்லாத அளவில் இருக்க வேண்டும் என்பதால் தான் இப்படி ஒரு திட்டத்தையே கொண்டு வந்தோம். இதில் நாங்கள் தயாரிக்கும் உணவில் மிகுந்த அக்கரையுடன் தயாரிக்கிறோம். உணவுக் கொடுக்கும் பாக்ஸில் முடிந்தளவிற்கு பிளாஸ்டிக் தவிர்த்து விடுகிறோம். எங்களிடம் நம்பி உணவை வாங்கி உண்ணும் வாடிக்கையாளர்களின் நலனில் மிகுந்த அக்கரை கொண்டு செயல்படுத்தி வருகிறோம். இதனாலேயே எங்களை வாடிக்கையாளர்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். ஆரம்பத்தில் சென்னையில் ஒரு மூன்று இடத்தில் மட்டுமே ரெட் பாக்ஸ் இருந்தது. ஆனால் தற்போது சென்னையில் எல்லா இடத்தில் ஆரம்பித்து விட்டோம். ஆர்டர் செய்த நேரத்திலிருந்து எவ்வளவு சீக்கரமாக அவர்களுக்கு உணவைக் கொடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கரமாக கொடுத்து வருகிறோம்.

கே: உங்கள் பெற்றோர் ஒரு புகழ் பெற்ற தொழில் செய்து வருகிறார்கள், நீங்கள் அதே வழியில் செல்லாமல் புதிய தொழில் தொடங்கியதன் காரணம் என்ன?

எனது பெற்றோர் தொடங்கிய நேச்சுரல்ஸ் கேர் நிறுவனமானது மிகவும் பிரபலமான ஒன்று. அதை அவர்கள் இந்த அளவிற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் அதற்கு கொடுத்த உழைப்பும் அர்ப்பணிப்பு தன்மையும் அளப்பறியது. எப்போதும் அதன் வளர்ச்சியை பற்றியே மட்டுமே சிந்தித்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். நேச்சுரல்ஸ் என்றாலே என்னுடைய பெற்றோர்களின் பெயர்களைத் தான் சொல்வார்கள். அதை நான் அடுத்த படிநிலையாக எவ்வளவு பெரிய வளர்ச்சிப் பாதைக்குக் கொண்டு சென்றாலும் என்னுடைய பெற்றோரின் பெயரைத்தான் சாரும்.

இவர்களைப் போல நாமும் ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும். அது தொடங்கியது நானாக இருக்க வேண்டும். அதன் வளர்ச்சி என்னைச்  சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.  அப்படித்தான் தொடங்கினேன். அதுவுமின்றி எனக்கு இந்த சலூன் தொழிலில் அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லை, அதே வகையில் உணவுத் தொழிலின் மீது பெரும் ஈடுபாடு இருந்தது. இப்படித்தான் என்னை இதில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன்.

கே: ரெட் பாக்ஸ் என்று பெயர் வைப்பதற்கான காரணம் என்ன?

ஒரு நிறுவனத்தின் பெயர் அந்த நிறுவனத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் காரணமாக இருக்கும். இந்த ரெட் பாக்ஸ் என்பது சைனீஸ் உணவை மட்டும் தயாரித்துக் கொடுக்கும் நிறுவனம் என்பதால் இந்த உணவிற்கு என்று  ஒரு பாக்ஸ் தேவைப்படும். அதில் நிரப்பப்பட்ட உணவை தான் பார்சல் செய்து ஆர்டர் செய்பவர்களுக்கு கொடுத்து வருகிறோம்.

இந்த இதழை மேலும்

சாதனை கண்டுபிடிப்பு…! சரித்திரத்தின் உயர்த்துடிப்பு…!

“TEAM OJAS”2018 எலட்ரிக் ரேஸ் கார் சாதிப்பாளர்கள்

வி.ஐ.டி. பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், வேலூர்.

எண்ணிய முடித்தல் வேண்டும்

நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்

திண்ணிய நெஞ்சம் வேண்டும்

தெளிந்த நல்லறிவு வேண்டும்

என்பது மகாகவி பாரதியின் வரிகளாகும் . ஒருவர் ஒரு குறிக்கோளை நோக்கி பயணிக்கிறார் என்றால், அதில் அவருக்கு எடுத்த உடனே வெற்றி கிடைத்துவிடாது  அதற்கு முயற்சிக்க வேண்டும். அந்த முயற்சி சாதாரண முயற்சியாக இல்லாமல் சரித்திர முயற்சியாக இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் இந்த உலகம் வெற்றியாளர்களைக் கொண்டாடும். அந்த வகையில் இம்மாணவர்கள் ஒரு சரித்திர கண்டுபிடிப்பாளர்களே.

இந்த உலகம் ஒரு சாதனைக்களம். இங்கு சாதிப்பதற்கும் சரித்திரம் படைப்பதற்கும் எண்ணற்ற இடங்களும் தடங்களும் இருக்கிறது. அதில் சரியாக பயணித்து வெற்றி பெறுபவர்களே வெற்றியாளர்களாக ஆகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சாதனைக்குச் சொந்தக்காரர்கள் இவர்கள்.

இந்த உலகம் உங்களைக் கொண்டாட வேண்டுமென்றால் இந்த உலகத்தின் நன்மைக்காக நீங்கள் ஏதேனும் ஒன்றை செய்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். அந்த வகையில் விஐடி பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் “TEAM OJAS”2018 எலட்ரிக் ரேஸ் கார் வடிவமைப்பை தயாரித்து சாதனைப்புரிந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் நேர்முகத்தை இனி காண்போம்.

கே: OJAS 2018 என்பது என்ன?

விஐடி பல்கலைக்கழகத்தில் பல்வேறுபட்ட துறைகளும் பல பிரிவுகளும் இருக்கிறது. அதில் எல்லாத் துறையிலும் OJAS குழு உண்டு.  OJAS என்ற சொல்லுக்கு சக்தி வலிமை என்று பொருள். அதனாலே இப்பெயர் சூட்டப்பட்டது.  OJAS என்ற குழுவை 2012 ஆம் ஆண்டு தொடங்கினார்கள் தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே எங்களின் கண்டுபிடிப்பை பரவலாக்க நினைத்தோம். அனைவரிடத்திலும் புதிய புதிய யோசனைகள், ஆலோசனைகள் வந்தது, அனைவரும் ஒன்று கூடி பரிசீலிரித்து ரேஸ் கார் தயாரிக்க வேண்டும் என்று முடிவுக்கு வந்தோம். ஆனால் நம்முடைய கண்டுபிடிப்பு எவ்வித சுற்றுப்புற மாசுபாடுகளும் ஏற்படா வண்ணம் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தோம்.  2012 முதல் இந்த ஆண்டு வரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் இது போன்ற காரை தயாரித்து வருகிறோம்.

கே: இந்த கண்டுபிடிப்பின் உரிய  நோக்கம் யாது?

இயற்கைக்கு இம்மியளவும் பாதிப்பு ஏற்படா வண்ணம் இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமே எங்களின் நோக்கமாக இருக்கிறது. தற்போது இயற்கைக்கு மாறாக எத்தனையோ செயல்கள் நடந்து கொண்டுயிருக்கிறது. அதையே நாங்களும் செய்து மேலும் இயற்கையை மாசுபடுத்தக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தோம்.

கார் ரேசிங் என்பது அனைவரும் விரும்பிப் பார்க்கும் ஒரு பொழுது போக்கு விளையாட்டாக இருக்கிறது.  அப்படியிருக்கும் போது இதன் பார்வையாளர்களும் அதிகம் என்பதால் இதை விளம்பரப்படுத்த நிறைய செலவிடுவார்கள். ஒவ்வொரு காருக்கும் நிறைய எரிபொருள் தேவைப்படும். ஒரு வாகனம் என்றால் பெரிதாக தெரியாது. பங்கேற்கும் அத்துனை வாகனத்திற்கும் ஒரு மாதிரியான பெட்ரோல் தேவைப்படுகிறது.  அத்துனை வாகனங்களும்  ஒரே நேரத்தில் புறப்படும் போது நிறைய இயற்கை மாசுபாடுகள் நிச்சயமாக ஏற்படும்.

இதன் மூலம் வெளியேறும் காற்றால் இயற்கைக்கு மட்டும் இல்லாமல் மனிதர்களும் பல்வேறு பிரச்சனைகளும், நோய்களும் ஏற்படுகிறது.

இந்நிலை முற்றிலுமாக மாறவேண்டும் என்பதால் தான் மின்சாரத் தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி இந்த வகையான ரேஸ் கார் தயாரித்தோம். இதன் மூலம் எரிபொருள் சேமிக்கவும் சுற்றுச்சுழல் சீரழிவிலிருந்து பாதுகாக்கவும் முடியும். எங்கள் நோக்கத்தை இதன் மூலம் சரியாகப் பயன்படுத்தி வருகிறோம்.

கே: இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் மூலம் உங்களுக்கு  ஏற்பட்ட மாறுதல்கள் என்ன?

பொதுவாக கல்லூரி என்றாலே படித்து பட்டம் பெற வேண்டும் என்பதாகவே இருக்கும். ஆனால் எங்கள் கல்லூரியில் படிப்பிற்கு கொடுக்கும் அதே முக்கியத்துவம் கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் கொடுப்பார்கள். அவர்கள் தரும் ஊக்கம், எங்களின் ஆர்வம் இரண்டும் சேர்ந்து தான் எங்களின் கண்டுபிடிப்பிற்கு பெரும் உந்து கோலாக இருக்கிறது. எங்களைப் பொறுத்தவரை புத்தகப்படிப்பு மட்டும் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு துணைபுரியாது என்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு காரின் வடிவமைப்பை தெரிந்து கொண்டு அந்தக் காரை எவ்வாறு உருவாக்க வேண்டும். எந்தப் பொருளை எந்த இடத்தில் பொறுத்துவது, ஒரு சிறிய ஸ்குரு தொடங்கி இன்ஜின் வரை எல்லாமே யாருடைய துணையுமின்றி நாங்களே ஒவ்வொன்றையும் பார்த்து பார்த்து செய்வதால் எங்களால் எதையும் செய்ய முடியும் உத்வேகம் கிடைக்கிறது.

இது அப்போதைய கண்டுபிடிப்பிடிப்பிற்கு மட்டும் என்று நினைக்காமல் இதை நம் எதிர்கால வாழ்விற்கு எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தல் வேண்டும்.

கே: உங்கள் சாதிப்பினை அடுத்தகட்டத்திற்கு எப்படி கொண்டு செல்ல உள்ளீர்கள்?

SAE – Society Automobile Engineers என்ற அமைப்பு ஒன்று இருக்கிறது. இந்த அமைப்பில் புதியதாகத் தயாரிக்கும் கார்களை பதிவு செய்தல் வேண்டும். அவர்கள் அனுமதி அளித்த பின்னரே இப்படிப்பட்ட கார்கள் ரேசிங் செல்ல முடியும்

மாணவர்களால் புதிதாகத் தயாரிக்கப்படும் இயந்திரங்களுக்கு என்று ஸ்போர்ட் போட்டி ஒன்று நடைபெறும். இப்போட்டிக்கு உலகம் முழுவதும் உள்ள பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து தாங்கள் தயாரித்த கார்களுடன் போட்டியாளர்கள் பங்கேற்பார்கள். அவ்வாறு மாணவர்களின் கண்டுபிடிப்பினை பாராட்டி அவர்களை கௌரவம் படுத்தும் விதமாக பரிசுகளும், பாராட்டுக்களும், உந்துதலும் ஊக்கமும் கொடுத்து வருகிறார்கள். இவர்களின் ஊக்கம் எங்களைப் போன்ற சாதிக்கத்துடிப்பவர்களுக்கு ஒரு பெரும் மகிழ்வைக் கொடுக்கும் என்று சொன்னால் அது மிகையல்ல.

கே: OJAS 2018  கடந்து வந்த பாதையைப்பற்றி சொல்லுங்கள்?

இந்தியாவில்  மாணவர்களுக்கு என்று பார்முலா மின்சார வாகன கண்டுபிடிப்பு என்று இருக்கிறது. 2012 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய இந்த குழு தொடர்ந்து ஏழாம் ஆண்டில் காலெடுத்து வைக்கிறது.   கோவையில் நடைபெற்ற பார்முலா கிரின் மற்றும் பார்முலா பாரத் ஆகிய போட்டிகளில் பங்கேற்று வெற்றிக் கனியை ருசித்தோம். இந்த வெற்றியை கொண்டாடிய கையோடு இத்தாலியில் நடைபெற்ற பார்முலா போட்டியில் பங்கேற்று சிறப்பான ஒரு இடத்தைப் பெற்றோம்.

எங்கள் அணியில் பணியாற்றும் ஒவ்வொருக்கென்று ஒரு தனிப் பொறுப்பைக் கொடுத்து அதை அவர்கள் கவனிக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை இட்டுவிடுவோம். அனைவரும் அவர்களுக்குரிய பணிகளை மிகவும் நேசித்து செய்வார்கள் இதனாலே எங்களால் எங்கும் எதிலும் வெற்றி பெற முடிகிறது.

எங்களின் முதன்மைன நோக்கமே  மோட்டார்ஸ்போர்ட் அணியாகத்திகழ வேண்டும் என்பது தான்.  எந்த அணியும்  எடுக்க துணியாத முயற்சியை எங்கள் அணி எடுத்தது.  முற்றிலும் மின்சாரத்தை மையமாகக் கொண்டு ஒரு காரை உருவாக்கினோம். இது எங்கள் வெற்றியின் மைல்கல் சாதனையாகும்.

2014 ஆம் ஆண்டு ஒஜஸின் வாகனம் என்ற பெயரை E 619 என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. இது எடையில் மிகக்குறைவாக இருந்தது. இதை ஜெர்மனியில் நடந்த பார்முலா பந்தயத்திற்கு தேர்வு செய்யப்பட்டது. இந்தக் காரை 2016 ஆம் ஆண்டு சில இயந்திர வேலைபாடுகள் செய்து 2017 ஆம் ஆண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட வாகனமாக TOR 17 என்று பெயரிட்டு கோவையில் நடந்த பார்முலா கிரின் பந்தியத்தில் உலா விட்டோம். இந்தப் போட்டியில் எங்கள் கார் பல விருதுகளைப் பெற்றது. இதை பெரும் சாதனையாக நாங்கள் கருதுகிறோம்.

கே: பெற்ற விருதுகள் குறித்துச் சொல்லுங்கள்?

வடிவமைப்பில் முதலிடம்

திட்டமிடலில் முதலிடம்

வேக வளர்ச்சியில்  முதலிடம்

வணிக திட்டமிடலில் இரண்டாமிடம்

ஒட்டுமொத்தமாக சிறந்த அணியாக முதலிடம் பெற்றது.

2018 ஜனவரியில் நடந்த பார்முலா கீரின் TOR 18 ஒட்டுமொத்தமாக முதலிடம் பெற்றோம்.

அதே போட்டியில் வடிவமைப்பிற்கு முதலிடம் கிடைத்தது. வேக வளர்ச்சியில் முதலிடம்.  வணிகத்திட்டமிடலில் இரண்டாம் இடம் பெற்றோம்.

கோவையில் நடைபெற்ற பார்முலா பாரத் எலட்ரிக் திட்டமிடலில் முதலிடம் , வணிக திட்டமிடலில் மூன்றாமிடம். வடிவமைப்பில ஆறாமிடமும் பெற்றோம்.

கே: இந்த வகையான ரேசிங் கார்களின் தயாரிப்பு முறைகள் குறித்து?

மற்ற கார்களைப் போலவே தான் இதன் தயாரிப்பு முறைகளும் இருக்கிறது. கார் பாகங்கள் கார்பன் ஃபையர் மூலமும், மேற்பாகங்கள் அனைத்தும் ISSI  1020 என்ற எஃகு மூலமும், பேட்டரி லத்தியம் பாலிமர் மூலமும் தயாரிக்கப்படுகிறது.

இயற்கை மாசுப்பாட்டிற்கு எள்ளவும் பிரச்சனை இல்லாத வண்ணம் இக்கார்கள் வடிவமைக்கப்படுகிறது.

இந்த இதழை மேலும்

சிற்பமே சிம்மாசனம்…! சிகரமே உன் அரியாசனம்…!

சிற்ப கலா மாமணி ராமகிருஷ்ண ஸ்தபதி

ஸ்ரீ பாலாஜி சிற்பக் கலைக்கூடம்

புளியம்பாக்கம், வாலாஜாபாத்

காஞ்சிபுரம்.

 

மலைகள்  இறைவன் செயலென்றால்

சிலைகள் சிற்பி திறனன்றோ

பருத்தி இறைவன் பசியென்றால்

உடைகள் நமது செயலன்றோ…

என்ற வரிகள் கவிஞர் கண்ணதாசனின் கவித்துவமான வரிகளாகும். இக்கவிதையில் ஒவ்வொரு மனிதனும் சிறப்பாக வாழ வேண்டும் என்றால் அவருக்குரிய திறமைகளை அவரவர்கள் வளர்ந்து கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு வளர்த்துக் கொண்டால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் எப்படியும் வெற்றிப் பெற்று விடுவார்கள். அந்த வகையில் இவர் தனக்கென்று தேர்ந்தெடுத்தத் துறையில் திறமையை வளர்த்து இன்று தமிழகம் முழுவதும் சாதித்து வரும் சாதனையாளர்.

எளிமை, நேர்மை, உண்மை இதுவே இவரின் அடையாளம், எடுக்கும் செயலை திறம்பட முடிப்பதே இவரின் தனித்துவம்.

இவரின் கை வண்ணத்தால் இன்று எத்தனையோ கோயில்களின் கருவறையில் இறைவன் காட்சி அளித்துக் கொண்டிருக்கிறார். தலைசிறந்த ஸ்தபதிகளின் ஒருவரான சிற்ப கலையின் பெருமை மிக்க அடையாளமாய் விளங்கும் காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் உள்ள ஸ்ரீ பாலாஜி சிற்பக் கலைக்கூடத்தின் நிறுவனர் சிற்ப கலா மாமணி திரு. ந.ராமகிருஷ்ண ஸ்தபதி அவர்களின் நேர்முகம்  இனி நம்மோடு….

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

கோவில் நகரம் என்று அழைக்கப்படும் திருவாரூர் மாவட்டம் நன்னிலம் தாலுக்காவில் கோயில் திருமாகாளம் என்னும் சிறிய கிராமத்தில் பிறந்தேன். இந்து விஸ்வகர்மா பாரம்பரியத்தை சேர்ந்த என்னுடைய குடும்பம் அடிப்படையில் கோயில் திருப்பணி வேலைகளைச் செய்து வரும் குடும்பமாகும். என் முன்னோர்கள் வழித் தொட்டு அனைரும் இத்தொழிலை மட்டுமே செய்து வருகிறோம்.  என்னுடன் பிறந்தவர்கள் ஒரு அக்காள் மற்றும் ஒரு தம்பி ஆவர். நாங்கள் மூவரும் எங்கள் ஊரில் உள்ள அரசுப்பள்ளியில் தான் படித்தோம். எனக்கு ஏழு வயது இருக்கும் போது என்னுடைய தந்தை காலமாகிவிட்டார்.  குடும்பத்தில் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ளவர் இறந்துவிட்டார் என்றால் அந்தக்குடும்பம் எத்தகைய சூழலை அடையுமே அதை நாங்கள் சந்தித்தோம். ஆனாலும் என்னுடைய தாயார் எங்களைப் படிக்க வைக்க முனைந்தார். ஆனாலும் என்னால் பள்ளிக்கல்வி வரை தான் படிக்க முடிந்தது.

எனக்கும் சிறு வயதிலிருந்தே எங்கள் தொழில் மீது தீராத ஒரு பற்றுதல் இருந்து வந்தது. என்னுடைய தந்தையின் சகோதரர் எங்கள் குலத் தொழிலை எனக்குக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்  என்று விரும்பினார். இதனால் என்னை பெங்களூருக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டார்கள். என்னோடு எங்கள் குடும்பமும் பெங்களூருக்கு வந்துவிட்டார்கள். புதிய தொழில் என்றால் ஒருவித பயமும் தடுமாற்றமும் இருக்கும். ஆனால் எனக்கு அவ்வித பயமில்லை. காரணம் சிறு வயதிலிருந்து என் குருதியோடு கலந்த தொழில் என்பதால் எனக்கு ஆர்வம் வெகுவாக இருந்தது. என்னுடைய சித்தப்பா தான் என்னுடைய இத்தொழிலுக்கு ஆஸ்தான குருவாக இருந்தார். அப்போது தான் சிருங்கேரி என்னும் ஊரில் பெரிய ராஜகோபுரம் ஒன்றை கட்டுவதற்கு என்னுடைய சித்தப்பா அதற்கு உரிமம் பெற்றிருந்தார். அப்போது அவருக்கு உதவியாக நானும் உடனிருந்தேன். இதுதான் என்னுடைய முதல் பணி என்று சொல்வேன். அப்போது நான் கற்றுக் கொடுத்தது போதும் இவன் மேலும் நன்றாக வளர வேண்டும் என்று கருதி என்னுடைய சித்தப்பா மாமல்லபுரத்தில் இயங்கி வரும் அரசு சிற்பக்கலைக் கல்லூரியில் நான்காண்டு பட்டயப்படிப்பில் சேர்த்து விட்டார்கள். இக்கல்லூரி என்னை மேலும் பண்படுத்தியது. சிற்ப சாஸ்திரங்கள் அறிந்து கொண்டேன். கட்டிடக்கலையின் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டேன் இவ்வாறே என்னுடைய பயணம் தொடர்ந்தது.

கே: சென்னைக்கு வந்தது குறித்துச் சொல்லுங்கள்?

நான்காண்டுபட்டயப்படிப்பில் முதல் மாணவனாகத்  தேர்ச்சிப் பெற்று, ஓரளவிற்கு சிற்பக் கலை சார்ந்த அத்துனை சாஸ்த்திரங்களையும் கற்றுக் கொண்டேன். அப்போது என்னுடைய மாமா அவர்கள் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் ஒரு பெரிய ஸ்தபதியாக இருந்த  அவர் அப்பகுதியில் மிகவும் பிரபலமானவராகத் திகழ்ந்தார்கள் மேலும் தருமபுர ஆதினம், திருவாடுதுரை ஆதினம் ஆகிய ஆதினத்துக்கு ஆஸ்தான ஸ்தபதியாக இருந்தார்கள். அவர்களுடன் ஒரு ஆறுமாதம் நானும் பணி செய்தேன்.

அடுத்த நான் படித்த கல்லூரியின் முதல்வர் திரு. கணபதி ஸ்தபதி அவர்கள், இவர் எனக்கு நெருங்கிய உறவினரும்  ஆவார். இவர் டெல்லியிலுள்ள இராமகிருஷ்ணாபுரம் என்ற இடத்தில் உத்திரசாமிமலை என்னும்  ஒரு பெரிய முருகன் கோயில் அதுவும் முருகனின் ஆறுபடை வீட்டின் ஒன்றான சுவாமி மலை போல் கட்டப்பட வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அதை கல்லூரியின் முதல்வர் அவர்கள் செய்து தருவதற்கு ஒப்புக் கொண்டார்கள். பெரிய கோயில் என்பதால் அதற்கான கல் எங்கு கிடைக்கும் என்று பார்க்கும் போது சென்னை புறநகர் பகுதியிலுள்ள வாலாஜாபாத்திற்கு அறுகாமையில் பட்டுமலைக்குப்பம் எனும் கிராமத்தில் கிடைக்கும்  என்று தெரியவந்தது. அதற்கான வேலைகளைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு யாரெல்லாம் ஸ்தபதியாகவும், உதவி ஸ்பதியாகவும் இருக்க போகிறார்கள் என்று ஆலோசனை மூலம் முடிவு செய்தார்கள். அதன்படி  என்னை உதவி ஸ்தபதியாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

அதன்படி 1965 ஆம் ஆண்டு முதல் காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் வாலாஜாபாத்தில் மூன்று அக்கோயிலுக்கான திருப்பணிகள் சுமார் 70 சிற்பியர்களைக் கொண்டு நடைப்பெற்றது. அதன் பிறகு டெல்லிக்குச் சென்று அந்தக் கோயில் சார்ந்த திருப்பணிகளைச் செய்ய மூன்று ஆண்டுகள் அங்கேயே தங்கி பணிகளைச் செய்து முடித்தோம். காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் அவர்களின் முன்னிலையில் மஹாகும்பாபிசேகம் நடைபெற்றது. டெல்லி சென்று சென்னை திரும்பிய பிறகு மஹாராஷ்ட்டிரா மாநிலம் பம்பாயில் திருச்செம்பூர் நகரில் முருகன் ஆலய கருங்கல் திருப்பணியை சுமார் எட்டு ஆண்டு காலம் நிர்மாணித்து முடித்துக் கொடுத்துள்ளேன். மேலும் எனக்கு மீனாட்சி சுந்தரம், மகேஸ்வரன் என்ற இரண்டு மகன்கள் இருக்கிறார்கள். இருவரும் மாமல்லபுரம் சிற்பக்கலைக் கல்லூரியில் பயின்று தற்பொழுது என்னுடன் சேர்ந்து பணியாற்றி வருகிறார்கள்.

கே: சிலைகள் மற்றும் கற்கோயில்கள் செய்வதற்கான கற்களை எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்?

ஒவ்வொரு சிலைகளுக்கும் என்று தனித்தனியே கற்கள் இருக்கிறது.  அதில் முதலாவது பாலசிலை, யவன சிலை, விருத்தசிலை, நபும்சகசிலை என்று வகைப்படுத்தலாம்.

ஒரு சிலை செய்ய  வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தப்பின்னர் கற்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு உளியும், சுத்தியலையும் எடுத்து சென்று விடுவோம். அப்போது  தேவையான கற்களை முதலில் தட்டிப் பார்ப்போம். அதில் எவ்வளவு சிலிக்கான் இருக்கிறது என்றெல்லாம் சரிபார்ப்போம். நாங்கள் எதிர்பார்த்த வகைகளில் சிலை கற்கள் இருந்தால் அதைத் தேர்ந்தெடுத்துவிடுவோம். அதன் பிறகு கல்லில் ஒரு விதமான ஓசை வரும். சிலை செய்வதற்கு இந்த ஓசை தான் முதன்மையானது.

மெதுவாக உளியை கொண்டு அடித்தாலும் வெண்கல பாத்திரத்தின் ஓசையும், கோயில் மணியின் ஓசையும்  அதில் கேட்கும். இப்படி ஓசை வந்தால் இக்கல்லில் பிராணன் இருக்கிறது என்றும் அதுதான் சிலை செய்வதற்கு சரியானதாக இருக்கும் என்பதை கருதுவோம்.

கல்லில் கருப்பு நிறத்தில் கோடுகளோ அல்லது வெடிப்புகளோ ஏதேனும் இருந்தால் சிலை முடியும் தருவாயில் இருந்தாலும் அந்தக் கல்லினை நீக்கிவிட்டு புதிய கல்லில் தான் மீண்டும் அந்த சிலை செய்யப்படும். இவை அனைத்தும் என்னுடைய முன்னோர்கள் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது. அதை என்றும் நாங்கள் மீறாமல்  அதன் வழியே பின்பற்றி இன்று வரை சிற்பங்களை வடிவமைத்து வருகின்றோம்.

கே: சாஸ்த்திரங்கள் நீங்கள் எவ்வாறு கடைப்பிடிக்கிறீர்கள்?

எங்கள் தொழிலின் சிறப்புப் பெற்ற நூல் சிற்ப சாஸ்த்திரம் ஆகும். சாஸ்த்திரங்கள் 18 வகையாக இருக்கிறது. அதில் காஸ்யபம், மயமதம், மானசாரம், விஸ்வகர்மீயம், சில்பரெத்தினம், ஆகிய ஐந்து நூல்கள் முக்கியமானது. கர்ப்பக்கிரகத்திற்கு என்று சில அளவு முறைகள் இருக்கிறது.

சிலைகளை வடிவமைக்க கூறும் ஆலய கர்த்தாவானவர் அளிக்கும் அளவு முறையையும் எந்த சிலை செய்ய வேண்டும் என்பதனையும் கருத்தில் கொண்டு அவர்கள் கூறிய சிலை கருவறைக்கு ஏற்ற உயரத்தில் செய்வதற்கு கர்த்தா நட்சத்திரத்தையும் சுவாமி நட்சத்திரத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு ஆயாதி சிற்ப சாஸ்த்திரத்தின் அடிப்படையில் பொருத்தங்களை கணித்துத்தான் அச்சிலையை வடிவமைப்போம்.

ஒவ்வொரு சிலைக்கும்  ஒரு நட்சத்திரம் இருக்கிறது. அந்த நட்சத்திரம் அனைத்தும் சாஸ்த்திரத்தில் மிக தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. விநாயகர் என்றால் சதய நட்சத்திரம். அம்மாள் போன்ற பெண் தெய்வங்களுக்கு பூரம் நட்சத்திரம், சிவன் என்றால் திருவாதிரை நட்சத்திரம், மஹாவிஷ்ணு திருவோணம் நட்சத்திரம்,  காளிதேவி என்றால் கார்த்திகை நட்சத்திரம்,  மாரியம்மன் என்றால் மஹம் நட்சத்திரம், அனுமர் என்றால் மூலம் நட்சத்திரம்,  என்றும்   இப்படி நட்சத்திர பெயர் முறைகள் இருக்கிறது. இந்த நட்சத்திரத்தின் படியே சிலைகளை வடிவமைப்போம். சிற்ப சாஸ்த்திர நூல்கள் எங்கள் தொழில் மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதமாகும்.

கே: ஒரு சிலைக்கு முகம் வடிவம் எப்படி கொடுக்கிறீர்கள்?

ஓவியமானாலும் சரி, சிற்பமானாலும் சரி முகம் தான் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. சாந்தம் நிலை என்றால் சிரித்த முகத்துடன் இருக்க வேண்டும். அகோர நிலை என்றால் சற்று கோபமாக இருக்க வேண்டும் எப்படி சிலை கேட்கிறார்களோ அதுபோல வடிவமைத்துக் கொடுத்து வருகிறோம்.

ஒரு சிலை செய்வதற்கு முன் அதை பொது அளவாக ஒன்பது பாகங்களாகப் பிரிந்து கொள்வோம். இதற்கு நவாம்ஸம் என்று பெயர் ஒவ்வொரு சிலையும் 124 அம்சத்தில் செய்யப்படலாம். தலை முதல் பாதம் வரை ஒவ்வொரு உறுப்புகளுக்கும் ஒவ்வொரு அம்சங்கள் இருக்கிறது.

ஆண்தெய்வ சிற்ப்பம் என்றால் ஒரு அம்சம், பெண் தெய்வம் என்றால்  ஒரு அம்சம் என பிரிவுகள் இருக்கிறது. சாஸ்த்திர ரீதியாக உத்தம தெசதாளம், மத்யம தெசதாளம், கன்யசததாளம், என்றும் உத்தம தெசதாளம் என்றால் 124 அம்சமாகவும் மத்யம தெசதாளம் என்றால் 120 அம்சமாகவும் கன்யச தெசதாளம் என்றால் 116 அம்சமாகவும் சாஸ்த்திரத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. உத்தம தெசதாளத்தில் சிவம் மற்றும் விஷ்ணு விக்ரஹங்களும் மத்யம தெசதாளத்தில் பார்வதி முதலான பெண் தேவதைகளையும் கன்யதசதளாத்தில் முருகன் மற்றும் சூரியன் முதலான தேவதைகளை செய்ய வேண்டும்.

கே: ஆண் தெய்வ சிலைக்கும், பெண் தெய்வ சிலைக்கும் உள்ள உடல் வேறுபாட்டைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

அனைத்துக் கோயில்களிலும் ஆண், பெண் சிலைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் அத்துனை சிலைகளும் ஒன்றைப் போலவே இருப்பதில்லை. ஏதேனும் ஒன்று வேறுபாடு காணப்படும்.

ஆண் தெய்வ சிலையை உடம்பு ரிஷப முகம் என்று சொல்வார்கள். முகத்தின் அளவும் மார்பின் அளவும் ஒன்றைப் போலவே இருக்க வேண்டும். ஆண் என்றால் வலிமையான உடல் அமைப்புடன் காணப்படும்.

அதுவே பெண் உடல் அமைப்பு என்று பார்த்தால் உடுக்கை போன்று அமைப்புடன் இருக்க வேண்டும். சிங்கத்தின் உருவத்தைப் போலவும், ஒவ்வொரு உடல்பாகமும் ஒரு பொருளைக் குறிப்பதாக இருக்கிறது. உதராணத்திற்கு கைகள் என்றால் பனங்கிழங்கு போன்றும், கண் என்றால் மீன், வில் போன்ற வடிவில் இருக்க வேண்டும். பெண் என்றால் மென்மையானவர் என்றால் அவர்களுக்கு அவ்வாறு தோற்றப் பொலிவுடன் வடிவமைக்க வேண்டும்.

கே: நம் முன்னோர்களே தெய்வம் என்று கருதும் போது, சில தெய்வங்களுக்கு பல கைகள், பல முகங்கள் கொடுக்கப்படுகிறதே அதற்கான காரணங்கள் என்ன?

அதற்கு காரணம் தன்னை விட தனக்கு மேல் ஒரு தெய்வ சக்தி இருக்கிறது என்று அனைவரும் நினைக்கிறார்கள். அது மனிதனைப் போல் அல்லாமல் சற்று மாற்று உருவம் தேவைப்படுகிறது. அது தான் ஒரு காரணம்.

ஒவ்வொரு கடவுளுக்கும் பல உருவங்கள் இருக்கிறது. ஒரு சிலர் ஒரு தெய்வத்தை சாந்தமாக பாவித்து வணங்குவார்கள். மற்றொருவர் அதற்கு சற்று உக்கிரமாக வடிவத்தைக் கொடுப்பார்கள். மனிதர்களை விட சக்தி மிகுந்த உருவத்தை தான் நாம் தெய்வமாக ஏற்றுக் கொள்வோம்.  காளி போன்ற பெண்தெய்வம் ஆகோர தோற்றமுடையது. அதற்க்கு சாதாரணமாக இரண்டு கைகளுடன் இருந்தால் பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு அச்சுறுத்தலாக இருக்காது, அதே 16 கரங்களுடன் ஒவ்வொரு கரங்களிலும் ஒவ்வொரு பொருள் இருக்கும். அதைப் பார்ப்பதற்கே பயத்தைக் கொடுப்பதாக காணப்படும். தவறு செய்பவர்கள் கூட கடவுள் நம்மை தண்டித்து விடுவார் என்ற பயத்தால் தவறு செய்வதைத் தவிர்த்து விடுவார்கள்.

வில், அம்பு, சங்கு, சக்கரம் இன்னப்பிற பொருட்கள் எல்லாமே காணப்படும். பிரம்மா  போன்ற தெய்வ உருவத்திற்கு நான்கு முகங்கள். இது எதற்கு என்று பார்த்தால் நான்கு வேதங்களையும் குறிக்கும் விதமாக காணப்படுகிறது. இது அனைத்தும் ஆகம தத்துவத்தின் படியே கடைப்பிடித்து வருகின்றன.

கே: இக்கலையிலுள்ள சவால்கள் என்ன? அதை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறீர்கள்?

சவால்கள் நிறைந்த உலகத்தில் எதையும் சவால்களுடன் பார்த்தால் அதை எதிர்கொள்வதில் சற்று தடுமாற்றம் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் அந்த சவாலை சமாளிக்கும் ஆற்றல் இருந்தால் எவ்வளவு பெரிய வலியையும் வலிமையாக்கலாம். இது தான் என்னுடைய தாரக மந்திரம்.

இத்தொழில் மற்ற தொழில்கள் போல் அல்லாமல் முற்றிலும் வேறுபட்டது தான். சில வேலைகளை எல்லோரும் செய்யலாம். ஆனால் இந்த சிற்பக்கலையை முழுமையாகக் கற்றுக் கொண்டால் தான் இதில் வேலை செய்ய முடியும். சில சமயங்களில் வேலைக்கான ஆட்கள் பற்றாக்குறை ஏற்படும். இருப்பினும் எங்களிடம் பணியிலுள்ள சிற்பிகள் கைத்தேர்ந்தவர்கள் ஆகையினால் எத்தகைய இக்கட்டான சூழ்நிலைகளையும் செல்வனே எதிர்கொள்கிறோம்.

கோயில் பணி என்பது ஒரு குடும்பம் சார்ந்ததாக மட்டுமே இருக்காது. ஒரு ஊர் சார்ந்து, ஒரு நகரம் சார்ந்து இருக்கும். அப்படி இருக்கும் போது வணங்க வரும் அனைவரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் படி இருக்க வேண்டும். அதற்கு எவ்வளவு நம்மை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

கே: பண்டைய கால கற்கோயிலுக்கும், தற்போதைய கற்கோயிலுக்கும் ஏதேனும் வேறுபாடு இருப்பதாக நினைக்கிறீர்களா?

கோயில்கள் என்றாலே சிற்ப சாஸ்த்திரம் வழியை மட்டுமே தான் அப்போதும், இப்போதும், எப்போதும் கடைப்பிடித்து வருகிறார்கள்.

கர்ப்பக்கிரஹத்தை கருவறை என்பார்கள். அர்த்த மண்டபம் என்பது கருவறைக்கு வெளியே இருப்பது, மகாமண்டபம் என்பது பெரிய அளவுடையது, அங்கு வணங்க வருபவர்கள் அமர்ந்து கொள்ளலாம்.

கர்ப்பக்கிரஹ அளவில் அர்த்த மண்டபம் அறை, முக்கால், முழு அளவில்  இருக்கலாம். மஹா மண்டபம் கர்பக்கிரஹத்தை போன்று மூன்று  மடங்கு பெரிதாக இருக்கலாம். சோபான மண்டபம் தூண் போன்றவை இருக்கும். நிருத்த மண்டபம் நாட்டிய நிகழ்ச்சி போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும் இடத்தைக் குறிக்கும். இப்படித்தான் அனைத்துக் கோயில்களையும் ஒன்றைப் போலவே வடிவமைக்கப்படுகிறது.

மனித உடலை போன்ற அமைப்பைத்தான் கோயிலாக வடிவமைக்கப்படுகிறது. கோயிலின் மேல் உள்ள விமானங்கள் மாறுபடலாம். ஆனால் கோயிலின் வடிவமைப்பு எப்போதும் சாஸ்த்திரம் படியே இருக்கும்.

கே: சாதாரண ஒரு கல்லை சிற்பமாக்கி அதைத் தெய்வாக்கி மக்கள் அனைவரும் வணங்கும் பொழுது உங்களின் மனநிலை எப்படியிருக்கிறது.

செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என்பார்கள். அது என்னுடைய இந்தத் தொழிலுக்கு மிகவும் பொருந்தும். அப்படிருக்கும் போது மனதுக்கு ஆனந்தமாகவும், மனநிறைவாகவும் இருக்கும். ஒரு விக்ரஹம் செய்து முடித்தவுடன் அதோடு முடிவதில்லை. அது  மக்கள் வழிபாடு செய்யும் பொழுது அவர்கள் வாழ்க்கையில் வளர்ச்சிப் பெற வேண்டும், அதை செதுக்கும் சிற்பியும் வளர வேண்டும், கிராமமும் வளர வேண்டும். இப்படி எல்லாத்தையும் பார்க்க வேண்டும்.

கோயில் இல்லாத ஊர் பாழ் என்று சொல்வார்கள், அப்படியிருக்கும் போது எவ்வளவு நுட்பமாக செய்ய வேண்டும் என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். சிலையை செய்தவுடன் ஜலாதிவாசம், தன்யாதிவாசம், புஷ்பாதிவாசம், ஷீராதிவாசம் இப்படி நிறைய பூஜைகள் இருக்கிறது. சிலையை ஆர்டர் செய்தவர்கள், அதை கோயிலுக்கு எடுத்துச் செல்லும் முன்னர் இங்கேயே மாத்ரு பூஜை ஒன்றை செய்வோம். ஆர்டர் செய்தவர்களே பூஜைக்கு தேவையான அத்துனை பொருட்களையும் வாங்கி வந்து விடுவார்கள்.  அதைக் கொண்டு அத்துனை பூஜைகளும் செய்து  முடித்துத் தான் விக்ரஹங்கள் எடுத்துச் செல்லப்படும்.

கோயிலுக்கு சென்றவுடன் சிலையை 48 நாட்கள் ஜலாதிவாசம் செய்வித்து அடுத்த 48 நாட்கள் தான்யாதிவாசம், அடுத்த புஷ்பாதிவாசம், பிறகு ஷீராதிவாசம் அடுத்து தனாதிவாசம் செய்வித்து இறுதியாக ஸ்தபதி ஆனவர் விக்ரஹத்திற்கு தங்க ஊசி மற்றும் வெள்ளி சுத்தியலைக் கொண்டு கண்திறத்தல் சுபநிகழ்ச்சியை செய்விப்பார்கள். இதை நேத்ரோன்மிலனம் என்று சொல்வார்கள். இவ்வாறு கண் திறத்தல் நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு சுவாமு விக்ரஹம் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து பிறகு கன்றுடன் கூடிய பசு, சுமங்கலி பெண்கள் மற்றும் கன்னிப் பெண்கள், யாவரும் பார்த்து முடித்த பின்னர் விக்ரஹங்களுக்கு தீப ஆராதனைகள் நடைபெற்று கடைசியாக சயனாதிவாசத்தில் செய்வித்து பிறகு விக்ரஹத்தை கருவரைக்குள் எடுத்துச் சென்று மந்திர ரூபமான யங்திரம் நவரத்தினம் ஆகியவற்றை விக்ரஹத்திற்கு கீழ் வைத்து திரிபந்தனம் இட்டு பிரதிஷ்ட்டை செய்து அஷ்டபந்தனம் செய்விக்கப்படும்.

கே: நீங்கள் கடந்த வந்த இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில் உங்களால் மறக்க முடியாத சம்பங்கள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

என் வாழ்க்கையில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட சிலைகள் செய்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு சிலையும் செய்யும் போது மனதில் மிகுந்த பயபக்தியோடு தான் செய்திருக்கிறேன்.

ஒரு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் 33 அடியில் விஷ்வரூப அனுமன் விக்ரஹம் (27 அடியில் விக்ரஹமும் 6 அடியில் ஆதாரபீடமும்) செய்ய வேண்டும் என்று சென்னையை சேர்ந்த விஸ்வசம்ரண மாருதி சேவா ட்ரஸ்ட் நிர்வாகிகள் மூலமாக ஆர்டர் பெற்று விக்ரஹம் செய்வதற்கு தேவையான 33 அடி நீளம் கொண்ட ஒரே கல்லினை சிருதாமூர் என்ற கிராமத்தில் உள்ள கல் குவாரியில் தேர்ந்தெடுத்து எங்களது சிற்பக்கலைக் கூடத்திற்கு எடுத்து வந்து அவர்கள் எண்ணியது போல் சிலையை அழகுபட செய்து கொடுத்தது எப்போது நினைத்தாலும் என் மனதில் நீங்காத ஒரு நினைவுகள் இந்த சிலையை வடிவமைத்தது தான்.

கே: சமீப காலமாக நம் பாரம்பரிய சிலைகளைத் திருடப்பட்டு, அச்சிலைகளை மீட்கப்பட்டு வருகிறது, அது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

அப்படி கடத்தப்படும் சிலைகள் எதுவும் தெய்வமாக வணங்க எடுத்துச் செல்வதில்லை. பண்டைய காலத்தில் செய்யப்படும் சிலைகள் பஞ்சலோகத்தால் செய்யப்பட்டது என்பதால் அது விலை மதிப்பு மிக்கது.

ஆகவே அச்சிலையை திருடுபவர்கள் அதனை விற்பனை செய்து விடுவார்கள். அல்லது வெளிநாட்டில் உள்ள அருங்காட்சியகத்திற்கு விற்பனை செய்து விடுகிறார்கள். இதற்காகத்தான் சிலைகள் திருடப்படுகின்றன. தற்போது நிறைய பழையான சிலைகள் மீட்கப்பட்டு வருவது  சிறப்பான ஒன்று தான்.

கே: எதிர்காலத்தில் இது போன்று ஒற்றை வடிவமைக்க வேண்டும் என்று எதையாவது நினைத்ததுண்டா?

அப்படி நிறைய இருக்கிறது. கிராம தேவைகள் என்று சொல்வார்கள். அதற்கு என்று எந்த ஒரு ஆதாரமும் இல்லை. இத்தனை காலம் ஆதாரம் இல்லாமல்  தான் அச்சிலைகளை செய்து வருகிறார்கள். அதற்கு ஒரு ஆதாரம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். உதாரணமாக கருப்பசாமி தெய்வம் ஏன் ஆக்ரோசமான தெய்வமாகவே கருதப்படுகிறது. அது ஏன் கையில் வலிமையான ஆயுதங்களை வைத்திருக்கிறது, போன்றவை பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு கோயிலிலும் ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கிறது. இதற்கு இதுதான் ஒரு வடிவம் என்று முறைப்படுத்த வேண்டும்.

நிறைய கோயில்கள் சென்று ஒவ்வொரு கடவுளையும் பார்த்து, அதில் உள்ள சுவாமி வடிவமைப்பு, ஆயுதங்களை எல்லாம் சேகரித்து வைத்திருக்கிறேன். சேகரித்த தகவல்களை அனைத்தையும் ஒன்று திரட்டி ஒரு புத்தகமாக வெளியிட வேண்டும். இது தான் என்னுடைய கனவாக இருக்கிறது.

கே: பெற்ற பட்டங்கள் குறித்து?

திறமையும் புதுமையும் இருந்தால் பட்டங்கள் நம்மை வந்து தானாவே சேரும் என்பதை நம்புவன் நான். அப்படி நிறைய பட்டங்கள் வாங்கியிருக்கிறேன். காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி ஜகத்குரு ஸ்ரீ ஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் மூலமாக சிற்ப கலாமாமணி விருது, ஸ்ரீ ஆதி சிவலிங்காச்சார்ய குரு ஸ்வாமிகள் ஆதீனத்தின் மூலம் எழில் சிற்ப மாமணி விருது, அக்காடமி ஆஃப் யுனிவர்சல் குலோபல் பீஸ் வழங்கிய கௌரவ டாக்டர் பட்டம், சுதேசி பத்திரிக்கை அமைப்பு மூலம் தர்மோ தாரண விருது மற்றும் தமிழக அரசின் பூம்புகார் கலைக்கூடம் வழங்கிய 2016-2017 ஆம் ஆண்டிற்கான வாழும்பலைப் பொக்கிஷம் விருதினையும் பெற்றுள்ளேன்.

கே: தன்னம்பிக்கை வாசகர்களுக்கு நீங்கள் சொல்ல விரும்புவது?

சாதிக்க வேண்டும்  என்று முடிவெடுத்துவிட்டால் உங்களுக்கான துறையை நீங்களே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதில் உங்களால் முடிந்தளவிற்கு உழைத்திட வேண்டும். அதை நோக்கி பயணிக்க வேண்டும.

நம் உடலில் அனைத்து விதமான சக்தியும் இருக்கிறது. அதை வெளிக்கொண்டு வந்து சிந்தித்து செயல்பட வேண்டும். அவ்வாறு இருந்தால்  வெற்றி பெற்று விடலாம்.

இந்த இதழை மேலும்