Home » Cover Story

எண்ணத்தை தூய்மைப்படுத்து ஏற்றத்தை மேன்மைப்படுத்து

S. தங்கவேல்

தலைவர் மற்றும் தாளாளர்

ஸ்ரீ சக்தி பொறியியல் மற்றும்  தொழில்நுட்பக்  கல்லூரி

கோவை

இன்று புதிதாய் பிறந்தோம்

என்று நீவிர் எண்ணமதைத்

திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு தின்று விளையாடி

இன்புற்று இருந்து வாழ்வீர்…

என்ற பாரதியின் வரிகளில் நாம் ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாய் பிறந்தவர்கள் என்ற நம்பிக்கையை நம்முள் விதைக்கின்றன. இந்த நம்பிக்கை வரிகள் தான் இவரின் நடைமுறை வாழ்க்கையின் உத்வேக வரிகளாகும்.

வெற்றியைத் தலைக்கும், தோல்வியை இதயத்திற்கும் எடுத்துச் செல்லாத எளிய மனிதர்.

ஒரு செயலை செய்ய முடிவெடுத்து விட்டால் அதை முடிக்கும் வரை எங்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்காமல் தொடர்ந்து பயணித்து வரும் மாமனிதர்.

ஆசான் என்பவர் வெறுமனே அதட்டுபவராக மட்டுமே இல்லாமல் அன்பானவராய், அரவனைப்பாளராய், அக்கரையாளராய் இருந்திடல் வேண்டும் என்று மாணவர்களிடம்  நட்புறவுடன் பழகி வருபவர்.

இயற்கை நேசிப்பாளர், தன்னம்பிக்கையாளர், பொறியாளர், வேளாண் வித்தகர். தொழில் வல்லூநர், சிறந்த பண்பாளர் என பன்முகத்திறமையுடைய ஸ்ரீ சக்தி பொறியியல் கல்லூரியின் தாளாளர் S. தங்கவேல்  அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு…

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நாமக்கல் மாவட்டத்திலுள்ள திருச்செங்கோடு வட்டாரத்திற்குட்பட்ட செங்கோடம்பாளையம் என்ற ஒரு சிறு கிராமத்தில் பிறந்தேன். விவசாயக் குடும்பம், எங்களுக்குச் சொந்தமான நிலத்தில் என்னுடைய தந்தையார் விவசாயம் பார்த்து வந்தார். இரண்டு ஏக்கர் நிலத்திற்கு மூன்று கிணறுகள், அந்தக் கிணறுகளையும் ஆண்டு தோறும் ஆழப்படுத்தினால் தான் ஒரு ஏக்கர் அளவிற்காவது பயிர் செய்ய முடியும் என்ற நிலை. என்னுடன் பிறந்தவர்கள் மூன்று சகோதரிகள். என்னுடைய தந்தையார் எங்கள் எல்லோரையும் அவ்வளவு கடினமான சூழ்நிலையிலும் படிக்க வைத்தார். எங்களை எல்லோரையும் ஆசிரியராக்கி பார்க்க வேண்டும் என்பதே அவரின் விருப்பமாக இருந்தது.  அரசுப்பள்ளயில் தமிழ்வழியில் தான் அனைவரும் படித்தோம்.

நான் படிக்கின்ற காலத்தில் அவ்வளவாக ஆங்கில வழிக் கல்விக்கூடங்கள் இல்லை. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகவே இருந்தது. மிகவும் வசதிப்படைத்தவர்கள் மட்டுமே இப்பள்ளியில் படித்தார்கள். படிக்கின்ற காலத்தில் எல்லாப் பாடத்திலும் முதல் மதிப்பெண் மட்டுமே எடுத்தேன். அப்படிப்பட்ட சூழலில் பள்ளிப்படிப்பை முடித்து ஈரோட்டில் மிகவும் பிரபலமான கல்லூரிகளில் ஒன்றான கிக்கய நாயக்கர் கல்லூரியில் பியுசி பட்டத்தை முடித்தேன்.

அதன் பிறகு கோவையிலுள்ள வேளாண் கல்லூரியில் வேளாண் பொறியியல் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படித்தேன். இக்கல்லூரி தொடங்கிய இரண்டாவது பேஜ் மாணவர்கள் நாங்கள். அங்கு எங்களுக்கு கல்வி போதித்த ஆசிரியர்கள் மிகவும் கல்வித்துறையில் கற்றுத்தேர்ந்தவர்கள். 1978 ஆம் ஆண்டு பி.இ பட்டப்படிப்பை முடித்தேன். முடித்த கையோடு எனக்கு அதே கல்லூரியில் வேலையும் கிடைத்தது.  வேலை செய்து கொண்டே எம்.இ. மற்றும் பிஎச்டி ஆகிய பட்டங்களைப் பெற்றேன். 1978 முதல் 2006 ஆம் ஆண்டு அக்கல்லூரியில் பணியாற்றி விருப்ப ஓய்வு பெற்று விட்டேன்.

கே: பேராசிரியராய் பணியாற்றிய நீங்கள் ஒரு கல்லூரி தொடங்கியது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

என்னுடைய தந்தையார் மேலே கூறிய கடினமான சூழலில் விவசாயத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு கால்நடை தீவினகடை ஒன்றை நடத்தி வந்தார். அதில் அவ்வளவாக வருமானம் இல்லை. இதனால் நெல் வியபாரம் செய்து வந்தார். அவ்வாறு செய்யும் பொழுது பல இடங்களுக்கு வாடகை லாரியின் மூலம் சென்று  நெல் கொள்முதல்  செய்து வந்தார். நாம் ஏன் சொந்தமாக ஒரு லாரி வாங்கக்கூடாது என்று எண்ணி இருக்கும் பணத்தை வைத்து ஒரு லாரியை வாங்கி அவரே லாரியின் ஓட்டுநராகவும் உரிமையாளராகவும் இருந்தார். எங்கள் கிராமத்திலிருந்து முதன் முதலாக லாரி வாங்கியவர் அவர் தான். “லாரிக்காரர் வீடு ” என்று தான் எங்கள் வீட்டை அடையாளப்படுத்துவார்கள்.

இன்று கல்லூரி தொடங்குவதற்கு என் தந்தை தான் காரணம். அவருக்கு ஆசிரியர் தொழிலின் மீது இருந்த பற்றுதல்  தான் என்னை இந்தளவிற்கு உயர்த்தியது என்று சொல்லலாம். என்னுடன் பிறந்த மூன்று சகோதரிகளும் ஆசிரியராகவே இருந்தார்கள். நான் பொறியியல் படிக்கும் பொழுது கூட நீ படிப்பை முடித்தவுடன் வேறு வேலைக்கு செல்லாமல் ஆசிரியர் தொழிலுக்கு மட்டும் செல் என்று என்னிடம் கூறினார். அவர் அன்று கூறிய வார்த்தை தான் என்னுடைய வாழ்வில் ஒரு பசுமரத்தாணி போல் பதிந்தது. நான் பணியாற்றிய காலத்தில் ஒரு பகுதியை கோவைப் பகுதியில் ஒரு நிலத்தை வாங்கினேன். அதில் ஒரு கல்லூரி கட்ட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன். இதனால் வேளாண் கல்லூரியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றேன். அதன் பிறகு என்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன்.

கே: பொறியியல் கல்லூரி தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் எப்படி எழுந்தது?

நான் படித்தது வேளாண் பொறியியல் துறை என்பதால் இத்துறை சார்ந்த அத்துனை நுணுக்கங்களும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இத்துறை ஒரு தொழில் சார்ந்தது. படித்து முடித்தவுடன் பணி என்ற நிலையில் இருக்கும் துறை. பொறியியல் துறை மூன்று துறைகளைக் கொண்டது, அது மெக்கானிக்கல், சிவில், எலட்ரிக் ஆகிய துறைகளை உள்ளடக்கியது. இந்த மூன்று துறைகளில் எல்லா வேலைகளும் வந்து விடும்.

நான் படிக்கின்ற காலத்திலும், தற்போதும் பொறியில் படிப்பு என்று  வேலைவாய்ப்பு சம்மந்தமான படிப்பு என்பதால் பெற்றோர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளிடம் இதைத் தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள். தன் பிள்ளை நன்றாகப் படித்து நல்லதொரு வேலைக்கு சென்று குடும்பத்தை அவன் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று ஆவல் கொள்கிறார்கள். அந்த ஆவலை பொறியியல் துறை வெகு விரைவாகக் கொடுத்து விடுகிறது. இப்படிப்பட்ட காரணத்தால் தான் இத்துறை சார்ந்த கல்லூரியைத் தொடங்கினேன்.

கே: கோவை மாவட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தன் காரணம் குறித்துச் சொல்லுங்கள்?

தமிழ்நாட்டில் வளர்ந்து வரும் மாவட்டங்களில் சென்னைக்கு அடுத்தப் படியாக வளர்ந்த மாவட்டம் என்றால் அது கோவை மாவட்டம் தான்.  நான் படிக்கும் பொழுது தமிழகத்தில் ஒன்பது பொறியியல் கல்லூரி மட்டுமே இருந்தது. அதில் சென்னையில் இரண்டு கல்லூரியும், கோவையில் மூன்று கல்லூரியும் இருந்தது. அப்போதே பொறியியல் கல்லூரியின் வளர்ச்சி கோவை போன்ற தொழில் நகரங்களுக்கு தேவையாக இருக்கிறது. இங்கு வசிக்கும் பெரும்பாலான மக்கள் தொழில் செய்து வருகிறார்கள். அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு அத்தொழில் படிப்பு பழகியதாக இருக்கும். ஆனால் விவசாயப் பின்னணியிலிருலுந்து வரும் பிள்ளைகளுக்கு இத்தொழில் கல்வி புதுமையாக இருக்கும். அவர்களுக்கு சற்று கூடுதலாகச் சொல்லிக் கொடுத்தால் அவர்கள் நன்றாகப் புரிந்து கொள்வார்கள். என்னை பொருத்தவரை பொறியியல் கல்லூரிக்கு ஏற்ற மாவட்டம் கோவை தான்.

கே: நீங்கள் படித்த காலத்திலும், தற்போது வளர்ந்து வரும் காலத்திலும் பொறியியல் கல்வியின் வளர்ச்சி எவ்வாறு உள்ளது?

நாங்கள் படிக்கின்ற காலத்தில் குறைந்தளவு பொறியியல் கல்லூரிகள் தான் இருந்தது. அதிகபட்சமாக ஆயிரம் பேர் மட்டுமே பொறியியல் பட்டப்படிப்பு படிக்க முடியும். ஆர்வம் இருந்தாலும் படிக்க முடியாத சூழல் தான் இருந்தது. ஆனால் தற்போது தமிழ்நாட்டில் மட்டும் 2 இலட்சம் மாணவர்களுக்கு மேல் பொறியியல் படிக்கும் வாய்ப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இது மட்டுமல்லாமல் ,  1972 ல் ஆண்டுதோறும் 1 இலட்சம் மாணவர்கள் SSLC தேர்வு எழுதினார்கள். அதில் 1000 பேருக்கு தான் பொறியியல் படிக்கும் வாய்ப்பு (1 % மட்டுமே) இருந்தது.

தற்பொழுது ஆண்டுதோறும் சுமார் 8.5 இலட்சம் மாணவர்கள் +2 தேர்வு எழுதிகிறார்கள். அதில் 2 இலட்சத்திற்க்கு மேற்ப்பட்ட மாணவர்களுக்கு (25%) பொறியியல் படிக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது.

நமது மாணவர்கள் அமேரிக்கா உட்பட அனைத்து வளர்ந்த நாடுகளிலும் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதற்க்கும் , .டி துறையில் அபரிவிதமான வளர்ச்சிக்கும் பொறியியல் கல்லூரிகள் பெறும் பங்கு வகுகின்றன.

கே: ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு பொறியியல் துறையின் பங்கு எந்தளவிற்கு இருக்கிறது?

பொறியியல் துறையின்றி ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி இருக்க முடியாது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். காரணம், நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் அனைத்து பொருட்களையும், பொறியாளர்கள் தான் உருவாக்குகிறார்கள். குறிப்பாக வரும் காலத்தில் நமது நாடு மின்னனுவியல் துறை மற்றும் எரிசக்தி துறை ஆகிய இந்த 2 துறைகளிலும் மிக பெரிய வளர்ச்சி பெறுவதற்கான வாய்ப்புள்ளது.

தற்பொழுது நாம் ஆண்டுதோறும் 70 பில்லியன்  டாலர் (ரூ. 4,90,000 கோடி) அளவிற்கு  மின்னனு சாதனங்களை இறக்குமதி செய்து கொண்டு இருக்கிறோம். அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் இந்த இறக்குமதியை குறைத்து மற்ற நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் அளவிற்கு உயர வேண்டும்.

அடுத்தாக ஆற்றல் துறையை எடுத்து கொண்டால், தற்பொழுது ஆண்டுதோறும் நாம் சுமார் 350 GW அளவிற்கு மின்சார உற்பத்தி செய்கிறோம். ஒட்டு மொத்த மின்சார உற்பத்தியில் 80 சதவீததிற்கு மேல் அனல் மின்சாரமே.

தற்பொழுது சுமார் 5 சதவீதம் அளவிற்கு  சூரிய சக்தி முலமூம் , மேலும் 6 சதவீதம் அளவிற்கு  காற்றாலை  முலமூம் மின்சார உற்பத்தி செய்கிறோம். அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் குறைந்தபட்சம் 50 சதவீத அளவிற்கு காற்றாலை மற்றும் சூரிய சக்தியை பயன்படுத்தி மின் உற்பத்தி செய்ய வேண்டும்.

இத்துடன் நீரிலிருந்து ஹைட்ரஜனை பிரித்து எடுத்து அதனை எரிபொருளாக பயன்படுத்தி அனைத்து வாகனங்களையும் இயக்கும் தொழில்நுட்பத்தையும் மேம் படுத்த வேண்டும்.                    இதுமட்டுமல்லாமல், அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் டீசல் மற்றும் பெட்ரொல் இல்லாமலேயே அனைத்து இயந்திரங்கள் மற்றும் வாகனங்கள் இயங்கும் நிலை ஏற்படும் அதையும் பொறியாளர்களே சாதிப்பார்கள். தற்போதைய நம் வாழ்வில் பிளாஸ்டிக் என்பது தவிர்க்க முடியாத பொருட்களில் ஒன்றாகி விட்டது. அரசாங்கம் இதை தவிர்க்க எத்தனையோ திட்டங்களை வகுத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் அதை முழுமையாக தவிர்க்க முடியவில்லை. இதை ஒரு பொறியாளர் மறுசுழற்ச்சி செய்ய பல வழிகளைக் கண்டுபிடிப்பார்.                      திருப்பூர் போன்ற தொழில் நகர்களில், சாயக்கழிவுகளை எவ்வித சுத்திகரிப்பும் செய்யாமல் வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அது அருகிலுள்ள ஆறு, ஏரிகளில் கலந்து சுற்றுப்புற சூழலை மிகவும் மாசுபடுத்தியது. தற்போது சாயக்கழிவுகளை முற்றிலும் சுத்திகரிப்பு செய்து, அந்த நீரை அவர்களே மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தும் தொழில்நுட்பத்தை பொறியாளர்கள் உருவாக்கியுள்ளார்கள். பெரும்பாலான சாயப்பட்டறைகள் இந்த நுட்பத்தை பயன்படுத்துகின்றன.

கே: தங்கள் கல்லூரி குறிகிய காலத்தில் தன்னாட்சி பெற்றது பற்றி ?

நான் ஏற்கனவே கூறியது போல் எதையும் திட்டமிட்டு செயல்படுகிறோம். 8 ஆண்டுகளில் , நான்கு துறைகளுக்கு NBA சான்றிதழ் பெற்றோம். NAAC அமைப்பின் “A” தர சான்றிதழ், ஒட்டு மொத்த கல்லூரிக்கும் பெற்றோம். தரமான ஆசிரியர்கள், உயர் தர  வேலை வாய்ப்பு, மாணவர்களின் தேர்ச்சி விகிதம், ஆராய்ச்சி கட்டுரைகள் சமரிப்பித்தல்  ஆகிய அனைத்தையும் கணக்கிட்டுத் தான் தன்னாட்சி வழங்கபட்டது. இதன் மூலம் தொழில்கூடங்களுடன் இணைந்து,  தொழில்பயிற்ச்சியுடன் கூடிய கல்வியை வழங்க இயலும். 4 ஆண்டுகளில் 6 மாதம் முதல் 1 ஆண்டு வரை அயல் நாட்டு பல்கலைகழகங்களுக்கு மாணவர்களை அனுப்பி வைத்து அவர்களின் திறன் உலகத்தரத்திற்கு உயர்த்தப்படும்.

கே: உங்கள் கல்லூரியின் தனிச்சிறப்புகள் பற்றி?

இக்கல்லூரிக்கான தனிச்சிறப்புகள் ஏராளம் இருக்கிறது. அதில்…

இங்கு படிக்கும் அத்துனை மாணவர்களுக்கும் வேலை வாய்ப்பினை வாங்கிக் கொடுக்கிறோம்.

ஒரு மாணவன் தனது பட்டப்படிப்பின் இறுதியாண்டில் அவனுக்கு எதிர்கால தேவை என்ன என்பதைக் கேட்டறிந்து அதற்கு ஏற்றார்போல் பயிற்சி அளித்து வருகிறோம்.

ஜப்பான், கொரியா போன்ற நாடுகளில் பணியாற்ற விரும்பும் மாணவர்களுக்கு அம்மொழியைக் கற்றுக் கொடுக்கிறோம், அதற்கான பிரத்யோக ஆசிரியர்களை நியமித்து அவர்களுக்கு அந்நாட்டு மொழியை 1 ஆண்டு காலம் கற்றுக் கொடுக்கிறோம்.

கெரியர் டெவலப்மெண்ட் என்ற ஒரு துறை இருக்கிறது. இதில் மாணவர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் தகுதி சார்ந்த பயிற்சியினை வழங்கி வருகிறார்கள். எங்கள் கல்லூரியிலேயே அதிக ஆசிரியர்கள் பணியாற்றும் ஒரு துறை இது தான்.

எங்கள் கல்லூரியில்          பன்மொழி பேசும் மாணவர்கள் படித்து வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஆங்கில மொழியை விட அவரவரின் தாய் மொழியை முறையாக எழுதவும் படிக்கவும் அவர்களுக்கு பயிற்சி வழங்கப்பட்டு வருகிறார்கள்.

இங்கு படித்து முடித்த மாணவர்களில் 20 சதவீதம் பேர் வெளிநாடுகளில் நல்ல சம்பளத்துடன் பணியாற்றி வருகிறார்கள்.

பனிரெண்டாம் வகுப்பு தேர்வில் 195 த்திற்கும் மேல் கட்டப் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு கல்விக்கட்டணம், பேருந்து கட்டணம் படிப்பு முடியும் வரை இலவசம் தான்.

190 க்கும் மேல் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு கல்லூரிக் கட்டணம் எதுவும் இல்லை. பேருந்து மற்றும், விடுதிக்கட்டணம் செலுத்தினால் போதும்.

விளையாட்டு மற்றும் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் முதல் மதிப்பெண் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு பல உதவித் தொகை வழங்கப்பட்டு வருகிறோம்.

கே: உங்களின் கனவுத்திட்டம் நிறைவேறிவிட்டதாக நினைக்கிறார்களா?

நான் எந்தச் செயலை செய்ய வேண்டும் என்றாலும் நன்றாக யோசித்து, முறையாகத் திட்டமிட்டு, எதிர்கால நலனில் கருத்தில் கொண்டு தான் செய்வேன். திட்டம் சரியாக இருந்தால் தான் வெற்றி இலகுவாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். அப்படியிருக்கும் போது நல்லதொரு எண்ணத்துடன் தொடங்கிய இக்கல்லூரி மிகச்சிறப்பாக பெற்றோர்கள் மத்தியிலும், மாணவர்கள் மத்தியிலும் நல்லதொரு பெயரை எடுக்கிறது என்பதை பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

நம்முடைய பயணம் என்பது பல்வேறு படிநிலைகளை அடியொற்றியது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதிது புதிதாக செயல்பாடுகளை மாணவர்களுக்கு கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறோம்.

மாணவர்களில் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு எது தேவையோ, அதை முறையாக அவர்களுக்கு கொடுத்து வருகிறோம்.

திறமையான ஆசிரியர்கள் கொண்டு தற்போது நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் இக்கல்லூரியில்  250 க்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் தகுந்த பயிற்சி கொடுத்து வருகிறோம்

கே: புதிதாக பொறியியல் கல்லூரி தொடங்குவதில் உள்ள சவால்கள் என்ன?

பொறியியல் கல்லூரியின் மீது செயற்கையான சில முரண்பாடுகளை தற்போது சிலர் உருவாக்கி வருகிறார்கள். இது என்ன வென்றால் பொறியியல் படித்தால் வேலை கிடைப்பதில்லை என்பது தான் அது.

மாணவர்களின் சேர்க்கைக்கு அக்கரை கொள்ளும் நிறுவனங்கள் அவர்களின் திறமையின் மீது அக்கரை கொள்வதில்லை என்பது ஒரு குற்றச்சாட்டு.

தற்போது தொழிற்துறையில் நாடு 7 சதவீதம் வளர்ச்சிப் பெற்றிருக்கிறது. ஆனால் வேலைவாய்ப்பு வெறும் 2 சதவீதம் தான் உயர்ந்து இருக்கிறது. இதை அவ்வாறு குற்றம் சாட்டுபவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பொறியியல் படித்தவர்களுக்கு ஏராளமான வேலைகள் இருக்கிறது, இதை புதிதாக கல்லூரி தொடங்குபவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

புதிய புதிய சிந்தனைகள், நுணுக்கங்கள், எதிர்கால தேவைகள், படித்தவுடன் வேலை எவ்வாறு கொடுப்பது போன்றவற்றை கல்லூரிகள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பொறியியல் துறை என்பது வாழ்க்கைக்கு உயிரியியல் துறை என்பதை கல்லூரிகள் மாணவர்களிடமும், பெற்றோர்களிடம் விளக்கிச் சொல்லுதல் வேண்டும்.

இத்துறை படித்தால் இத்தகைய வேலைகள் இருக்கிறது, சுயமாக தொழில் தொடங்க என்னென்ன வழிமுறைகள் இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் சொல்லி கொடுக்க வேண்டும்.

இந்த இதழை மேலும்

கல்விக்கு கரம் கொடு சரித்திரத்தில் பெயரெடு

கார்த்திக் முருகன்

மேலாண்மை இயக்குநர்

Amogha Overseas Educational consultant

கோவை

கனவுகளை விதைக்கின்ற இரவு வேண்டும்

கற்பனையில் மதிக்கின்ற கவிதை வேண்டும்

வைகறையில் மதிக்கின்ற பழக்கம் வேண்டும்

வாழும் வையகத்தை நினைக்கின்ற நெஞ்சம் வேண்டும்…!

என்ற வரிகள் வாழும் கவிஞர் ஒருவரின் தன்னம்பிக்கை மிக்க தத்துவ வரிகளாகும்.  அந்த வகையில் தான் பெறாத கல்வியை தன் எதிர்கால சமுதாயத்திற்கு எப்படியேனும் கொடுத்து விட வேண்டும்  என்ற உயரிய நோக்கத்திற்காக வாழ்ந்து வரும் உன்னத மனிதர்.

வாழ்க்கையில் ஒருமுறை ஒவ்வொருவரும் அவமானம் பட வேண்டும், அந்த அவமானமே நாளை உன்னை அதிகார அரியானையில் ஏற்றும் என்பதே இவரின்  உன்னத வாக்கு.

ஏழ்மையாய் பிறப்பது உன் தவறல்ல, ஆனால் ஏழ்மையாய் இறப்பது உன் தவறே என்பதை இதயத் துடிப்பாய் எண்ணி ஒவ்வொரு கணமும் ஓடோடி இயந்திரமாய் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் Amogha Overseas Educational consultant நிறுவனத்தின் மேலாண்மை இயக்குநர் கார்த்திக் முருகன் அவர்களின் வெற்றியின் பகிர்வோடு இனி நாம்.

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பிறந்தது புதுக்கோட்டைக்கு அருகிலுள்ள ஆலங்குடி என்னும் குக்கிராமத்தில் மின்சார விளக்கே இல்லாத ஓலை  குடிசை வீட்டில் தான் பிறந்தேன். என் தந்தையார் முருகன், தாயார் கங்கா விவசாயப் பின்னணி உடைய குடும்பம். எனக்கொரு தம்பி சதிஸ். என்னுடைய மனைவி சுபாஷினி, மகள் அமோகா.  மிகவும் வறுமையான குடும்பம், மதிய உணவிற்காகவே பள்ளிக்குச் சென்ற காலம் அது. இன்று நினைத்தாலும் என் புத்தகப் பையில் அதிகம் புரண்ட என் சாப்பாட்டுத் தட்டு தான் நினைவிருக்கிறது. எங்கள் ஊரிலுள்ள அரசுப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு வரைப் படித்தேன். வறுமையும் பசியும் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தப் பாடம் என்னவென்றால் நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்பது தான். அதன்படி பத்தாம் வகுப்புத் தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்தேன்.

இதைப் பார்த்த என் மாமா திரு. கண்ணன் அவர்கள் இவனுக்கு சரியான இடமும் சூழலும் இதுவல்ல என்று என்னை சென்னைக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டார். இவரே என் முதல் குரு என்று சொன்னால், அது மிகையாது. இதனால் சென்னையிலுள்ள ஒரு புகழ் பெற்ற பள்ளியில் பதினொன்றாம் வகுப்பு சேர்ந்தேன். என் மாமாவின் வேண்டுகொள்ளுக்கிணங்க சேர்ந்து விட்டேன். ஆனால் தமிழ்வழிக் கல்வியிலேயே ஆரம்பத்திலிருந்து படித்து திடீரென்று ஆங்கில வழிக் கல்வி கற்கச் சென்றது என்னை கண்ணிருந்தும் குருடனாய் மாற்றியது. ஆரம்பத்தில்  ஆங்கிலத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்தேன். வாழ்க்கை இது தான் என்று தெரிந்த பின்னர் பயப்படுவதை விட்டுவிட்டு பழகிக் கொள்ள முனைந்தேன். அகராதி வைத்து ஆங்கிலத்தை கற்றுக் கொண்டேன். நேரத்தை ஆங்கிலத்திற்காக அதிகம் செலவழித்தேன். இதன் விளைவாக பனிரெண்டாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண்ணுடன் தேர்ச்சிப்பெற்றேன். எனது பெற்றோர் மற்றும் என் மாமாவின் எதிர்பார்ப்பை நான் பூர்த்தி செய்தேன். இப்படித்தான் எனது பள்ளிக்கல்வி பல சவால்களுக்கு இடையே சென்றது.

கே: உங்களின் கல்லூரி வாழ்க்கைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எனக்கு சின்ன வயதிலிருந்தே எம்.பி.ஏ படிக்க வேண்டும் என்ற தீராத ஆசை இருந்தது. அதற்கு ஏற்றார் போல்  பனிரெண்டாம் வகுப்பில் வணிகவியல் மற்றும் கணக்குப் பதிவியல் பாடத்தில் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்ததாலே சென்னையில் மிகவும் புகழ்பெற்ற குருநானக் கல்லூரியில் மெரிட்டில் சீட் கிடைத்தது. அச்சூழலில் இக்கல்லூரியில் பி. காம் படிப்பது ஒரு வரம் என்றே சொல்லலாம். அப்படிப்பட்ட கல்லூரியில் சேர்க்கை கட்டணம் செலுத்த என் தந்தையிடம் பணம் இல்லை. எப்படியோ புரட்டி சேர்க்கை கட்டணப் பணமான 2500 ரூபாய் செலுத்தினார். அப்போது நான் நினைத்தது என்னவென்றால் இனி என் வீட்டில் பணத்தை வாங்கி படிக்கக்கூடாது என்பதை ஒரு சபதமாக எடுத்துக் கொண்டேன் அதை இன்று வரை கடைப்பிடித்து வருகிறேன். இதனால் படிக்கும் போது பகுதி நேர வேலைக்குச் செல்லலாம் என்று நினைத்து பல கடை வாசலில் ஏறி இறங்கினேன்.

அப்போது சென்னையில் புட்வேல்டு என்ற உணவகத்தில் வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை என்று ஒரு விளம்பரத்தைப் பார்த்து வேலை கேட்க சென்றேன். ஒரு நாள் இரு நாள் அல்ல பதினைந்து நாள் விடாமல் அந்தக் கடைக்கு வேலை கேட்டு சென்றேன். என்னுடைய இந்த முயற்சியைப் பார்த்து கடையின் மேலாளர் வேலைக் கொடுத்தார் அப்போது என்னுடைய  சம்பளம் 700 ரூபாய். இது தான் என்னுடைய முதல் சம்பளம். ஆனால் இது மட்டும் எனக்கு போதுமானதாக இல்லை. இதனால் புரபெசனல் கொரியர், புரெவ்சிங் சென்டர், பிட்ஸா கார்னர் என எல்லா வேலைக்கும் இரவு பகல் பாராமல் உழைத்தேன். ஒரு நாளைக்கு 4 மணி நேர தூக்கம் தான் எனக்கு. 20 முதல் 25 கி.மீ வரை சைக்கிள் பயணம் செய்தேன். நானே சமைத்து சாப்பிட்டு வந்தேன்.   இப்படித்தான் என்னுடைய கல்லூரிப் பயணம் சென்றது.

கே: சென்னைக்குச் சென்ற பயண அனுபவங்கள் பற்றி?

சென்னைக்கு படிக்கச் செல்கிறேன் என்று என்னுடைய பெற்றோர்களிடம் சொன்னேன். எனது தாயார் மறுத்தார். ஆனால் என் தந்தையோ நீ சென்னை செல்வதாக இருந்தால் தாராளமாகச் செல், சென்னை ஒன்றும் சாதாரண  ஊர் அல்ல பல சரித்திர நாயகர்களை உருவாக்கி இடம் என்று என்னை அனுப்பி வைத்தார். ஊரிலிருந்து புறப்பட்டேன், எங்கு தங்குவது, உறங்குவது போன்ற எத்தனையோ கேள்விகள் என்னைச் சுற்றி படமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சென்னைக்கு இரண்டு முகங்கள் உண்டு. அது பகல் நேரத்தில் ஒரு விதமாகவும், இரவு நேரத்தில் ஒரு விதமாகவும் தென்படும். நண்பர்கள் நிறைய உதவினார்கள் அதில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டுமென்றால்,  சண்முகம், அருண், திலீப், விஜய்பாபு, இளையராஜா அண்ணா, சதிஸ், சக்தி அண்ணா, கணேஷ், சிவா அண்ணன் அது மட்டுமின்றி எனது பள்ளிப் பருவ மற்றும் நான் பிறந்த ஊர் நண்பர்களான சதிஸ், ரியாஸ், பிரபு, சுரேந்தர், செந்தில் ஆகியோர்  என்னால் என்றும் மறக்க முடியாத நண்பர்களாகும்.  அப்போது  தான் என் நண்பனின் மாமா கணேஷ் அண்ணனின் அறிமுகத்தால் எஸ்.எஸ்.என் கல்லூரியில் எம். பி. ஏ படிக்கும் வாய்ப்பை பெற்றேன். அப்போது தான் திலிப் அவர்களின் முலமாக எனக்கு இந்தியன் வங்கியில் கல்வி லோன் வாங்கிக் கொடுத்து உதவினார். அவரின் உதவியால் எம்.பி.ஏ. முடித்தேன். படித்த கையோடு கேபஸ் இன்டர்யூ வந்தது. இதில் தேர்வாகி,  வேலையும் கிடைத்தது. என் குடும்பத்திற்கும் நண்பர்களுக்கும் ஓரே மகிழ்ச்சி, 11,500 சம்பளத்தில் வேலையில் சேர்ந்தேன். கல்லூரியில் எனக்கு ஊக்கமாக இருந்த நண்பர்கள் சுமித், லெட்சுமி, பிரகாஷ், கணேஷ், நந்தக்குமார், செந்தில், ஆனந்த் ஆகியோரை இத்தருணத்தில் நினைவுப்படுத்தியே ஆகவேண்டும்,

கே: அமோகா உதயமானது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எனக்கு சின்ன வயதிலிருந்து வெளிநாடுகளில் சென்று பணியாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசையும் கனவும் இருந்தது. அது என்னுடைய ஆசை மட்டுமல்ல என்னுடைய மாமாவின் ஆசையும் அது தான். அதனால் நான் அமெரிக்காவைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அதன் படி பாஸ்போர்ட் எடுத்து விட்டேன். விசா எடுக்கும் பொழுது உமக்கு 40 லட்சம் மதிப்பிலான சொத்து  இருக்க வேண்டும் என்று கூறிவிட்டார்கள். அப்போது என்னுடைய ஆசை நிறை வேறவில்லை. ஆனால் நான் அதை எதிர்மறையாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் என்னுடைய கனவை மாற்றிக் கொள்ள விரும்பவில்லை.

அப்போது தான் திடீரென்று ஒரு அழைப்பு வந்தது. அப்போது ஜலந்தர் அண்ணன்

அவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. இவரை என்னுடைய தொழில் குரு. இவரின் மூலமாக சுவீடன் என்ற நாட்டில் இலவசக் கல்விக் கொடுத்து வருகிறார்கள். உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தால் நீங்கள் அங்கு சென்று படியுங்கள் என்று கூறினார். அதன் படி நானும் அங்கு சென்றேன். ஆனாலும் என்னால் அங்கு முழுமையாகப் படிக்க முடியவில்லை. இதற்காக நான் மிகவும் சிரமப்பட்டேன். இதை ஏன் நாம் எளிமைப்படுத்தி ஒரு சேவைத் தொழிலாகச் செய்யக்கூடாது என்ற எண்ணம் எனக்குள் எழுந்தது. அதற்கு நாம் முதலில் இத்துறை சார்ந்த கள ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணி 15 நாடுகளுக்கு பயணம் செய்தேன். எனக்கு உறுதுணையாக இருந்த திரு. ஜலந்தர் அண்ணன் இருந்தார்கள். அவரின் ஊக்கமே என்னை அடுத்தடுத்த எல்லா நாடுகளுக்கும் செல்ல தூண்டியது. இவரை  போலவே சுபேர் அகமது சண்முகம்  வெள்ளிங்கிரி ஆகியோர் என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு உற்ற துணையாக இருந்தவர்கள்.

அப்போது தான் 2008 ஆம் ஆண்டு ஜெயா தொலைக்காட்சியில்  படி மாற்றி படி என்ற ஒரு நிகழ்ச்சியில் நான் பங்கேற்பாளராகக் கலந்து கொண்டு எங்கள் அமோகா நிறுவனத்தைப் பற்றிச் சொன்னேன். அந்த வருடமே  350 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களை நாங்கள் வெளிநாட்டிற்குப் படிக்க அனுப்பி வைத்தோம். நான் மட்டும் தனியாக ஆலோசனைக் கூறி  150 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களை அனுப்பி வைத்தேன்.  அதன் பிறகு என் வளர்ச்சியைப் பாராட்டி அன்றைய புகழ் பெற்ற பல தொலைகாட்சிகள் என்னை நேர்காணல் எடுத்து ஒளிப்பரப்பு செய்தது.

கே: உங்கள் ஆலோசனை படி வெளிநாட்டிற்குச் சென்று படிக்கும் மாணவர்களுக்கு நீங்கள் அளிக்கும் சிறப்புத் திட்டங்கள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எங்களிடம் ஆலோசனைப் பெற்று வெளிநாடு செல்லும் மாணவர்களில் நிறைய பேர் நடுத்தர மற்றும் ஏழை மாணவர்கள் தான். அவர்களால் அதிகளவில் பணம் கொடுத்து இங்கு படிக்க முடியாத சூழலில் இருப்பார்கள். இப்படிப்பட்ட மாணவர்கள் எங்களை நம்பி வரும் பொழுது அவர்களை மிகவும் அக்கரையுடன் அவர்களுக்கு ஏற்ற நாட்டிற்கு அனுப்பி வைப்போம், வெறும் அனுப்பி வைப்பதோடு இல்லாமல் அவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு வாங்கும் வரை அவர்களுடன் நாங்கள் இருப்போம். மாணவர்களை ஒரு நாட்டிற்கு அனுப்புவதற்கு முன்பே நான் அந்த நாட்டிற்குச் சென்று விடுவேன்.

அக்கல்லூரி சார்ந்த அத்துனை தகவல்களையும் திரட்டி விடுவேன். கலாச்சாரம் நன்றாக இருக்க வேண்டும், பகுதிநேர வேலை வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும், இடம், காலசூழல், ஆங்கிலம் மொழி போன்றவற்றை அறிந்த பின்னரே தான் நான் அந்த நாட்டிற்கு அனுப்பி வைப்பேன். இதுவரை நான் அனுப்பிய மாணவர்களில் ஒருவர் கூட கல்லூரியையும், நாட்டையும் குறை சொல்லிக் கேட்டதில்லை.  இதுவரை 5,000 த்திற்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களைப் படிக்க அனுப்பி வைத்துள்ளோம்.  என்னுடைய  மாணவர்கள் இன்று உலக நாடுகளில் பல இடங்களில் மருத்துவராகவும், பொறியாளராகவும் பணியாற்றி வருகிறார்கள். இது தான் எங்களுக்கு மிகப் பெருமையாகும்.

கே: கோவைப் பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்தன் காரணம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

2008 ஆம் ஆண்டு கோவைக்கு வந்தேன். நான் எந்த ஊருக்குச் செல்கிறேன் என்றாலும் அந்த ஊர் பற்றிய அத்துனை தகவல்களையும் திரட்டி விடுவேன். ஒரு ஆறு மாத காலம் ஹோட்டலில் தங்கி கோவை சுற்றியுள்ள பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகள், மாணவர்கள், பெற்றோர்கள் போன்றவற்றை  நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டேன். கல்விக்கு ஏற்ற சூழல் இங்கு அதிகளவில் இருப்பதாக உணர்ந்தேன்.

நான் இங்கே வரும் பொழுது கோவை மிகவும் குளிர்ச்சியாக இருந்தது. ஒருவர் ஒரு முறை கோவையில் வந்து  தங்கி விட்டால் அவர்களால் இவ்வூரிலிருந்து அவ்வளவு எளிதாக சென்று விடமுடியாது, அந்த அளவிற்கு இவ்வூர் அனைவருக்கும் பிடித்து விடும். நானும் இப்படித்தான் இந்த ஊரைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அதன்படி இங்கு அமோகா நிறுவனம் உதயமாயின. இன்று நான் கோவையிலுள்ள பல பள்ளிகளுக்கு கல்வி ஆலோசனை சார்ந்த விழிப்புணர்வு கொடுத்து வருகிறேன். மக்கள் பேசும் மொழியில் மிகவும் மதிப்பிருக்கும், இது போன்ற எண்ண மாறுதல்கள் தான் என்னை இங்கே தொழில் தொடங்க காரணமாக இருந்தது.

கே:  உங்களின் வளர்ச்சிக்கு ஊடகத் துறையின் எங்கு எந்தளவிற்கு இருக்கிறது?

சமூகத்தின் நான்கு பெரிய தூண்களில் ஒன்று தான் ஊடகம். இன்றைய காலக்கட்டத்தில் ஊடகத்தின் வளர்ச்சி மிக அதிகளவில் பெருகி இருக்கிறது. உலகத் தலைவர்கள் கூட ஊடகத்தை நம்பியே உறுதி மொழி எடுக்கிறார்கள். அந்த வகையில் என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு ஊடகம் பெரும் அளவில் பங்கு வகித்திருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் ஒளிப்பரப்படும் பெரும்பாலான தொலைக்காட்சியில் என்றுடைய நேர்காணல் வந்திருக்கிறது.

அதிலும் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் ஜெயாடிவி, சத்தியம் டிவி மாலை முரசு, மக்கள்டிவி,கலைஞர்டிவி,பாலிமர் டிவி, தந்திடிவி பொதிகை ஆகிய தொலைக்காட்சியில் என்னுடைய நேர்காணலை வெளியிட்டார்கள் இப்படி என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு ஊடகம் பெரும் அளவில் துணைப்புரிந்து இருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

இந்த இதழை மேலும்

அன்பான அனுசரிப்பு…! அகிலமெங்கும் உன் சிறப்பு…!

டாக்டர் எஸ். ராமகிருஷணன் M.B.B.S.,F.A.C.S( Austria),Dip.Card (Vienna)

Consultant Cardiologist

THE POLLACHI CARDIAC CENTRE

பொள்ளாச்சி.

அடுத்துவர் மனதை  நினைப்பவர் தமக்கு ஆயுள் முழுதும் சுபதினம் என்பார் கவிஞர் கண்ணதாசன். இவ்வரிகள் மருத்துவத்துறைக்கு மிகவும்  பொருத்தமான ஒன்று. அதிலும் குறிப்பாக இவருக்கு மிகவும் பொருந்தும்.

முயற்சியும் பயிற்சியும் தொடர்ச்சியாக இருந்தால்  சாதாரண மனிதனும் சாதனையாளன் ஆகலாம் என்னும் தாரக மந்திரத்தை தன் வாழ்நாளில் கண்ணாகப் போற்றி சாதித்து வரும் சாதனையாளன்.

கொங்குப் பகுதியில் தலை சிறந்த இதய நோய் சிகிச்சை மருத்துவர்களில் முன்னோடி.

தலைக்குள் கனமிருந்தும் தலைக்கனம் சற்றும் இல்லாதவர். அனைவரிடமும் அன்பாகவும் பண்பாகவும் பழகக்கூடியவர்.

முடிந்தவரை முயற்சிப்பதல்ல முயற்சி ஒரு செயலை திறம்பட முடிக்கும் வரை முயற்சிப்பது தான் சிறந்த முயற்சி என்னும் வாக்கிற்குச் சொந்தக்காரர்.

அயல்நாடுகளில் கற்ற நுண்ணறிவும், தன் அறிவால் கற்ற செயலறிவையும் கொண்டு இந்தியாவில் தன் பெயரை நிலை நிறுத்தி வரும் THE POLLACHI CARDIAC CENTRE  நிறுவனர் டாக்டர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு

கே: உங்களைப் பற்றியும் உங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றியும் சொல்லுங்கள்? 

நான் கொங்கு பகுதிகளின் ஒன்றான பொள்ளாச்சியில் தான் பிறந்தேன். தந்தையார் திரு. சண்முக ரெட்டியார் சுதந்திரப் போராட்ட தியாகி, தாயார் காளியம்மாள். மிகச் சிறு வயதிலேயே தாயும், கல்லூரிப் பருவத்தில் தந்தையாரும் இறந்து விட்டனர்.  நாங்கள் மொத்தம் ஆறு சகோதரர்கள், இரண்டு சகோதரிகள். தற்சமயம் 4 சகோதரர்களும் ஒரு சகோதரியும் தான் இருக்கிறோம்.  மூத்த சகோதரர் திரு. ராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள் கோபியில் உள்ளார். அடுத்த சகோதரர் திரு. முத்துகுமாரசாமி அவர்கள் எங்கள் மருத்துவமனையில் நிர்வாகப்  பொறுப்பைக் கவனித்துக் கொள்கிறார். இளைய சகோதரர் திரு. சுப்பராயன் ARVIND OPTICALS என்ற பெயரில் பொள்ளாச்சியில் தொழில் செய்கிறார். சகோதரி திருமதி. ராஜேஸ்வரி அவர்கள் SSLC படித்து ஆசிரியராக சேர்ந்து திருமணத்திற்குப் பின் அவர் கணவர் திரு. ஜெகன்நாதன் அவதர்கள் ஊக்கத்தின் பேரில் ஆசிரியப் பணியின் இடையே மேலும் M.A., M.Ed., படித்து, தமிழ் ஆசிரியராகப் பணியாற்றி, ஓய்வு பெற்று சென்னையில் வசிக்கிறார்.

எனது மனைவி டாக்டர் கீதா, ஆந்திராவில் பிறந்து கர்நாடாகாவில் வளர்ந்து, சிறு வயது முதல் பெருநகர் பெங்களூரில் வளர்ந்து வந்தாலும் கூட பொள்ளாச்சியில் வாழ்க்கைப்பட்டவுடன் இடத்திற்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொண்டார். தமிழ், ஆங்கிலம், தெலுங்கு, கன்னடம், இந்தி, மலையாளம், துளு போன்ற பல மொழிகளைப் பேசும் பன்மொழி வித்தகர். இவர் ஒரு கண் சிகிச்சை மருத்துவர். எங்களுக்கு ஒரு மகன், ஒரு மகள். இருவருக்கும் திருமணம் ஆகிவிட்டது.  மகன் சுஜய் நிக்கல் என்னைப் போல இருதய நோய் மருத்துவர். மருமகள் டாக்டர் சமீரா கண் மருத்துவர். மாமியார் டாக்டர் கீதாவை போல தற்சமயம் நாங்கள் அனைவரும் எங்களுது மருத்துவமனையில் தான் பணியாற்றுகிறோம். எனது மகள் நிவேதிதாவிற்கு மருத்துவம் படிக்க இடம் கிடைத்தும், அவர்களை பொறியியல் படிக்க வைத்தேன். மருமகன் ஸ்ரீராம் அவர்களும் பொறியியல் பட்டதாரி. மகளும் மருமகனும் தற்போது அமெரிக்காவில் மேற்படிப்பு முடித்து, அங்கே பணியாற்றி வருகிறார்கள்.

கே: தங்கள் படிப்பைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பொள்ளாச்சி நகரில் உள்ள நகராட்சி பள்ளியில் ஆரம்பக்கல்வியும், நகராட்சி உயர்நிலைப்பள்ளியில் தமிழ் வழிக் கல்வியில் தான் பயின்றேன். பின்னர் பொள்ளாச்சி NGM கல்லூரியில்  PUC  படித்தேன். பொதுவாக தமிழில் நல்ல ஆர்வம் இருந்ததால்தான் PUC தமிழ் படித்த வரைக்கும் நான் தான் தமிழ்ப் பாடத்தில் முதல் மதிப்பெண் எடுப்பேன்.

சென்னை நகரில் அதன்படி M.B.B.S படித்து முடித்தவுடன் நீலகிரியில் அரசாங்க மருத்துவமனையில் ஒரு மூன்று ஆண்டு காலம் பணியாற்றினேன். அதன் பிறகு அரசு ஒரு ஆணைப் பிறப்பித்தது. மத்திய கிழக்கில் உள்ள இரான் நாட்டில் பணியாற்ற நானும் சென்றேன். அங்கு ஒரு ஐந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றினேன். பணியாற்றி முடித்தவுடன் மேற்படிப்பு முடித்து மீண்டும் இந்தியாவிற்கு வர வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆதனால் இங்கிலாந்து நாட்டில் ஒரு  வருடமும் மேற்கு ஜெர்மனி நாட்டில் ஒரு வருடமும் பயிற்சி செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பின்னர் ஆஸ்திரியாவின் தலைநகர் வியண்ணாவில் தான் கார்டியாலஜி சம்மந்தமான அத்துனை நுணுக்கத்தையும் கற்றுக் கொண்டேன். இப்படியே என்னுடைய பயணம் தொடங்கியது.

கே: தமிழ்நாட்டிற்கு வந்த உங்கள் முதல் மருத்துவப் பயணம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

1974 யிலிருந்த 1984 ஆம் ஆண்டு வெளிநாடுகளிலேயே எனுடைய மருத்துவ பயணம் அமைந்தது.  அதன் பிறகு  1984 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கு வந்தேன். வந்தவுடன் கோவை இராமகிருஷ்ண்னா மருத்துவமனையில் பணியாற்ற வாய்ப்புகள் கிடைத்தது.  அருட்செல்வர் மகாலிங்கம் அவர்களை நான் சின்ன வயதிலிருந்தே பார்த்து வளர்ந்தவன். என்னுடைய தந்தையும் அவருடைய தந்தையும் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

அப்போது அருட்செல்வர் அவர்கள் ஒரு முறை நான் கோவையில் பணியில் சேர இருக்கும் சந்தர்ப்பத்தில் கோவைப் பகுதியில் மருத்துவம் சார்ந்த அத்துனை சிகிச்சை முறைகளும் இருக்கிறதா என்று கேட்டார். அதற்கு வெளிநாடுகளில் இருப்பது போல் அவ்வளவு வசதிகள்  இல்லை என்று கூறினேன். அதற்கு, அப்படியிருக்கும் போது நீங்கள் ஏன் இப்பகுதியில் ஒரு மருத்துவமனை தொடங்க கூடாது என்று கேட்டார்.  அவரின் வாக்கினை வேதவாக்காக ஏற்று எங்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு வீட்டை மெருகேற்றி மருத்துவமனையாக மாற்றினேன்.

கோவைப் போன்ற பகுதிகளில் நிறைய மருத்துவமனைகள் இருந்தது. ஆனால் இங்கு அப்படி எதுவுமில்லை. ஆனால் சொந்த ஊரிலே மருத்துவமனை தொடங்கி அங்கே மருத்துவராக இருப்பது என் மனதிற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

கே: வெளிநாடுகளில் மருத்துவராய் பணியாற்றுவதற்கும், ஒரு சின்னப்பகுதியில் பணியாற்றுவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு எப்படியிருக்கிறது.

மாற்றங்கள் நிறைய இருக்கத்தான் செய்யும்.  இங்கு பணியாற்ற வந்துவிட்டோம்  இனி இங்கு எப்படி பணியாற்ற வேண்டும்  என்பதை மட்டுமே யோசிக்க வேண்டும். வெளிநாடு சிகிச்சை வேறுபாட்டிருந்தாலும் நோய் என்பது அனைவருக்கும் பொதுவான ஒன்று. அதற்கு வெளிநாடு உள்நாடு என்று எதுவும் இல்லை.

மருத்துவருக்கு நோயை எப்படி குணம்படுத்த வேண்டும் என்பது மட்டும் தான் யோசிக்க வேண்டுமோ தவிர இடத்தைப் பற்றி யோசிக்க கூடாது. எல்லாத் துறையிலும் கடிமான சூழல் இருக்கத்தான் செய்யும் ஆனால் அங்கு தான் நாம் கற்றுக் கொண்ட பயிற்சிகளை முழுமையாக ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

கே: கார்டியாலஜி துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தன் காரணம் பற்றி?

மருத்துவத் துறையில் பல பிரிவுகள் இருக்கிறது. ஆனால் உயிர் கொடுக்கும் துறை என்றால் அது இத்துறை தான்.  அது மட்டுமின்றி இத்துறை மருத்துவத்திலே எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.  பிடித்த துறையில் பிடித்தார் போல் பணியாற்றுவதில் உள்ள மகிழச்சி வேறு எதிலும் இல்லை. அதிலும் நான் வெளிநாடுகளில் பணியாற்றும் போதும் இத்துறை சார்ந்த சிகிச்சை முறை பற்றி மட்டுமே பயிலும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதானல் தான் இத்துறையை நான் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

கே: கடந்து வந்த பாதையில் உங்களால் மறக்க முடியாத நோயாளிகள் பற்றி?

ஒரு மருத்துவருக்கு ஒவ்வொரு சிகிச்சையும் ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் ஒரு மாற்றத்தையும் மறக்க முடியாத நிகழ்வையும் கொடுத்து கொண்டு தான் இருக்கும். அந்த வகையிலும் என் மனதில் நீங்காத நிகழ்வுகள் நிறைய இருக்கிறது. குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் என்னிடம் சிகிச்சை பெற்ற ஒரு ஓய்வு பெற்ற தலைமை ஆசிரியர் மறைந்த திரு. அப்பாசாமி நாயுடு அவர்கள் இறக்கும் முன் மரண சாசனம் என்று ஒரு தாளில் என்னைப் பற்றியும் எனது சிகிச்சை பற்றியும் மிக மேன்மையாக எழுதி வைத்துச் சென்றது மிகவும் பெருமையாக இருந்தது. இன்றும் அக்கடிதம் என்னிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது.

கே: வெளிநாடுகளில் நீங்கள் பணியாற்றும் போது அங்குள்ள மருத்துவர்களிடமிருந்து நீங்கள் கற்றுக் கொண்டது என்ன?

அங்கு எல்லோம் நேர மேலாண்மையை சரியாகப் பயன்படுத்துவார்கள். அவர்களுக்குள் காலதாமதம் ஒரு போதும் இருந்திடாது. ஒரு வேலை எடுத்துக் கொண்டால் அதை முடிக்கும் வரை  அதைப் பற்றி மட்டுமே தான் சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இவர்களுக்கு யாரும் ஒருவர்; சூப்பர்வைசராக இருந்து கொண்டு கண்காணிக்க வேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை.  அவரவர் வேலையை அவர்களே பார்த்துக் கொள்வார்கள்.

வேலை நேரத்தில் வீண் பேச்சு, வெட்டி விவாதம் போன்றவற்றை முற்றிலுமாக தவிர்த்து விடுவார்கள்.

சரியான நேரத்திற்கு உள்ளே வருவார்கள்.  சரியான நேரத்திற்குள் வெளியே சென்று விடுவார்கள்.

ஓய்வு நாட்களை ஓய்வுக்காக மட்டுமே தான் பயன்படுத்துவார்கள். இப்படி எண்ணற்றவைகளை அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இந்த இதழை மேலும்

முடியும் என்று புறப்படு சரித்திரம் போற்றப் பெயரெடு

வைபவ் குமராவேல்,

Partner, The Red Box,

சென்னை.

நேர்முகம்: விக்ரன் ஜெயராமன்

தன்னம்பிக்கை உள்ளவர் தன் தேவை என்னவோ அதை நோக்கி மட்டுமே பயணம் செய்து தனது குறிக்கோளை அடையும் வரை ஒரே சிந்தனையுடன் செயல்படுவார்கள். அந்த வழியை சரியாகப் பின்பற்றி வருபவர்.

நான் எடுத்துக் கொண்ட செயலில் வெற்றிப் பெற்றே தீருவேன். எந்தச் செயலையும் சிறப்பாகவும், சென்மையாகவும் செய்து முடிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை நிரம்ப பெற்றவர்.

பெற்றோர் எவ்வழியே அவ்வழியே பிள்ளைகள் என்பார்கள். ஆனால் இவர் அவ்வழியில் செல்லாமல் தனக்கென்று ஒரு பாதையை உருவாக்கி அதில் புகழ் கொடியை நட்டுவருபவர்.

தற்போதைய இளைய தலைமுறையினருக்கு ஒரு முன் உதாரணமாய், 24 மணி நேரமும் இடைவிடா இயந்திரமாய் செயல்பட்டு வரும் THE RED BOX நிறுவனத்தின் PARTNER களில் ஒருவரான வைபவ் குமாரவேல் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு….

கே:  உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாமே சென்னையில் தான். எனது பெற்றோர் திரு. குமராவேல், திருமதி. வீனா நேச்சுரல் கேர், ராகா நிறுவனத்தின் நிறுவனர்கள். பள்ளிக்கல்வி என்று பார்த்தால் சென்னை மற்றும் ஊட்டியில் படித்தேன். பள்ளிப்படிப்பை முடித்த கையோடு சிங்கப்பூரில் பிபிஏ படிக்க சென்று விட்டேன். எனக்குப் படிக்கின்ற காலத்திலிருந்தே ஏதேனும் ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும், அந்தத் தொழில் முற்றிலும் மாறுப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். என்னுடைய தந்தை பிரபலமான தொழில் செய்து வந்தாலும் அத்தொழில் செய்வதற்கு எனக்கு விருப்பம் இல்லை.

கே: நிறுவனம் தொடங்கியது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் சிங்கப்பூரில் படிக்கும் போது அடிக்கடி நண்பர்களுடன் சாப்பிட வெளியே செல்வது வழக்கம்.  சாப்பிடும் போது அங்கு பரிமாறிய உணவுகள் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. அவ் உணவை உண்பதற்கு மிகவும் சுவையாக இருந்தது. இதை ஏன் நாம் தமிழ்நாட்டில் செய்யக்கூடாது என்ற எண்ணம் அப்போது என் மனதில் உதயமாயின. அப்படி தொடங்கியது தான் இந்த ரெட் பாக்ஸ் நிறுவனம். ஒரு நான்கு ஆண்டுக்கு முன்னர் சென்னையில் ஒரு சிறிய அளவில் தொடங்கினோம்.

கே:  ரெட் பாக்ஸ் சைனீஸ் உணவகத்தைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் ஒரு வேலை செய்வதற்கு முன் பலமுறை யோசித்து செய்வேன். செய்து விட்டால் வெற்றிகரமாக முடிக்காமல் விடமாட்டேன் இது தான் என்னுடைய தாரக மந்திரம். அப்படி என் மனதில் உதயமான இந்த ரெட் பாக்ஸ் சைனீஸ் உணவகம். தற்போதைய சூழலில் கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்குச் சென்றால் தான் குடும்பத்தை நடத்த முடியும் என்ற நிலை இருக்கிறது. அப்படியிருக்கும் போது அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்த உணவை சமைத்து சாப்பிடும் அளவிற்கு நேரம் இருப்பதில்லை.

இதனால் அவர்கள் உணவகத்தை நாடுகிறார்கள். நல்ல தரமான உணவை வீட்டிற்கு வாங்கிச் சென்று சாப்பிடும் பழக்கம் தற்போது அதிகளவில் இருக்கிறது. இப்படி சாப்பிடும் உணவு அவர்களின் உடலிற்கு எவ்வித தீங்கும் இல்லாத அளவில் இருக்க வேண்டும் என்பதால் தான் இப்படி ஒரு திட்டத்தையே கொண்டு வந்தோம். இதில் நாங்கள் தயாரிக்கும் உணவில் மிகுந்த அக்கரையுடன் தயாரிக்கிறோம். உணவுக் கொடுக்கும் பாக்ஸில் முடிந்தளவிற்கு பிளாஸ்டிக் தவிர்த்து விடுகிறோம். எங்களிடம் நம்பி உணவை வாங்கி உண்ணும் வாடிக்கையாளர்களின் நலனில் மிகுந்த அக்கரை கொண்டு செயல்படுத்தி வருகிறோம். இதனாலேயே எங்களை வாடிக்கையாளர்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். ஆரம்பத்தில் சென்னையில் ஒரு மூன்று இடத்தில் மட்டுமே ரெட் பாக்ஸ் இருந்தது. ஆனால் தற்போது சென்னையில் எல்லா இடத்தில் ஆரம்பித்து விட்டோம். ஆர்டர் செய்த நேரத்திலிருந்து எவ்வளவு சீக்கரமாக அவர்களுக்கு உணவைக் கொடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கரமாக கொடுத்து வருகிறோம்.

கே: உங்கள் பெற்றோர் ஒரு புகழ் பெற்ற தொழில் செய்து வருகிறார்கள், நீங்கள் அதே வழியில் செல்லாமல் புதிய தொழில் தொடங்கியதன் காரணம் என்ன?

எனது பெற்றோர் தொடங்கிய நேச்சுரல்ஸ் கேர் நிறுவனமானது மிகவும் பிரபலமான ஒன்று. அதை அவர்கள் இந்த அளவிற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் அதற்கு கொடுத்த உழைப்பும் அர்ப்பணிப்பு தன்மையும் அளப்பறியது. எப்போதும் அதன் வளர்ச்சியை பற்றியே மட்டுமே சிந்தித்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். நேச்சுரல்ஸ் என்றாலே என்னுடைய பெற்றோர்களின் பெயர்களைத் தான் சொல்வார்கள். அதை நான் அடுத்த படிநிலையாக எவ்வளவு பெரிய வளர்ச்சிப் பாதைக்குக் கொண்டு சென்றாலும் என்னுடைய பெற்றோரின் பெயரைத்தான் சாரும்.

இவர்களைப் போல நாமும் ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும். அது தொடங்கியது நானாக இருக்க வேண்டும். அதன் வளர்ச்சி என்னைச்  சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.  அப்படித்தான் தொடங்கினேன். அதுவுமின்றி எனக்கு இந்த சலூன் தொழிலில் அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லை, அதே வகையில் உணவுத் தொழிலின் மீது பெரும் ஈடுபாடு இருந்தது. இப்படித்தான் என்னை இதில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன்.

கே: ரெட் பாக்ஸ் என்று பெயர் வைப்பதற்கான காரணம் என்ன?

ஒரு நிறுவனத்தின் பெயர் அந்த நிறுவனத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் காரணமாக இருக்கும். இந்த ரெட் பாக்ஸ் என்பது சைனீஸ் உணவை மட்டும் தயாரித்துக் கொடுக்கும் நிறுவனம் என்பதால் இந்த உணவிற்கு என்று  ஒரு பாக்ஸ் தேவைப்படும். அதில் நிரப்பப்பட்ட உணவை தான் பார்சல் செய்து ஆர்டர் செய்பவர்களுக்கு கொடுத்து வருகிறோம்.

இந்த இதழை மேலும்

சாதனை கண்டுபிடிப்பு…! சரித்திரத்தின் உயர்த்துடிப்பு…!

“TEAM OJAS”2018 எலட்ரிக் ரேஸ் கார் சாதிப்பாளர்கள்

வி.ஐ.டி. பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், வேலூர்.

எண்ணிய முடித்தல் வேண்டும்

நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்

திண்ணிய நெஞ்சம் வேண்டும்

தெளிந்த நல்லறிவு வேண்டும்

என்பது மகாகவி பாரதியின் வரிகளாகும் . ஒருவர் ஒரு குறிக்கோளை நோக்கி பயணிக்கிறார் என்றால், அதில் அவருக்கு எடுத்த உடனே வெற்றி கிடைத்துவிடாது  அதற்கு முயற்சிக்க வேண்டும். அந்த முயற்சி சாதாரண முயற்சியாக இல்லாமல் சரித்திர முயற்சியாக இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் இந்த உலகம் வெற்றியாளர்களைக் கொண்டாடும். அந்த வகையில் இம்மாணவர்கள் ஒரு சரித்திர கண்டுபிடிப்பாளர்களே.

இந்த உலகம் ஒரு சாதனைக்களம். இங்கு சாதிப்பதற்கும் சரித்திரம் படைப்பதற்கும் எண்ணற்ற இடங்களும் தடங்களும் இருக்கிறது. அதில் சரியாக பயணித்து வெற்றி பெறுபவர்களே வெற்றியாளர்களாக ஆகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சாதனைக்குச் சொந்தக்காரர்கள் இவர்கள்.

இந்த உலகம் உங்களைக் கொண்டாட வேண்டுமென்றால் இந்த உலகத்தின் நன்மைக்காக நீங்கள் ஏதேனும் ஒன்றை செய்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். அந்த வகையில் விஐடி பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் “TEAM OJAS”2018 எலட்ரிக் ரேஸ் கார் வடிவமைப்பை தயாரித்து சாதனைப்புரிந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் நேர்முகத்தை இனி காண்போம்.

கே: OJAS 2018 என்பது என்ன?

விஐடி பல்கலைக்கழகத்தில் பல்வேறுபட்ட துறைகளும் பல பிரிவுகளும் இருக்கிறது. அதில் எல்லாத் துறையிலும் OJAS குழு உண்டு.  OJAS என்ற சொல்லுக்கு சக்தி வலிமை என்று பொருள். அதனாலே இப்பெயர் சூட்டப்பட்டது.  OJAS என்ற குழுவை 2012 ஆம் ஆண்டு தொடங்கினார்கள் தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே எங்களின் கண்டுபிடிப்பை பரவலாக்க நினைத்தோம். அனைவரிடத்திலும் புதிய புதிய யோசனைகள், ஆலோசனைகள் வந்தது, அனைவரும் ஒன்று கூடி பரிசீலிரித்து ரேஸ் கார் தயாரிக்க வேண்டும் என்று முடிவுக்கு வந்தோம். ஆனால் நம்முடைய கண்டுபிடிப்பு எவ்வித சுற்றுப்புற மாசுபாடுகளும் ஏற்படா வண்ணம் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தோம்.  2012 முதல் இந்த ஆண்டு வரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் இது போன்ற காரை தயாரித்து வருகிறோம்.

கே: இந்த கண்டுபிடிப்பின் உரிய  நோக்கம் யாது?

இயற்கைக்கு இம்மியளவும் பாதிப்பு ஏற்படா வண்ணம் இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமே எங்களின் நோக்கமாக இருக்கிறது. தற்போது இயற்கைக்கு மாறாக எத்தனையோ செயல்கள் நடந்து கொண்டுயிருக்கிறது. அதையே நாங்களும் செய்து மேலும் இயற்கையை மாசுபடுத்தக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தோம்.

கார் ரேசிங் என்பது அனைவரும் விரும்பிப் பார்க்கும் ஒரு பொழுது போக்கு விளையாட்டாக இருக்கிறது.  அப்படியிருக்கும் போது இதன் பார்வையாளர்களும் அதிகம் என்பதால் இதை விளம்பரப்படுத்த நிறைய செலவிடுவார்கள். ஒவ்வொரு காருக்கும் நிறைய எரிபொருள் தேவைப்படும். ஒரு வாகனம் என்றால் பெரிதாக தெரியாது. பங்கேற்கும் அத்துனை வாகனத்திற்கும் ஒரு மாதிரியான பெட்ரோல் தேவைப்படுகிறது.  அத்துனை வாகனங்களும்  ஒரே நேரத்தில் புறப்படும் போது நிறைய இயற்கை மாசுபாடுகள் நிச்சயமாக ஏற்படும்.

இதன் மூலம் வெளியேறும் காற்றால் இயற்கைக்கு மட்டும் இல்லாமல் மனிதர்களும் பல்வேறு பிரச்சனைகளும், நோய்களும் ஏற்படுகிறது.

இந்நிலை முற்றிலுமாக மாறவேண்டும் என்பதால் தான் மின்சாரத் தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி இந்த வகையான ரேஸ் கார் தயாரித்தோம். இதன் மூலம் எரிபொருள் சேமிக்கவும் சுற்றுச்சுழல் சீரழிவிலிருந்து பாதுகாக்கவும் முடியும். எங்கள் நோக்கத்தை இதன் மூலம் சரியாகப் பயன்படுத்தி வருகிறோம்.

கே: இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் மூலம் உங்களுக்கு  ஏற்பட்ட மாறுதல்கள் என்ன?

பொதுவாக கல்லூரி என்றாலே படித்து பட்டம் பெற வேண்டும் என்பதாகவே இருக்கும். ஆனால் எங்கள் கல்லூரியில் படிப்பிற்கு கொடுக்கும் அதே முக்கியத்துவம் கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் கொடுப்பார்கள். அவர்கள் தரும் ஊக்கம், எங்களின் ஆர்வம் இரண்டும் சேர்ந்து தான் எங்களின் கண்டுபிடிப்பிற்கு பெரும் உந்து கோலாக இருக்கிறது. எங்களைப் பொறுத்தவரை புத்தகப்படிப்பு மட்டும் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு துணைபுரியாது என்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு காரின் வடிவமைப்பை தெரிந்து கொண்டு அந்தக் காரை எவ்வாறு உருவாக்க வேண்டும். எந்தப் பொருளை எந்த இடத்தில் பொறுத்துவது, ஒரு சிறிய ஸ்குரு தொடங்கி இன்ஜின் வரை எல்லாமே யாருடைய துணையுமின்றி நாங்களே ஒவ்வொன்றையும் பார்த்து பார்த்து செய்வதால் எங்களால் எதையும் செய்ய முடியும் உத்வேகம் கிடைக்கிறது.

இது அப்போதைய கண்டுபிடிப்பிடிப்பிற்கு மட்டும் என்று நினைக்காமல் இதை நம் எதிர்கால வாழ்விற்கு எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தல் வேண்டும்.

கே: உங்கள் சாதிப்பினை அடுத்தகட்டத்திற்கு எப்படி கொண்டு செல்ல உள்ளீர்கள்?

SAE – Society Automobile Engineers என்ற அமைப்பு ஒன்று இருக்கிறது. இந்த அமைப்பில் புதியதாகத் தயாரிக்கும் கார்களை பதிவு செய்தல் வேண்டும். அவர்கள் அனுமதி அளித்த பின்னரே இப்படிப்பட்ட கார்கள் ரேசிங் செல்ல முடியும்

மாணவர்களால் புதிதாகத் தயாரிக்கப்படும் இயந்திரங்களுக்கு என்று ஸ்போர்ட் போட்டி ஒன்று நடைபெறும். இப்போட்டிக்கு உலகம் முழுவதும் உள்ள பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து தாங்கள் தயாரித்த கார்களுடன் போட்டியாளர்கள் பங்கேற்பார்கள். அவ்வாறு மாணவர்களின் கண்டுபிடிப்பினை பாராட்டி அவர்களை கௌரவம் படுத்தும் விதமாக பரிசுகளும், பாராட்டுக்களும், உந்துதலும் ஊக்கமும் கொடுத்து வருகிறார்கள். இவர்களின் ஊக்கம் எங்களைப் போன்ற சாதிக்கத்துடிப்பவர்களுக்கு ஒரு பெரும் மகிழ்வைக் கொடுக்கும் என்று சொன்னால் அது மிகையல்ல.

கே: OJAS 2018  கடந்து வந்த பாதையைப்பற்றி சொல்லுங்கள்?

இந்தியாவில்  மாணவர்களுக்கு என்று பார்முலா மின்சார வாகன கண்டுபிடிப்பு என்று இருக்கிறது. 2012 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய இந்த குழு தொடர்ந்து ஏழாம் ஆண்டில் காலெடுத்து வைக்கிறது.   கோவையில் நடைபெற்ற பார்முலா கிரின் மற்றும் பார்முலா பாரத் ஆகிய போட்டிகளில் பங்கேற்று வெற்றிக் கனியை ருசித்தோம். இந்த வெற்றியை கொண்டாடிய கையோடு இத்தாலியில் நடைபெற்ற பார்முலா போட்டியில் பங்கேற்று சிறப்பான ஒரு இடத்தைப் பெற்றோம்.

எங்கள் அணியில் பணியாற்றும் ஒவ்வொருக்கென்று ஒரு தனிப் பொறுப்பைக் கொடுத்து அதை அவர்கள் கவனிக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை இட்டுவிடுவோம். அனைவரும் அவர்களுக்குரிய பணிகளை மிகவும் நேசித்து செய்வார்கள் இதனாலே எங்களால் எங்கும் எதிலும் வெற்றி பெற முடிகிறது.

எங்களின் முதன்மைன நோக்கமே  மோட்டார்ஸ்போர்ட் அணியாகத்திகழ வேண்டும் என்பது தான்.  எந்த அணியும்  எடுக்க துணியாத முயற்சியை எங்கள் அணி எடுத்தது.  முற்றிலும் மின்சாரத்தை மையமாகக் கொண்டு ஒரு காரை உருவாக்கினோம். இது எங்கள் வெற்றியின் மைல்கல் சாதனையாகும்.

2014 ஆம் ஆண்டு ஒஜஸின் வாகனம் என்ற பெயரை E 619 என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. இது எடையில் மிகக்குறைவாக இருந்தது. இதை ஜெர்மனியில் நடந்த பார்முலா பந்தயத்திற்கு தேர்வு செய்யப்பட்டது. இந்தக் காரை 2016 ஆம் ஆண்டு சில இயந்திர வேலைபாடுகள் செய்து 2017 ஆம் ஆண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட வாகனமாக TOR 17 என்று பெயரிட்டு கோவையில் நடந்த பார்முலா கிரின் பந்தியத்தில் உலா விட்டோம். இந்தப் போட்டியில் எங்கள் கார் பல விருதுகளைப் பெற்றது. இதை பெரும் சாதனையாக நாங்கள் கருதுகிறோம்.

கே: பெற்ற விருதுகள் குறித்துச் சொல்லுங்கள்?

வடிவமைப்பில் முதலிடம்

திட்டமிடலில் முதலிடம்

வேக வளர்ச்சியில்  முதலிடம்

வணிக திட்டமிடலில் இரண்டாமிடம்

ஒட்டுமொத்தமாக சிறந்த அணியாக முதலிடம் பெற்றது.

2018 ஜனவரியில் நடந்த பார்முலா கீரின் TOR 18 ஒட்டுமொத்தமாக முதலிடம் பெற்றோம்.

அதே போட்டியில் வடிவமைப்பிற்கு முதலிடம் கிடைத்தது. வேக வளர்ச்சியில் முதலிடம்.  வணிகத்திட்டமிடலில் இரண்டாம் இடம் பெற்றோம்.

கோவையில் நடைபெற்ற பார்முலா பாரத் எலட்ரிக் திட்டமிடலில் முதலிடம் , வணிக திட்டமிடலில் மூன்றாமிடம். வடிவமைப்பில ஆறாமிடமும் பெற்றோம்.

கே: இந்த வகையான ரேசிங் கார்களின் தயாரிப்பு முறைகள் குறித்து?

மற்ற கார்களைப் போலவே தான் இதன் தயாரிப்பு முறைகளும் இருக்கிறது. கார் பாகங்கள் கார்பன் ஃபையர் மூலமும், மேற்பாகங்கள் அனைத்தும் ISSI  1020 என்ற எஃகு மூலமும், பேட்டரி லத்தியம் பாலிமர் மூலமும் தயாரிக்கப்படுகிறது.

இயற்கை மாசுப்பாட்டிற்கு எள்ளவும் பிரச்சனை இல்லாத வண்ணம் இக்கார்கள் வடிவமைக்கப்படுகிறது.

இந்த இதழை மேலும்

சிற்பமே சிம்மாசனம்…! சிகரமே உன் அரியாசனம்…!

சிற்ப கலா மாமணி ராமகிருஷ்ண ஸ்தபதி

ஸ்ரீ பாலாஜி சிற்பக் கலைக்கூடம்

புளியம்பாக்கம், வாலாஜாபாத்

காஞ்சிபுரம்.

 

மலைகள்  இறைவன் செயலென்றால்

சிலைகள் சிற்பி திறனன்றோ

பருத்தி இறைவன் பசியென்றால்

உடைகள் நமது செயலன்றோ…

என்ற வரிகள் கவிஞர் கண்ணதாசனின் கவித்துவமான வரிகளாகும். இக்கவிதையில் ஒவ்வொரு மனிதனும் சிறப்பாக வாழ வேண்டும் என்றால் அவருக்குரிய திறமைகளை அவரவர்கள் வளர்ந்து கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு வளர்த்துக் கொண்டால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் எப்படியும் வெற்றிப் பெற்று விடுவார்கள். அந்த வகையில் இவர் தனக்கென்று தேர்ந்தெடுத்தத் துறையில் திறமையை வளர்த்து இன்று தமிழகம் முழுவதும் சாதித்து வரும் சாதனையாளர்.

எளிமை, நேர்மை, உண்மை இதுவே இவரின் அடையாளம், எடுக்கும் செயலை திறம்பட முடிப்பதே இவரின் தனித்துவம்.

இவரின் கை வண்ணத்தால் இன்று எத்தனையோ கோயில்களின் கருவறையில் இறைவன் காட்சி அளித்துக் கொண்டிருக்கிறார். தலைசிறந்த ஸ்தபதிகளின் ஒருவரான சிற்ப கலையின் பெருமை மிக்க அடையாளமாய் விளங்கும் காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் உள்ள ஸ்ரீ பாலாஜி சிற்பக் கலைக்கூடத்தின் நிறுவனர் சிற்ப கலா மாமணி திரு. ந.ராமகிருஷ்ண ஸ்தபதி அவர்களின் நேர்முகம்  இனி நம்மோடு….

கே: உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

கோவில் நகரம் என்று அழைக்கப்படும் திருவாரூர் மாவட்டம் நன்னிலம் தாலுக்காவில் கோயில் திருமாகாளம் என்னும் சிறிய கிராமத்தில் பிறந்தேன். இந்து விஸ்வகர்மா பாரம்பரியத்தை சேர்ந்த என்னுடைய குடும்பம் அடிப்படையில் கோயில் திருப்பணி வேலைகளைச் செய்து வரும் குடும்பமாகும். என் முன்னோர்கள் வழித் தொட்டு அனைரும் இத்தொழிலை மட்டுமே செய்து வருகிறோம்.  என்னுடன் பிறந்தவர்கள் ஒரு அக்காள் மற்றும் ஒரு தம்பி ஆவர். நாங்கள் மூவரும் எங்கள் ஊரில் உள்ள அரசுப்பள்ளியில் தான் படித்தோம். எனக்கு ஏழு வயது இருக்கும் போது என்னுடைய தந்தை காலமாகிவிட்டார்.  குடும்பத்தில் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ளவர் இறந்துவிட்டார் என்றால் அந்தக்குடும்பம் எத்தகைய சூழலை அடையுமே அதை நாங்கள் சந்தித்தோம். ஆனாலும் என்னுடைய தாயார் எங்களைப் படிக்க வைக்க முனைந்தார். ஆனாலும் என்னால் பள்ளிக்கல்வி வரை தான் படிக்க முடிந்தது.

எனக்கும் சிறு வயதிலிருந்தே எங்கள் தொழில் மீது தீராத ஒரு பற்றுதல் இருந்து வந்தது. என்னுடைய தந்தையின் சகோதரர் எங்கள் குலத் தொழிலை எனக்குக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்  என்று விரும்பினார். இதனால் என்னை பெங்களூருக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டார்கள். என்னோடு எங்கள் குடும்பமும் பெங்களூருக்கு வந்துவிட்டார்கள். புதிய தொழில் என்றால் ஒருவித பயமும் தடுமாற்றமும் இருக்கும். ஆனால் எனக்கு அவ்வித பயமில்லை. காரணம் சிறு வயதிலிருந்து என் குருதியோடு கலந்த தொழில் என்பதால் எனக்கு ஆர்வம் வெகுவாக இருந்தது. என்னுடைய சித்தப்பா தான் என்னுடைய இத்தொழிலுக்கு ஆஸ்தான குருவாக இருந்தார். அப்போது தான் சிருங்கேரி என்னும் ஊரில் பெரிய ராஜகோபுரம் ஒன்றை கட்டுவதற்கு என்னுடைய சித்தப்பா அதற்கு உரிமம் பெற்றிருந்தார். அப்போது அவருக்கு உதவியாக நானும் உடனிருந்தேன். இதுதான் என்னுடைய முதல் பணி என்று சொல்வேன். அப்போது நான் கற்றுக் கொடுத்தது போதும் இவன் மேலும் நன்றாக வளர வேண்டும் என்று கருதி என்னுடைய சித்தப்பா மாமல்லபுரத்தில் இயங்கி வரும் அரசு சிற்பக்கலைக் கல்லூரியில் நான்காண்டு பட்டயப்படிப்பில் சேர்த்து விட்டார்கள். இக்கல்லூரி என்னை மேலும் பண்படுத்தியது. சிற்ப சாஸ்திரங்கள் அறிந்து கொண்டேன். கட்டிடக்கலையின் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டேன் இவ்வாறே என்னுடைய பயணம் தொடர்ந்தது.

கே: சென்னைக்கு வந்தது குறித்துச் சொல்லுங்கள்?

நான்காண்டுபட்டயப்படிப்பில் முதல் மாணவனாகத்  தேர்ச்சிப் பெற்று, ஓரளவிற்கு சிற்பக் கலை சார்ந்த அத்துனை சாஸ்த்திரங்களையும் கற்றுக் கொண்டேன். அப்போது என்னுடைய மாமா அவர்கள் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் ஒரு பெரிய ஸ்தபதியாக இருந்த  அவர் அப்பகுதியில் மிகவும் பிரபலமானவராகத் திகழ்ந்தார்கள் மேலும் தருமபுர ஆதினம், திருவாடுதுரை ஆதினம் ஆகிய ஆதினத்துக்கு ஆஸ்தான ஸ்தபதியாக இருந்தார்கள். அவர்களுடன் ஒரு ஆறுமாதம் நானும் பணி செய்தேன்.

அடுத்த நான் படித்த கல்லூரியின் முதல்வர் திரு. கணபதி ஸ்தபதி அவர்கள், இவர் எனக்கு நெருங்கிய உறவினரும்  ஆவார். இவர் டெல்லியிலுள்ள இராமகிருஷ்ணாபுரம் என்ற இடத்தில் உத்திரசாமிமலை என்னும்  ஒரு பெரிய முருகன் கோயில் அதுவும் முருகனின் ஆறுபடை வீட்டின் ஒன்றான சுவாமி மலை போல் கட்டப்பட வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அதை கல்லூரியின் முதல்வர் அவர்கள் செய்து தருவதற்கு ஒப்புக் கொண்டார்கள். பெரிய கோயில் என்பதால் அதற்கான கல் எங்கு கிடைக்கும் என்று பார்க்கும் போது சென்னை புறநகர் பகுதியிலுள்ள வாலாஜாபாத்திற்கு அறுகாமையில் பட்டுமலைக்குப்பம் எனும் கிராமத்தில் கிடைக்கும்  என்று தெரியவந்தது. அதற்கான வேலைகளைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு யாரெல்லாம் ஸ்தபதியாகவும், உதவி ஸ்பதியாகவும் இருக்க போகிறார்கள் என்று ஆலோசனை மூலம் முடிவு செய்தார்கள். அதன்படி  என்னை உதவி ஸ்தபதியாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

அதன்படி 1965 ஆம் ஆண்டு முதல் காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் வாலாஜாபாத்தில் மூன்று அக்கோயிலுக்கான திருப்பணிகள் சுமார் 70 சிற்பியர்களைக் கொண்டு நடைப்பெற்றது. அதன் பிறகு டெல்லிக்குச் சென்று அந்தக் கோயில் சார்ந்த திருப்பணிகளைச் செய்ய மூன்று ஆண்டுகள் அங்கேயே தங்கி பணிகளைச் செய்து முடித்தோம். காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் அவர்களின் முன்னிலையில் மஹாகும்பாபிசேகம் நடைபெற்றது. டெல்லி சென்று சென்னை திரும்பிய பிறகு மஹாராஷ்ட்டிரா மாநிலம் பம்பாயில் திருச்செம்பூர் நகரில் முருகன் ஆலய கருங்கல் திருப்பணியை சுமார் எட்டு ஆண்டு காலம் நிர்மாணித்து முடித்துக் கொடுத்துள்ளேன். மேலும் எனக்கு மீனாட்சி சுந்தரம், மகேஸ்வரன் என்ற இரண்டு மகன்கள் இருக்கிறார்கள். இருவரும் மாமல்லபுரம் சிற்பக்கலைக் கல்லூரியில் பயின்று தற்பொழுது என்னுடன் சேர்ந்து பணியாற்றி வருகிறார்கள்.

கே: சிலைகள் மற்றும் கற்கோயில்கள் செய்வதற்கான கற்களை எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்?

ஒவ்வொரு சிலைகளுக்கும் என்று தனித்தனியே கற்கள் இருக்கிறது.  அதில் முதலாவது பாலசிலை, யவன சிலை, விருத்தசிலை, நபும்சகசிலை என்று வகைப்படுத்தலாம்.

ஒரு சிலை செய்ய  வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தப்பின்னர் கற்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு உளியும், சுத்தியலையும் எடுத்து சென்று விடுவோம். அப்போது  தேவையான கற்களை முதலில் தட்டிப் பார்ப்போம். அதில் எவ்வளவு சிலிக்கான் இருக்கிறது என்றெல்லாம் சரிபார்ப்போம். நாங்கள் எதிர்பார்த்த வகைகளில் சிலை கற்கள் இருந்தால் அதைத் தேர்ந்தெடுத்துவிடுவோம். அதன் பிறகு கல்லில் ஒரு விதமான ஓசை வரும். சிலை செய்வதற்கு இந்த ஓசை தான் முதன்மையானது.

மெதுவாக உளியை கொண்டு அடித்தாலும் வெண்கல பாத்திரத்தின் ஓசையும், கோயில் மணியின் ஓசையும்  அதில் கேட்கும். இப்படி ஓசை வந்தால் இக்கல்லில் பிராணன் இருக்கிறது என்றும் அதுதான் சிலை செய்வதற்கு சரியானதாக இருக்கும் என்பதை கருதுவோம்.

கல்லில் கருப்பு நிறத்தில் கோடுகளோ அல்லது வெடிப்புகளோ ஏதேனும் இருந்தால் சிலை முடியும் தருவாயில் இருந்தாலும் அந்தக் கல்லினை நீக்கிவிட்டு புதிய கல்லில் தான் மீண்டும் அந்த சிலை செய்யப்படும். இவை அனைத்தும் என்னுடைய முன்னோர்கள் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது. அதை என்றும் நாங்கள் மீறாமல்  அதன் வழியே பின்பற்றி இன்று வரை சிற்பங்களை வடிவமைத்து வருகின்றோம்.

கே: சாஸ்த்திரங்கள் நீங்கள் எவ்வாறு கடைப்பிடிக்கிறீர்கள்?

எங்கள் தொழிலின் சிறப்புப் பெற்ற நூல் சிற்ப சாஸ்த்திரம் ஆகும். சாஸ்த்திரங்கள் 18 வகையாக இருக்கிறது. அதில் காஸ்யபம், மயமதம், மானசாரம், விஸ்வகர்மீயம், சில்பரெத்தினம், ஆகிய ஐந்து நூல்கள் முக்கியமானது. கர்ப்பக்கிரகத்திற்கு என்று சில அளவு முறைகள் இருக்கிறது.

சிலைகளை வடிவமைக்க கூறும் ஆலய கர்த்தாவானவர் அளிக்கும் அளவு முறையையும் எந்த சிலை செய்ய வேண்டும் என்பதனையும் கருத்தில் கொண்டு அவர்கள் கூறிய சிலை கருவறைக்கு ஏற்ற உயரத்தில் செய்வதற்கு கர்த்தா நட்சத்திரத்தையும் சுவாமி நட்சத்திரத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு ஆயாதி சிற்ப சாஸ்த்திரத்தின் அடிப்படையில் பொருத்தங்களை கணித்துத்தான் அச்சிலையை வடிவமைப்போம்.

ஒவ்வொரு சிலைக்கும்  ஒரு நட்சத்திரம் இருக்கிறது. அந்த நட்சத்திரம் அனைத்தும் சாஸ்த்திரத்தில் மிக தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. விநாயகர் என்றால் சதய நட்சத்திரம். அம்மாள் போன்ற பெண் தெய்வங்களுக்கு பூரம் நட்சத்திரம், சிவன் என்றால் திருவாதிரை நட்சத்திரம், மஹாவிஷ்ணு திருவோணம் நட்சத்திரம்,  காளிதேவி என்றால் கார்த்திகை நட்சத்திரம்,  மாரியம்மன் என்றால் மஹம் நட்சத்திரம், அனுமர் என்றால் மூலம் நட்சத்திரம்,  என்றும்   இப்படி நட்சத்திர பெயர் முறைகள் இருக்கிறது. இந்த நட்சத்திரத்தின் படியே சிலைகளை வடிவமைப்போம். சிற்ப சாஸ்த்திர நூல்கள் எங்கள் தொழில் மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதமாகும்.

கே: ஒரு சிலைக்கு முகம் வடிவம் எப்படி கொடுக்கிறீர்கள்?

ஓவியமானாலும் சரி, சிற்பமானாலும் சரி முகம் தான் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. சாந்தம் நிலை என்றால் சிரித்த முகத்துடன் இருக்க வேண்டும். அகோர நிலை என்றால் சற்று கோபமாக இருக்க வேண்டும் எப்படி சிலை கேட்கிறார்களோ அதுபோல வடிவமைத்துக் கொடுத்து வருகிறோம்.

ஒரு சிலை செய்வதற்கு முன் அதை பொது அளவாக ஒன்பது பாகங்களாகப் பிரிந்து கொள்வோம். இதற்கு நவாம்ஸம் என்று பெயர் ஒவ்வொரு சிலையும் 124 அம்சத்தில் செய்யப்படலாம். தலை முதல் பாதம் வரை ஒவ்வொரு உறுப்புகளுக்கும் ஒவ்வொரு அம்சங்கள் இருக்கிறது.

ஆண்தெய்வ சிற்ப்பம் என்றால் ஒரு அம்சம், பெண் தெய்வம் என்றால்  ஒரு அம்சம் என பிரிவுகள் இருக்கிறது. சாஸ்த்திர ரீதியாக உத்தம தெசதாளம், மத்யம தெசதாளம், கன்யசததாளம், என்றும் உத்தம தெசதாளம் என்றால் 124 அம்சமாகவும் மத்யம தெசதாளம் என்றால் 120 அம்சமாகவும் கன்யச தெசதாளம் என்றால் 116 அம்சமாகவும் சாஸ்த்திரத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. உத்தம தெசதாளத்தில் சிவம் மற்றும் விஷ்ணு விக்ரஹங்களும் மத்யம தெசதாளத்தில் பார்வதி முதலான பெண் தேவதைகளையும் கன்யதசதளாத்தில் முருகன் மற்றும் சூரியன் முதலான தேவதைகளை செய்ய வேண்டும்.

கே: ஆண் தெய்வ சிலைக்கும், பெண் தெய்வ சிலைக்கும் உள்ள உடல் வேறுபாட்டைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

அனைத்துக் கோயில்களிலும் ஆண், பெண் சிலைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் அத்துனை சிலைகளும் ஒன்றைப் போலவே இருப்பதில்லை. ஏதேனும் ஒன்று வேறுபாடு காணப்படும்.

ஆண் தெய்வ சிலையை உடம்பு ரிஷப முகம் என்று சொல்வார்கள். முகத்தின் அளவும் மார்பின் அளவும் ஒன்றைப் போலவே இருக்க வேண்டும். ஆண் என்றால் வலிமையான உடல் அமைப்புடன் காணப்படும்.

அதுவே பெண் உடல் அமைப்பு என்று பார்த்தால் உடுக்கை போன்று அமைப்புடன் இருக்க வேண்டும். சிங்கத்தின் உருவத்தைப் போலவும், ஒவ்வொரு உடல்பாகமும் ஒரு பொருளைக் குறிப்பதாக இருக்கிறது. உதராணத்திற்கு கைகள் என்றால் பனங்கிழங்கு போன்றும், கண் என்றால் மீன், வில் போன்ற வடிவில் இருக்க வேண்டும். பெண் என்றால் மென்மையானவர் என்றால் அவர்களுக்கு அவ்வாறு தோற்றப் பொலிவுடன் வடிவமைக்க வேண்டும்.

கே: நம் முன்னோர்களே தெய்வம் என்று கருதும் போது, சில தெய்வங்களுக்கு பல கைகள், பல முகங்கள் கொடுக்கப்படுகிறதே அதற்கான காரணங்கள் என்ன?

அதற்கு காரணம் தன்னை விட தனக்கு மேல் ஒரு தெய்வ சக்தி இருக்கிறது என்று அனைவரும் நினைக்கிறார்கள். அது மனிதனைப் போல் அல்லாமல் சற்று மாற்று உருவம் தேவைப்படுகிறது. அது தான் ஒரு காரணம்.

ஒவ்வொரு கடவுளுக்கும் பல உருவங்கள் இருக்கிறது. ஒரு சிலர் ஒரு தெய்வத்தை சாந்தமாக பாவித்து வணங்குவார்கள். மற்றொருவர் அதற்கு சற்று உக்கிரமாக வடிவத்தைக் கொடுப்பார்கள். மனிதர்களை விட சக்தி மிகுந்த உருவத்தை தான் நாம் தெய்வமாக ஏற்றுக் கொள்வோம்.  காளி போன்ற பெண்தெய்வம் ஆகோர தோற்றமுடையது. அதற்க்கு சாதாரணமாக இரண்டு கைகளுடன் இருந்தால் பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு அச்சுறுத்தலாக இருக்காது, அதே 16 கரங்களுடன் ஒவ்வொரு கரங்களிலும் ஒவ்வொரு பொருள் இருக்கும். அதைப் பார்ப்பதற்கே பயத்தைக் கொடுப்பதாக காணப்படும். தவறு செய்பவர்கள் கூட கடவுள் நம்மை தண்டித்து விடுவார் என்ற பயத்தால் தவறு செய்வதைத் தவிர்த்து விடுவார்கள்.

வில், அம்பு, சங்கு, சக்கரம் இன்னப்பிற பொருட்கள் எல்லாமே காணப்படும். பிரம்மா  போன்ற தெய்வ உருவத்திற்கு நான்கு முகங்கள். இது எதற்கு என்று பார்த்தால் நான்கு வேதங்களையும் குறிக்கும் விதமாக காணப்படுகிறது. இது அனைத்தும் ஆகம தத்துவத்தின் படியே கடைப்பிடித்து வருகின்றன.

கே: இக்கலையிலுள்ள சவால்கள் என்ன? அதை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறீர்கள்?

சவால்கள் நிறைந்த உலகத்தில் எதையும் சவால்களுடன் பார்த்தால் அதை எதிர்கொள்வதில் சற்று தடுமாற்றம் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் அந்த சவாலை சமாளிக்கும் ஆற்றல் இருந்தால் எவ்வளவு பெரிய வலியையும் வலிமையாக்கலாம். இது தான் என்னுடைய தாரக மந்திரம்.

இத்தொழில் மற்ற தொழில்கள் போல் அல்லாமல் முற்றிலும் வேறுபட்டது தான். சில வேலைகளை எல்லோரும் செய்யலாம். ஆனால் இந்த சிற்பக்கலையை முழுமையாகக் கற்றுக் கொண்டால் தான் இதில் வேலை செய்ய முடியும். சில சமயங்களில் வேலைக்கான ஆட்கள் பற்றாக்குறை ஏற்படும். இருப்பினும் எங்களிடம் பணியிலுள்ள சிற்பிகள் கைத்தேர்ந்தவர்கள் ஆகையினால் எத்தகைய இக்கட்டான சூழ்நிலைகளையும் செல்வனே எதிர்கொள்கிறோம்.

கோயில் பணி என்பது ஒரு குடும்பம் சார்ந்ததாக மட்டுமே இருக்காது. ஒரு ஊர் சார்ந்து, ஒரு நகரம் சார்ந்து இருக்கும். அப்படி இருக்கும் போது வணங்க வரும் அனைவரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் படி இருக்க வேண்டும். அதற்கு எவ்வளவு நம்மை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

கே: பண்டைய கால கற்கோயிலுக்கும், தற்போதைய கற்கோயிலுக்கும் ஏதேனும் வேறுபாடு இருப்பதாக நினைக்கிறீர்களா?

கோயில்கள் என்றாலே சிற்ப சாஸ்த்திரம் வழியை மட்டுமே தான் அப்போதும், இப்போதும், எப்போதும் கடைப்பிடித்து வருகிறார்கள்.

கர்ப்பக்கிரஹத்தை கருவறை என்பார்கள். அர்த்த மண்டபம் என்பது கருவறைக்கு வெளியே இருப்பது, மகாமண்டபம் என்பது பெரிய அளவுடையது, அங்கு வணங்க வருபவர்கள் அமர்ந்து கொள்ளலாம்.

கர்ப்பக்கிரஹ அளவில் அர்த்த மண்டபம் அறை, முக்கால், முழு அளவில்  இருக்கலாம். மஹா மண்டபம் கர்பக்கிரஹத்தை போன்று மூன்று  மடங்கு பெரிதாக இருக்கலாம். சோபான மண்டபம் தூண் போன்றவை இருக்கும். நிருத்த மண்டபம் நாட்டிய நிகழ்ச்சி போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும் இடத்தைக் குறிக்கும். இப்படித்தான் அனைத்துக் கோயில்களையும் ஒன்றைப் போலவே வடிவமைக்கப்படுகிறது.

மனித உடலை போன்ற அமைப்பைத்தான் கோயிலாக வடிவமைக்கப்படுகிறது. கோயிலின் மேல் உள்ள விமானங்கள் மாறுபடலாம். ஆனால் கோயிலின் வடிவமைப்பு எப்போதும் சாஸ்த்திரம் படியே இருக்கும்.

கே: சாதாரண ஒரு கல்லை சிற்பமாக்கி அதைத் தெய்வாக்கி மக்கள் அனைவரும் வணங்கும் பொழுது உங்களின் மனநிலை எப்படியிருக்கிறது.

செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என்பார்கள். அது என்னுடைய இந்தத் தொழிலுக்கு மிகவும் பொருந்தும். அப்படிருக்கும் போது மனதுக்கு ஆனந்தமாகவும், மனநிறைவாகவும் இருக்கும். ஒரு விக்ரஹம் செய்து முடித்தவுடன் அதோடு முடிவதில்லை. அது  மக்கள் வழிபாடு செய்யும் பொழுது அவர்கள் வாழ்க்கையில் வளர்ச்சிப் பெற வேண்டும், அதை செதுக்கும் சிற்பியும் வளர வேண்டும், கிராமமும் வளர வேண்டும். இப்படி எல்லாத்தையும் பார்க்க வேண்டும்.

கோயில் இல்லாத ஊர் பாழ் என்று சொல்வார்கள், அப்படியிருக்கும் போது எவ்வளவு நுட்பமாக செய்ய வேண்டும் என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். சிலையை செய்தவுடன் ஜலாதிவாசம், தன்யாதிவாசம், புஷ்பாதிவாசம், ஷீராதிவாசம் இப்படி நிறைய பூஜைகள் இருக்கிறது. சிலையை ஆர்டர் செய்தவர்கள், அதை கோயிலுக்கு எடுத்துச் செல்லும் முன்னர் இங்கேயே மாத்ரு பூஜை ஒன்றை செய்வோம். ஆர்டர் செய்தவர்களே பூஜைக்கு தேவையான அத்துனை பொருட்களையும் வாங்கி வந்து விடுவார்கள்.  அதைக் கொண்டு அத்துனை பூஜைகளும் செய்து  முடித்துத் தான் விக்ரஹங்கள் எடுத்துச் செல்லப்படும்.

கோயிலுக்கு சென்றவுடன் சிலையை 48 நாட்கள் ஜலாதிவாசம் செய்வித்து அடுத்த 48 நாட்கள் தான்யாதிவாசம், அடுத்த புஷ்பாதிவாசம், பிறகு ஷீராதிவாசம் அடுத்து தனாதிவாசம் செய்வித்து இறுதியாக ஸ்தபதி ஆனவர் விக்ரஹத்திற்கு தங்க ஊசி மற்றும் வெள்ளி சுத்தியலைக் கொண்டு கண்திறத்தல் சுபநிகழ்ச்சியை செய்விப்பார்கள். இதை நேத்ரோன்மிலனம் என்று சொல்வார்கள். இவ்வாறு கண் திறத்தல் நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு சுவாமு விக்ரஹம் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து பிறகு கன்றுடன் கூடிய பசு, சுமங்கலி பெண்கள் மற்றும் கன்னிப் பெண்கள், யாவரும் பார்த்து முடித்த பின்னர் விக்ரஹங்களுக்கு தீப ஆராதனைகள் நடைபெற்று கடைசியாக சயனாதிவாசத்தில் செய்வித்து பிறகு விக்ரஹத்தை கருவரைக்குள் எடுத்துச் சென்று மந்திர ரூபமான யங்திரம் நவரத்தினம் ஆகியவற்றை விக்ரஹத்திற்கு கீழ் வைத்து திரிபந்தனம் இட்டு பிரதிஷ்ட்டை செய்து அஷ்டபந்தனம் செய்விக்கப்படும்.

கே: நீங்கள் கடந்த வந்த இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில் உங்களால் மறக்க முடியாத சம்பங்கள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

என் வாழ்க்கையில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட சிலைகள் செய்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு சிலையும் செய்யும் போது மனதில் மிகுந்த பயபக்தியோடு தான் செய்திருக்கிறேன்.

ஒரு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் 33 அடியில் விஷ்வரூப அனுமன் விக்ரஹம் (27 அடியில் விக்ரஹமும் 6 அடியில் ஆதாரபீடமும்) செய்ய வேண்டும் என்று சென்னையை சேர்ந்த விஸ்வசம்ரண மாருதி சேவா ட்ரஸ்ட் நிர்வாகிகள் மூலமாக ஆர்டர் பெற்று விக்ரஹம் செய்வதற்கு தேவையான 33 அடி நீளம் கொண்ட ஒரே கல்லினை சிருதாமூர் என்ற கிராமத்தில் உள்ள கல் குவாரியில் தேர்ந்தெடுத்து எங்களது சிற்பக்கலைக் கூடத்திற்கு எடுத்து வந்து அவர்கள் எண்ணியது போல் சிலையை அழகுபட செய்து கொடுத்தது எப்போது நினைத்தாலும் என் மனதில் நீங்காத ஒரு நினைவுகள் இந்த சிலையை வடிவமைத்தது தான்.

கே: சமீப காலமாக நம் பாரம்பரிய சிலைகளைத் திருடப்பட்டு, அச்சிலைகளை மீட்கப்பட்டு வருகிறது, அது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

அப்படி கடத்தப்படும் சிலைகள் எதுவும் தெய்வமாக வணங்க எடுத்துச் செல்வதில்லை. பண்டைய காலத்தில் செய்யப்படும் சிலைகள் பஞ்சலோகத்தால் செய்யப்பட்டது என்பதால் அது விலை மதிப்பு மிக்கது.

ஆகவே அச்சிலையை திருடுபவர்கள் அதனை விற்பனை செய்து விடுவார்கள். அல்லது வெளிநாட்டில் உள்ள அருங்காட்சியகத்திற்கு விற்பனை செய்து விடுகிறார்கள். இதற்காகத்தான் சிலைகள் திருடப்படுகின்றன. தற்போது நிறைய பழையான சிலைகள் மீட்கப்பட்டு வருவது  சிறப்பான ஒன்று தான்.

கே: எதிர்காலத்தில் இது போன்று ஒற்றை வடிவமைக்க வேண்டும் என்று எதையாவது நினைத்ததுண்டா?

அப்படி நிறைய இருக்கிறது. கிராம தேவைகள் என்று சொல்வார்கள். அதற்கு என்று எந்த ஒரு ஆதாரமும் இல்லை. இத்தனை காலம் ஆதாரம் இல்லாமல்  தான் அச்சிலைகளை செய்து வருகிறார்கள். அதற்கு ஒரு ஆதாரம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். உதாரணமாக கருப்பசாமி தெய்வம் ஏன் ஆக்ரோசமான தெய்வமாகவே கருதப்படுகிறது. அது ஏன் கையில் வலிமையான ஆயுதங்களை வைத்திருக்கிறது, போன்றவை பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு கோயிலிலும் ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கிறது. இதற்கு இதுதான் ஒரு வடிவம் என்று முறைப்படுத்த வேண்டும்.

நிறைய கோயில்கள் சென்று ஒவ்வொரு கடவுளையும் பார்த்து, அதில் உள்ள சுவாமி வடிவமைப்பு, ஆயுதங்களை எல்லாம் சேகரித்து வைத்திருக்கிறேன். சேகரித்த தகவல்களை அனைத்தையும் ஒன்று திரட்டி ஒரு புத்தகமாக வெளியிட வேண்டும். இது தான் என்னுடைய கனவாக இருக்கிறது.

கே: பெற்ற பட்டங்கள் குறித்து?

திறமையும் புதுமையும் இருந்தால் பட்டங்கள் நம்மை வந்து தானாவே சேரும் என்பதை நம்புவன் நான். அப்படி நிறைய பட்டங்கள் வாங்கியிருக்கிறேன். காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி ஜகத்குரு ஸ்ரீ ஜயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் மூலமாக சிற்ப கலாமாமணி விருது, ஸ்ரீ ஆதி சிவலிங்காச்சார்ய குரு ஸ்வாமிகள் ஆதீனத்தின் மூலம் எழில் சிற்ப மாமணி விருது, அக்காடமி ஆஃப் யுனிவர்சல் குலோபல் பீஸ் வழங்கிய கௌரவ டாக்டர் பட்டம், சுதேசி பத்திரிக்கை அமைப்பு மூலம் தர்மோ தாரண விருது மற்றும் தமிழக அரசின் பூம்புகார் கலைக்கூடம் வழங்கிய 2016-2017 ஆம் ஆண்டிற்கான வாழும்பலைப் பொக்கிஷம் விருதினையும் பெற்றுள்ளேன்.

கே: தன்னம்பிக்கை வாசகர்களுக்கு நீங்கள் சொல்ல விரும்புவது?

சாதிக்க வேண்டும்  என்று முடிவெடுத்துவிட்டால் உங்களுக்கான துறையை நீங்களே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதில் உங்களால் முடிந்தளவிற்கு உழைத்திட வேண்டும். அதை நோக்கி பயணிக்க வேண்டும.

நம் உடலில் அனைத்து விதமான சக்தியும் இருக்கிறது. அதை வெளிக்கொண்டு வந்து சிந்தித்து செயல்பட வேண்டும். அவ்வாறு இருந்தால்  வெற்றி பெற்று விடலாம்.

இந்த இதழை மேலும்

எதிர்பார்ப்பைப் பூர்த்தி செய்… எதிர்காலத்தை நேர்த்தி செய்…

திரு. S.M. உதயகுமார்

இயக்குநர், SPIRO ACADEMY பயிற்சி நிறுவனம்

சென்னை மற்றும் நாமக்கல்

சென்றதினி மீளாது மூடரே நீர்

எப்போதும் சென்றதையே சிந்தை செய்து

கொன்றழிக்கும் கவலையென்னும் குழியில் வீழ்ந்து

குமையாதீர் சென்றதனைக் குறித்தல் வேண்டாம்

இன்று புதிதாய் பிறந்தோம் என்று நீவிர்

எண்ணமதை திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு

தின்று விளையாடியின் புற்றிருந்து வாழ்வீர்

தீமையெல்லாம் அழிந்து போகும், திரும்பி வாரா…

இவ்வரிகள் மகாகவி பாரதியின் தன்னம்பிக்கை உணர்த்தும் தத்துவ வரிகளாகும். இவ்வரியை தனது வாழ்க்கை நெறியாக கடைபிடித்து வாழ்ந்து வரும் தன்னம்பிக்கையாளர்.

வெற்றி என்பது அரிதல்ல… எளிது… ஆனால் அதற்கு நம்பிக்கை என்னும்  போராட்ட குணமும், முயற்சி என்னும் தன்னம்பிக்கை குணமும் இருந்தால் மட்டுமே சாதிக்க முடியும் என்ற தத்துவத்தை தனது மாணவர்களுக்குப் போதித்து வரும் நல்லாசான்.

கனவு காணுங்கள் என்று சொன்னார் கலாம் அவர்கள்.. அந்தக் கனவை நனவாக்க என்னிடம் வாருங்கள், உங்களின் வாழ்க்கையை வசந்தமாக்கிக் காட்டுகிறேன் என்று நாளும் நம்பிக்கை விதையை மாணவர்கள் மனதில் விதைத்து வரும் SPIRO ACADEMY பயிற்சி நிறுவனத்தின் இயங்குநர் திரு. S.M. உதயகுமார் அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு…

கே : உங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நாமக்கல் மாவட்டத்திலிருந்து பத்து கல் தொலைவிற்கு அப்பால் உள்ள புதன் சந்தைக்கு அருகில் S. உடுப்பம் என்னும் சிறிய கிராமத்தில் தான் பிறந்தேன். இவ்வூருக்கு அருகிலுள்ள அரசுப் பள்ளியில்  தான் என்னுடைய தொடக்கக்கல்வி முதல் உயர்நிலை கல்வி வரைப் படித்தேன். நன்றாகப் படித்ததால் பனிரெண்டாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண்ணுடன் தேர்ச்சிப் பெற்றேன். இதனால் சென்னையிலுள்ள எஸ்.ஆர்.எம் பொறியியில் கல்லூரியில் பி. இ. கம்யூட்டர் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படித்தேன்.

கே: படித்து முடித்தவுடன் உங்களின் முதல் வேலை அனுபவம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எனது பெற்றோர் விவசாயம் செய்து, அதன் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தில் தான் குடும்பத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு என்னையும் படிக்க வைத்தார்கள். கல்லூரிப்படிப்பை முடித்தவுடன் இனியும் பெற்றோர்களிடம் பணம் வாங்கி படிக்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை. எனவே 2005 ஆம் ஆண்டு கல்லூரியை முடித்தவுடன் ஓரு தனியார் நிறுவனத்தில் மார்க்கெட்டிங் பணியாளராக வேலையில் சேர்ந்தேன். நான் வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் நாள் என்னுள் எடுத்துக் கொண்ட தீர்மானம்  என்னவென்றால் நாம் செய்யும் எந்தப் பணியும் இழிவானது அல்ல, செய்யும் எல்லா வேலையும் தெய்வமாக நினைத்துப் போற்ற வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனாலும் எனக்குள் சின்ன வயதிலிருந்தே சம்பளம் வாங்கும் இடத்தில் இருப்பதை விட கொடுக்கும் இடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு. அந்த வகையில் அந்த தனியார் நிறுவனத்தில் ஒரு நாற்பத்தி ஐந்து நாட்கள் வேலையில் இருந்தவிட்டு பிறகு சொந்தமாக ஒரு நிறுவனத்தை தொடங்க முனைந்தேன்.

கே: நீங்கள் படித்தது பொறியியல் ஆனால் நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்ததோ பயிற்சி நிறுவனம் அதைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நான் படிக்கின்ற காலத்தில் இது போன்ற பயிற்சி நிறுவனங்களோ, ஆலோசனை மையங்களோ இல்லை. இதனால் நான் படிக்கின்ற காலத்தில் என்னைப் போல எத்தனையோ மாணவர்களின் எதிர்பார்ப்பு பூர்த்தியாகவில்லை. நினைத்த வேலை ஓன்று செய்யும் வேலை வேறாக இருந்தது. இது தான் என்னை ஒரு பயிற்சி நிறுவனம் தொடங்கும் நிலைக்கு உந்தியது.

ஆரம்பத்தில் பொறியியல் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு பிராஜெக்ட் பயிற்சி நிறுவனத்தைத் தொடங்கினேன். எதிர்பார்த்து காத்திருந்த எத்தனையோ மாணவர்கள் தொடங்கிய ஆண்டே எங்கள் பயிற்சி நிறுவனத்தில் சேர்ந்தார்கள். நான் எப்போதும் தொடங்குவதற்கு முன் பலமுறை யோசித்துவிடுவேன். தொடங்கிவிட்டால் என்னுடைய யோசனை எல்லாம் அதன் வளர்ச்சி சார்ந்ததாக மட்டும் தான் இருக்கும்.

முதலில் சென்னையிலுள்ள அமிஞ்சகரையில் தான் பயிற்சி நிறுவனத்தைத் தொடங்கினோம். அதன்பிறகு ஆண்டிற்கு ஒரு இடத்தில் என்று நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி பெருகி கொண்டே போனது. அதன்பிறகு SPIRO ACADEMY நிறுவனம் என்னும் பெயரில் தொடங்கி மாணவர்களுக்கு JEE, NEET, IIT போன்ற போட்டித் தேர்வுக்கு பயிலும் மாணவர்களுக்கு பயிற்சி கொடுத்தோம். ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாணவர்கள் பலவகையில் பயன் பெற்றனர். எங்கள் நிறுவனம் தொடங்கியதன் முதன்மை நோக்கமே JEE, NEET போன்ற போட்டித் தேர்வுகளை மற்ற மாநிலத்தில் படிக்கும் மாணவர்கள் தான் அதிக அளவில் தேர்வு பெற்று வந்தார்கள், அவர்களை போல தமிழ்நாட்டிலும் அதிக மாணவர்கள் தேர்ச்சிப் பெற வேண்டும் என்ற ஒரே உயரிய நோக்கம் தான்.

கே: SPIRO ACADEMY  பெயர் காரணத்தைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

இதற்கு மூன்று பொருள் இருக்கின்றன. ஒன்று சூரியன் உதயமாதல், சுவாசம், இரண்டு அணுக்கதிர்கள் போதும் ஒன்றை ஒன்று மோதும் பொழுது உருவாகும் ஒரு சக்தி தான் SPIRO என்பது.

படிக்கும் மாணவனுக்கு தன்னிடம் இருக்கும் உந்து சக்தியை மேம்படுத்தி அவன் சந்திக்கும் தேர்வில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று ஊக்கப்படுத்துவதால் தான் இப்பெயர் வைக்கப்பட்டது.

இந்தியாவில் சென்ற ஆண்டு மட்டும் நீட் தேர்விற்கு 1,175,000 பேர் எழுதினார்கள். இந்தியா முழுவதும் பொது மருத்துவம் மற்றும் பல் மருத்துவம் இதை இரண்டிலும் சேர்ந்து 65,000 சீட் தான் இருக்கிறது. அத்துனை பேர் எழுதும் தேர்வுக்கு வெறும் இவ்வளவு சீட் தான் இருக்கிறது. அதே போல் தமிழ்நாட்டில் 1 இலட்சம் பேர் எழுதினார்கள் ஆனால் இங்கு சீட் என்று பார்த்தால் வெறும் 2 ஆயிரம் தான். இதைப் பார்க்கும் போது மாணவர்கள் மனதில் ஒருவித பயத்தைக் கொடுத்து விடும்.

இதனால் ஒரு தேர்வு சார்ந்த பயத்தை மாணவர்களிடம் நீக்குதல் வேண்டும். அதே சமயத்தில் தேர்வு சார்ந்த ஆர்வத்தை உண்டாக்க வேண்டும். அவனுக்கே தெரியாமல் மனதளவில் அவனை தயார் படுத்தி அவன் மனதில் இருக்கின்ற சக்தியை வெளிகொணர்வது இந்நிறுவனத்தின் நோக்கம். இதன் அடிப்படையில் தான் இந்நிறுவனத்திற்குப் இந்தப் பெயரை வைத்தோம்.

கே: மாணவர்களின் சேர்க்கையையும் பெற்றோர்களின் எதிர்பார்ப்பையும் எப்படி பூர்த்தி செய்தீர்கள்?

இது ஒரு போட்டி நிறைந்த உலகம். எல்லோரும் ஒரு எல்லையை அடைய ஓடியும் தேடியும் கொண்டியிருக்கிறார்கள். இங்கு எத்தனையோ விதமான போட்டித் தேர்வுகள் இருக்கிறது. நமக்கு மாணவர்களின் எண்ணிக்கை ஒன்றும் பெரிதல்ல, தன்னிடம் வரும் ஒவ்வொரு மாணவர்களையும் எப்படியும் வெற்றி பெற செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்து அவர்களை தயார்படுத்தி சாதிக்க வைத்திடுவோம்.

இச்சாதனையை படிப்பவர்களும் பார்ப்பவர்களும்  எங்கள் நிறுவனத்தை நாடி வருகிறார்கள். நீட் தேர்வு வருவதற்கு முன்பே எங்களிடம்  200 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் பல்வேறு இடங்களில் மருத்துவம் படித்து வருகிறார்கள்.

இந்தியாவில் இருக்கின்ற எல்லா மருத்துவக் கல்லூரியும் நீட் க்கு கீழே வந்து விடும். ஏஎம்எஸ் மருத்துவக்கல்லூரி ஜீப்மர்ஸ் இரண்டு மருத்துவக் கல்லூரியும் இந்தியாவின் அதி முக்கிய  மருத்துவக் கல்வி நிறுவனம் என்பதால் இந்த இரண்டிற்கும் சில விலக்குகள் இருக்கிறது. ஏம்எம்எஸ் தன்னாட்சி பெற்ற நிறுவனம். இந்த இரண்டு கல்வி நிலையங்களிலும் 200 சீட் இருக்கிறது. இதில் எங்கள் SPIRO ACADEMY லிருந்து 40 மாணவர்கள் தேர்வாகி இருக்கிறார்கள். ஜீப்மர்ஸ்ல்  30 மாணவர்கள் தேர்வாகி இருக்கிறார்கள். இந்த இடத்திற்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் பல இலட்சம் பேர் தேர்வு எழுதுகிறார்கள். அதில் குறிப்பிட்ட பேர் எங்கள் நிறுவனத்திலிருந்து தேர்ச்சி பெற்று செல்வதால் இதைப்பார்க்கும் மாணவர்களும் பெற்றோர்களும் எங்களை நாடி வருகிறார்கள்.

2005 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்னர் பதினொன்று, பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு ஒரு நுழைவுத் தேர்வு இருந்தது. ஆனால் அதன் பிறகு அரசு இத்தேர்வை நீக்கிவிட்டது. ஆனாலும் எங்கள் நிறுவனம் ஆகில இந்திய நுழைவுத் தேர்வான ஏஎம்எஸ், ஜீப்மர்ஸ், ஜெஇஇ போன்ற தேர்வுகளில் அதிகம் முக்கியத்துவம் கொடுத்து வந்தோம். தற்போது நீட் தேர்வு வந்தவுடன் மாணவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் இத்தேர்வு குறித்தான விழிப்புணர்வு அதிகம் வர ஆரம்பித்துவிட்டது. இதனால் எங்கள் நிறுவனத்தை நாடி வருகிறார்கள்.

இங்கு அறிவு குறைந்த மாணவர்கள் என்று யாரும் இல்லை. மாணவர்களில் இரண்டு படிநிலைகளில் இருக்கிறார்கள். ஒன்று சட்டென்று புரிந்து கொள்பவர்கள் மற்றொருவர் சற்று தாமதமாகப் புரிந்து கொள்வர்கள். இவர்களை சரியாக கையாண்டால் வெற்றி பெற்றுவிடுவார்கள்.

கே: கிராமப்புற, நகர்ப்புற மாணவர்களுக்கு நீங்கள் அளிக்கப்படும் பயிற்சிப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

நகர்ப்புற மாணவர்களைவிட, கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை இருக்கும். காரணம் அவர்களில் ஒரு சிலர் தமிழ் வழிக் கல்வி பயின்றவர்களாக இருப்பார்கள். இதை அவர்கள் பெரிய குறைகளாகக் கருதுவார்கள். ஆனால் என்னைப் பொறுத்த வரை கிராமப்புற மாணவர்களே சிறந்தவர்கள் என்று சொல்வேன். காரணம் அவர்களுக்குள் அதிகபடியான கனவுகள் இருக்கும். உழைக்கும் மனப்பான்மை அதிகம் இருக்கும்.

ஆரம்பத்தில் சற்று தயக்கம் இருந்தாலும், கற்றுக் கொண்ட பின்னர் அவர்களின் கற்றல் போக்கு மிகவும் தெளிவாக இருக்கும். நகர்ப்புறத்தில் படிக்கும் மாணவர்களை சிறுவயதிலிருந்தே பெற்றோர்களும் சரி, கல்வி நிறுவனங்களும் சரி அவர்களை நன்றாகத் தயார் படுத்தி விடுகிறது. இதனால் அவர்கள் எதையும் எளிதாகப் புரிந்து கொள்வார்கள்.

சென்ற ஆண்டுகள் 465 பேர் மெடிக்கல் கல்லூரிக்குத் தேர்வாகி சென்றார்கள். அதில் 40 பேர் கிராமப்பின்னணியில் தமிழ்வழிக் கல்விப் படித்தவர்கள் என்பது கூடுதல் சிறப்பாகக் கருதுகிறேன்.

கே: உங்கள் நிறுவனத்தின் தனித்தன்மைகள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

மனிதனின் வளர்ச்சி படிநிலைகளில் எல்லா காலத்திலும் ஒவ்வொரு தேர்வை எதிர் கொண்டு தான் இருக்க வேண்டும். அதிலும் போட்டித் தேர்வு என்பது ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையிலும் வளர்ச்சியைக் கொடுக்கும் தேர்வாகும். இவ்வாறு இருக்கும் போட்டித் தேர்வில் இத்தனை வினாவிற்கு இவ்வளவு மதிப்பெண் என்று முடிவு செய்து விடுவார்கள். உதாரணமாக நீட் தேர்வில்  மொத்தம்180 வினாக்கள், 180 நிமிடங்கள் ஒரு வினாவிற்கு ஒரு நிமிடம் தான். இரண்டு ஆண்டுகள் அவர்கள் தினமும் இரவு பகல்  பார்க்காமல் படித்ததை இந்த மூன்று மணிநேரம் தான் தீர்மானிக்கிறது. ஒரு வினாவை சரியாக எழுதினால் 4 மதிப்பெண், ஆனால் தவறாக எழுதினால் மதிப்பெண் இல்லை மைனஸ் 1 மதிப்பெண். இப்படிப்பட்ட இக்கட்டான சூழ்நிலையை ஒரு மாணவன் எவ்வாறு தீர்மானிக்கிறான், கால மேலாண்மையை எப்படி சமாளிக்கிறான் போன்றவற்றை கற்றுக் கொடுத்து வருகிறோம்.

ஒவ்வொரு மாணவர்கும் நீட் தேர்வை மூன்று முறை எழுதலாம் எஸ். சி. எஸ்.டி பிரிவினர் ஐந்து முறை எழுதுலாம். நீட் தேர்வு ஒரு ஆண்டு  பயிற்சி வகுப்பாக நடைபெற்று வருகிறது. மருத்துவர் கனவோடு தற்போது 800 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் படித்து வருகிறார்கள். எந்த வெற்றியும் எளிதாக கிடைத்து விடாது. சற்று கடினமான சூழலை அனுபவித்து தான் ஆக வேண்டும்.

நாங்கள் காலை 5 மணிக்கெல்லாம் மாணவர்களைத் தயார் படுத்தி விடுவோம். 6 மணிக்கு வகுப்புகள் தொடங்கி விடும். 6 மணியிலிருந்து 1.30 மணி வரை வகுப்புகள் நடைபெறும் 1.30 மணியிலிருந்து  2 மணி வரை உணவு இடைவேளை, 2 மணியிலிருந்து 3 மணி வரை அவர்களுக்கு ஓய்வு அவர்கள் உறங்கிக் கொள்ளலாம். 3 முதல் 5 வரை ஆசிரியரின் மேற்பார்வையில் அவர்கள் படிக்க வேண்டும். 5 முதல் 6 வரை விளையாட வேண்டும். 6 மணியிலிருந்து 8 வரை படிக்க வேண்டும். இரவு உணவு அருந்திய பின்னர் அன்று நடத்திய பாடத்தை படிக்க வேண்டும் இப்படியே தொடர் சங்கிலியாக அவர்களுக்கு பயிற்சி கொடுக்கும் பொழுது அவர்களும் சோர்வடையவோ, மன அழுத்தம் ஏற்படா வண்ணம் அவர்களை அவர்களே தயார்படுத்திக் கொள்வார்கள்.

பொதுவாக நீட் எழுதும் மாணவர்க்கு இயற்பியல், வேதியியல் பாடம் சற்று கடினமான இருக்கும் என்று நினைப்பது இயல்பு தான். ஆனால் எங்கள் அகாடெமியில் படிக்கும் எந்த மாணவனும் அந்தப் பாடத்தை படிக்கச் சொல்ல மாட்டார்கள். காரணம் ஆசிரியர்கள். ஆசிரியர்கள் மாணவர்களிடையே எப்போதும் ஒரு நெருங்கிய தொடர்பு எப்போதும் இருக்கும்.

கே:  இந்த நிறுவனத்தின் ஆசிரியர்களை எப்படித் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்?

எங்களிடம்  பணியாற்றும் அத்துனை ஆசிரியர்களும், ஏதேனும் ஒரு நுழைவுத் தேர்வில் வெற்றிப்  பெற்றவர்களாகவும், 15 வருடத்திற்கும் மேலாக அனுபவம் உள்ளவர்களாக தான் இருக்கிறார்கள். இந்தியாவிலிருந்து பல இடத்திலிருந்து ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு துறையில் சாதித்த வல்லுநர்களை மட்டுமே நாங்கள் ஆசிரியர்களாக நியாமித்து வருகிறோம்.

நேர்காணல் : விக்ரன் ஜெயராமன்

இந்த இதழை மேலும்

புதியதோர் கண்டுபிடிப்பு புற்றுநோயாளிகளுக்கு அர்ப்பணிப்பு

ஜேம்ஸ் ஆலிசன், டசுகு ஹோஞ்சோ

மருத்துவத் துறை

2018 ஆம் ஆண்டிற்கான

நோபல் பரிசு பெற்றவர்கள்

 

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்

வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்

என்ற குறளில் வள்ளுவர் நோயின் தன்மையை ஆராய்ந்து, அந்நோயின் காரணத்தை ஆராய்ந்து, அதைத் தீர்க்கும் வழியை ஆராய்ந்து, உடலுக்கேற்ப மருத்துவம் செய்ய வேண்டும், அதுவே சிறந்த மருத்துவரின் கடமை எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதை தற்போது மருத்துவத் துறையில் நிகழ்த்திகாட்டியிருக்கிறார்கள் இருவர்.

உலகளவில் பெரிதும் மதித்துப் போற்றப்படும் பரிசு நோபல் பரிசாகும். தலை சிறந்த ஆய்வு மேற்கொண்டதற்கும், இச்சமுதாயத்திற்கு பெரிதும் மாற்றம் விளைவிக்கும் தொழில்நுட்பங்கள் அல்லது கருவிசார் கண்டுப்பிடிப்பவர்களைப் போற்றும்  விதமாக இவ்விருது வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

இவ்விருது உலகின் தலைசிறந்த விருது என்பதால் கண்டுபிடிப்பாளர்களுக்கும், ஆய்வாளர்களுக்கும் இது ஒரு இலட்சிய விருது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. ஆனால் எல்லா ஆண்டும் இவ்விருது வழங்கப்படவில்லை. விருதுக்குத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களும் இவ்விருதை வாங்க மறுத்திருக்கிறார்கள். இதுபோன்ற எத்தனையோ சுவாரசியங்கள் நிறைந்து இருக்கிறது. அந்த வகையில் மருத்துவத்துறையில் இந்த ஆண்டிற்கான விருதை அமெரிக்காவை சேர்ந்த ஜேம்ஸ் ஆலிசன் மற்றும் ஜப்பானைச் சேர்ந்த டசுகு ஹோஞ்சோ அவர்கள் பரிசைப் பெற்று சாதித்திருக்கிறார்கள்.

நோபல் பரிசு உருவாக்கிய விதம்

ஆல்ஃபிரட் நோபல் சுவீடனிலுள்ள ஸ்டாக்ஹோம் என்ற நகரில் பொறியாளர் பின்னணியுடைய குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவர் சின்ன வயதிலேயே பன்முகத்திறமைக் கொண்டவராக விளங்கினார். அதிலும் குறிப்பாக இராணுவம் பயன்படுத்தும் ஆயுதங்கள், வெடிப்பொருட்கள் தொடர்பான கண்டுபிடிப்புகளும் அடங்கும். மேலும் வேதியியலாளர், பொறியியலாளர், ஆயுதத் தயாரிப்பாளராகவும் இருந்தார். மேலும் போபர்ஸ் ஆயுத உற்பத்தி நிறுவனத்தின் உரிமையாளராகவும் இருந்தார்.  இவர் 350க்கும் மேற்பட்ட கண்டுபிடிப்புகளைக் கண்டுபிடித் துள்ளார்.

ஒரு நாள் புகழ் பெற்ற பிரெஞ்ச் செய்தித்தாளில் மரண வியபாரி இறந்துவிட்டார் என்ற தலைப்பில் நோபல் இறந்ததாக செய்தி வந்தது. அச்செய்தியைப் பார்த்த நோபல் அதிர்ந்து போனார். ஆனால் அன்று இறந்தது அவரின் சகோதரர். பெயரையும் படத்தையும் தவறாகச் சித்தரித்து வெளியிட்டது. ஆனால் அந்தச் செய்தி அவரை பெரிதும் சிந்திக்க வைத்தது. மரணத்திற்குப் பின்னர் தன்னை எவ்வாறு சித்தரிப்பார்கள் என்பதை மரணத்திற்கு முன்னே அறிந்து கொண்ட நோபல் தான் இறந்த பின்னர் தன்னை மதிக்க வேண்டும் என்று யோசித்து நோபல் பரிசு என்னும் விருதை உருவாக்கினார்.

இவ்விருது எல்லாத்துறைகளுக்கும் வழங்காமல் மனித இனம் முன்னேற்றத்திற்கு எந்தெந்த துறைகள் பயனுள்ளதாக இருக்கிறதோ அதையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்து வழங்கப்பட வேண்டும் என்று உயிலில் எழுதினார். அந்த வகையில்

இயற்பியல்

வேதியியல்

மருத்துவம்

இலக்கியம்

அமைதி

என ஐந்து துறைகளில் பரிசு வழங்கலாம் என்றும் அதற்கு தன்னுடைய சொத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று உயிலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் அதன்பிறகு பொருளாதாரத்துறைக்கும் இவ்விருது வழங்கப்படலாம் என்றும் முடிவெடுத்தது. அதன் பிறகு வேறு எந்த புது துறைக்கும் விருதுகள் வழங்கப் போவதில்லை என்று  நோபல் அறக்கட்டளை முடிவெடுத்தது. அவரின் சொல்லின் படி நோபலின் நினைவு தினமான டிசம்பர் 10 தேதி அன்று ஸ்டாக்ஹோமில் நடக்கும் நிகழ்ச்சியில் இவ்விருது வழங்கப்படும். இவ்விருதின் மதிப்பு ரூ. 8 கோடி ஆகும்.

நோபல் பரிசு வென்ற தமிழர்கள்:

1930 ஆம் ஆண்டு இயற்பியலுக்கான பரிசை சர்.சி. இராமன் அவர்கள் பெற்றார்.

1983 ஆம் ஆண்டு இயற்பியலுக்கான பரிசை சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர் அவர்கள் பெற்றார்.

2009 ஆம் ஆண்டு வேதியியலுக்கான பரிசை வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள் பெற்றார்.

நோபல் பரிசு வென்ற இந்தியர்கள்

இரவீந்திரநாத் தாகூர் இலக்கியத்திற்கும், அன்னைதெரசா, கைலாஷ் சத்தியார்த்தி ஆகியோர் அமைதிக்கான பரிசைப் பெற்றவர்கள்.

ஜேம்ஸ் ஆலிசன் :

அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த இவர் தற்போது எம்.டி ஆண்டர்ஸன் புற்றுநோய் மைய இயக்குநராக இருக்கிறார். புற்றுநோய் சிகிச்சையில் இவர் ஆற்றிய பங்களிப்புக்கு 10 க்கும் மேற்பட்ட விருதுகள் பெற்று இருக்கிறார். இவரின் மனைவி பத்மானி சர்மா இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர். இவர் கயானா நாட்டில் பிறந்தவர். இவரும் புற்றுநோய் சிகிச்சை நிபுணர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவரது தந்தை இந்தியர், தாயார் கயானா. பத்மானி அவர்கள் சின்ன வயதிலேயே கயானாவிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு சென்று விட்டார்கள்.

ஜேம்ஸ் ஆலிசனின் தாயார் மற்றும் இவரது இரண்டு மாமாக்கள் ஆகியோர் புற்றுநோயால் மரணம் அடைந்தவர்கள். எவ்வளவு போராடியும் இவர்களைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை அதுவே இவரின் சாதனைக்கு மூலக்காரணமாக அமைந்தது என்று சொல்லலாம். அதன் பிறகு புற்றுநோய் பற்றிய ஆராய்ச்சியை அதிகப்படுத்திக் கொண்டார்.

நோபல் பரிசு அக்டோபர் 1 ஆம் நாள் இந்திய நேரப்படி மாலை 3 மணிக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அப்போது அமெரிக்காவில் இரவு நேரம். பரிசு  அறிவித்தவுடன் சிலர் அவரைத் தொடர்பு கொள்ள முனைந்தார்கள். ஆனால் அவரின் தொலைபேசி எண் கிடைக்கவில்லை. இதனால் அவரின் மகனிற்கு அழைத்து விருது கிடைத்தது பற்றி சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்நேரம் நடு இரவு என்பதால் செய்திதை உடனே சொல்ல முடியவில்லை. அதன் பிறகு தொலைக்காட்சி செய்தியைப் பார்த்து தான் தெரிந்து கொண்டுள்ளார்.

இவர் பல வருடங்கள் அல்லும் பகலும் அயராது ஆய்வு செய்து நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைப் பற்றிய இவ்வாய்வை மேற்கொண்டு தற்போது சாதித்துள்ளார்.

டசுகு ஹோஞ்சோ:

ஜப்பான் நாட்டைச் சேர்ந்தவர். நோய் எதிர்ப்புத்துறை வல்லுநரான இவர், அமெரிக்காவின் தேசிய அறிவியல் அகாதெமியின் வெளிநாட்டு உறுப்பினராக இருந்தவர். 2017 ஆம் ஆண்டு முதல் இவர் ஜப்பானிலுள்ள கியோட்டோ பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

இந்த இதழை மேலும்

ஆசிரியம் என்பது தொழிலல்ல..! அது ஒரு வாழ்க்கை நெறிமுறை…!

எஸ்.சண்முகம், தலைமையாசிரியர் (பணி நிறைவு)

தமிழக அரசின் டாக்டர். இராதாகிருஷ்ணன் நல்லாசிரியர் விருது பெற்றவர்

கவுந்தப்பாடி, பவானி வட்டம், ஈரோடு மாவட்டம்.

தேடிச் சோறு நிதந்தின்று பல

சின்னஞ் சிறு கதைகள் பேசி- மனம்

வாடித் துன்பம் மிக உழன்று பிறர்

வாடப் பல செயல்கள் செய்து- நரை

கூடிக் கிழப்பருவம் எய்தி கொடுங்

கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும்- பல

வேடிக்கை மனிதரைப் போலே நான்

வீழ்வேன் என்று நினைத்தாயோ…?

என்ற பாரதியின் வைர வரிகளுக்கு ஏற்றாற் போல வாழும் உன்னத மனிதர். எதிர்காலச் சமுதாயத்தை ஒரு ஏற்றமிகு சமுதாயமாக மாற்றும் மிகப்பெரிய பொறுப்பு ஆசிரியர்களுக்கு உண்டு என்று சொன்னால் அது மிகையல்ல. அந்த வகையில் இவர் பணியாற்றிய அத்தனை பள்ளிகளையும் தரமானதாக உயர்த்தி சாதித்துள்ளார்.

சிறந்த ஆசிரியர், மிகுந்த மனித நேயப் பண்பாளர், மாணவர் நலனே தன் நலன் எனக் கருதுபவர், தலைமைப் பண்பு மிக்கவர், சிறந்த ஆளுமைத்திறன் மிக்கவர், சிறந்த எழுத்தாளர் மற்றும் கவிஞர், பேச்சு ஆளுமை மிக்கவர்….. இப்படி பன்முகத் திறமை பெற்றவர் தமிழக அரசின் டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன் நல்லாசிரியர் விருது பெற்றதிரு. எஸ். சண்முகம் அவர்கள். அவரது நேர்முகம் இனி நம்மோடு…

கே.உங்களின் பிறப்பு பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

ஈரோடு மாவட்டம், கோபி வட்டம், கொளப்பலூர் என்னும் கிராமத்தில் சுப்பிரமணியம்-மாராயாள் தம்பதியரின் ஆறு மகவுகளில் தலை மகனாக 1955-ல் பிறந்தேன். எனக்கடுத்து ஒரு தங்கை, பெயர் சிவகாமி. அதன் பின் தங்கவேல், மூர்த்தி, கணேசன், ஆறுமுகராஜன் என நான்கு தம்பியர்கள். எனது தந்தையார் கிராமத்திலேயே சிறிய உணவகம் ஒன்றை நடத்தி வந்தார். பொருளாதார ரீதியாகச் சிரமம் இருந்த போதிலும், வறுமையிலும் செம்மை வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர் என் பெற்றோர். குழந்தைகள் அனைவருக்கும் உயர் கல்வி தர முடியா விட்டாலும் உயிரினும் மேலான ஒழுக்கங்களை கற்பித்தார் என் தந்தையார். நல்ல பேச்சு, பெரியோரிடம் மரியாதை, தீமையிலிருந்து விலகி இருத்தல், பணிவு, இன்சொல் பேசுதல், நல்ல நண்பர் சேர்க்கை, மற்றும் உறவுகளைப் பேணுதல் போன்ற மனிதப் பண்புகளை உணவுடன் சேர்த்து உணர்வுடன் ஊட்டி வளர்த்தார். இன்றளவும் அப்பண்புகள் எங்களின் குடும்பச் சொத்தாக இருந்து கொண்டிருக்கின்றன. அப்பண்புகளோடு வளர்ந்த என் தங்கை மற்றும் தம்பியர் குடும்பங்களும் நன்முறையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. என் சித்தப்பாவின் ஒரே மகன் என் தம்பி சரவணன் எம்.இ., ஆப்பக்கூடல் சக்தி பாலிடெக்னிக் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றிக் கொண்டு கோபியில் குடும்பத்துடன் நன்கு வசித்து வருகிறார்.

கே.உங்கள் குடும்பம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

கொளப்பலூர் என்னும் கிராமத்தில் பிறந்த நான் ஆசிரியப் பணியின் பொருட்டு எனது குடும்ப வாழ்க்கையை பவானி வட்டம் கவுந்தப்பாடி என்னும் ஊரில் அமைக்க நேர்ந்தது. எனது மனைவி திருமதி. அ.சந்திரா அங்கிருந்த அரசு மகளிர் மேனிலைப்பள்ளியில் வேதியியல் முதுகலை ஆசிரியையாகப் பணியாற்றினார். எங்களுக்கு நவீன்பிரபு, கௌதம் என்று இரண்டு மகன்கள். அவர்களின் பள்ளிப் பருவத்திலேயே ஆசிரியையாகப் பணியாற்றிய எனது மனைவி 1999-ல் மறைந்து விட்டார்கள். இரண்டு ஆண்டுகள் குடும்பத்தையும் ஆசிரியப் பணியையும் ஒரு சேரக் கவனிக்க முடியவில்லை. இச்சமயத்தில் அருகிலுள்ள கோபியில் சி. கே. கே. மெட்ரிக் பள்ளியில் பணியாற்றிய திருமதி. ஆ. அலமேலு பி. காம்  என்பவர்க்கும் என்னைப் போலவே மறுமணத் தேவை இருப்பதை அறிந்தேன். அவர்களை 2001-ல் மறுமணம் செய்து கொண்டேன். அவர்களின் ஒரே மகள் கீர்த்தனாவை, தற்போது பி.டெக்., பட்டதாரி, என்னுடைய மகளாகவும் வரித்துக் கொண்டு, இப்போது கவுந்தப்பாடியில் வசித்து வருகிறேன். எனது மூத்த மகன் எஸ். நவீன்பிரபு பி.டெக், மருமகள் எம். அனுப்பிரியா எம்.சி.ஏ., இருவரும் நல்ல உத்தியோகத்தில் பேத்தி ஹனுஸ்ரீ உடன் பெங்களூரில் வசித்து வருகின்றனர். இளைய மகன் எஸ். கௌதம், மருமகள் கரிஷ்மாகோபி இருவரும் பொறியியல் பட்டதாரிகள். அவர்களும் சென்னையில் நல்ல தனியார் நிறுவனங்களில் பணியாற்றி நலமுடன் வசித்து வருகிறார்கள்.

கே. உங்களின் பள்ளி மற்றும் உயர் கல்வி பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

எங்கள் கிராமத்திலேயே புனிதமரியன்னை பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்பு வரையிலும் அதன் பின் பதினொன்றாம் வகுப்பு வரை நான்கு கிலோ மீட்டர் தள்ளி இருந்த கெட்டிச் செவியூர் அரசு உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு தினமும் நடந்து சென்று என் பள்ளிப் படிப்பை முடித்தேன். 1973-ல் நடைபெற்ற அரசு பொதுத்தேர்வில் பள்ளி முதல் மாணவனாக தேர்ச்சி பெற்றேன். 1974 முதல் 1977 வரை கோபி கலைக்கல்லூரியில் பயின்று வேதியியல் பாடத்தில் இளங்கலைப்பட்டமும், 1979-ல் கேரளாவில் உள்ள கொச்சின் பல்கலைக்கழகத்தில் அதே பாடத்தில் முதுகலைப் பட்டமும் பெற்றேன். ஆசிரியராகப் பணியேற்ற பின் பி.எட்., எம்.எட்., மற்றும் எம்.பில்., பட்டங்கள் பெற்றேன்.

கே.ஆசிரியப் பணியில் தாங்கள் சேர்ந்தது குறித்துச் சொல்லுங்கள்?

1978-ல் தமிழகத்தில் 2 கல்வி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு பள்ளிக் கல்வி ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு புதிய மாற்றத்தைப் பெற்ற காலகட்டம் அது. நானும் கோவை மாவட்டம் பொள்ளாச்சி வட்டத்தில் அமைந்திருந்த வால்பாறை அரசு மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு வேதியியல் பாடத்திற்கு முதுகலை ஆசிரியராக அரசால் நியமிக்கப்பட்டேன். என்னை ஆசிரியனாக அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு வால்பாறை பள்ளியில் நான் எடுத்த முதல் வகுப்பு தனிமங்கள் (elements) பற்றியது. அந்த வகுப்பின் நாற்பத்தைந்தாவது நிமிட முடிவில் என் எதிரே அமர்ந்திருந்த மாணவச் செல்வங்களின் வியப்பால் விரிந்த விழிகளையும், ஒருவித உற்சாக அதிர்வலைகளையும் கண்டு மனம் மிகவும் மகிழ்ந்து போனேன். நான் கற்றதைப் பிறருக்குப் புரியும் வண்ணம் எடுத்துச் சொல்லும் ஆற்றல் எனக்குள் இருப்பதை நான் உணர்ந்த ஆசிரிய மற்றும் ஆச்சரிய நிமிடங்கள் அவை. ஆசிரியப் பணிக்கெனவே நான் படைக்கப்பட்டதை உணர்ந்து, 1980 முதல் 2014 வரை 34 ஆண்டுகள் அந்த அறப்பணிக்காகவே என்னை அர்ப்பணித்தேன்.

கே. தங்களின் ஆசிரியப் பணிக்காலம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

1980-ல் முதுகலை வேதியியல் ஆசிரியராகி வால்பாறை, பெருந்துறை அரசு மகளிர் மேல்நிலைப் பள்ளி, தருமபுரி மாவட்டம் குன்னத்தூர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளி, ஒலகடம் மேல்நிலைப் பள்ளி, நான் பயின்ற கெட்டிச்செவியூர் மேல்நிலைப் பள்ளி, கவுந்தப்பாடி அரசு ஆண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளி    இவைகளில் பணியாற்றினேன். வேதியியல் பாடத்தை அறவே வெறுக்கும் மாணவனும் அப்பாடத்தை விரும்பும் வண்ணம் போதிப்பதில் கவனம் செலுத்தினேன். நான் நேசித்து நடத்திய பாடம் என்பதால், முதலில் என்னை நேசித்த மாணவனை மெதுவாக என் பாடத்தையும் நேசிக்க வைத்ததை என் ஆசிரியப் பணியின் வெற்றியாகக் கருதுகிறேன்.

வகுப்பறைகளில் வேதியியல் பாடத்தோடு மாணவ மாணவியர்க்கு அவர்களின் எதிர் கால வாழ்க்கை பற்றிய புரிதலையும் கற்றுக் கொடுக்க முயற்சிப்பேன். பாடம் என்பது வெளியிலிருந்து நான் தருவது என்பதையும், கல்வி என்பது அவனுக்குள் இருந்து வெளியில் வருவது என்பதையும் புரியவைப்பேன். கற்க வரும் மாணவரிடம் அவர்தம் குடும்பப் பின்னணி கேட்டறிந்து, அனைவருமே குபேரன் வீட்டுக் குழந்தைகளாகப் பிறப்பதில்லை எனச் சொல்லி நேர்மையான உழைப்பு அந்த நிலைக்கு அவர்களை உயர்த்தும் என்று உணர வைப்பேன். பல மாணவர்களின் உயர் படிப்பிற்காக பலரிடம் நிதி உதவி பெற்று படிப்பு தொடர உதவியுள்ளேன். அப்படிப்பட்ட மாணவக் கண்மணிகள் இதய நோய் நிபுணர் டாக்டர் வேதநாயகம், பொறியியல் பட்டதாரி தருண் மற்றும் தீபிகா, செவிலியர் ஷாலினி ஆகியோராவர். “மாணவர் பாதங்களை வெயில் சுட்டால் காலணியாகும் இவரின் இதயம்” என்று என் ஆசிரிய நண்பர்  அந்தியூர் திரு. சுகதேவ் எனக்காக எழுதிய வரிகளுக்கேற்ப என் ஆசிரியப் பணி அமைந்திருந்தது இறைவனின் சித்தமே.

கே. தங்களின் தலைமையாசிரியர் பணி பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

24 ஆண்டுகள் ஆசிரியப் பணிமுடித்த பின், 2004-ல் அந்தியூர் அரசு ஆண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு தலைமையாசிரியராக பதவி உயர்வு பெற்றேன். ஆசிரியர் என்ற நிலையிலிருந்து நிர்வாகி என்ற அடுத்த கட்டத்திற்கு எனது பயணம் தொடங்கியது. நன்முறையில் எனது ஆசிரிய மற்றும் நிர்வாகப் பணி தொடர காலமும், இடமும், சூழ்நிலையும், நல்ல ஒத்துழைப்பும் அந்தியூர் பள்ளியில் எனக்குக் கிடைத்தன.

பள்ளி நலனில் அக்கறை கொண்ட ஆஸ்திரேலிய டாக்டர் உயர்திரு. இராஜேந்திரன், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இயக்கத்தினர் திரு. பத்மநாபன், திரு. கோவிந்தராஜ், அரிமா சங்கத்தினர், நண்பர் திரு. ஜலால் மற்றும் பல ஊர்ப் பிரமுகர்களின் சீரிய உதவி நன்கு கிடைத்தது. மேலும் என் தலைமையின் கீழ் பணியாற்றிய ஆசிரியப் பெருமக்களின் ஒத்துழைப்பும் கிடைத்தது. இவற்றால் அப்பள்ளிக்கு ஈரோடு மாவட்டத்தின்  ஆட்சியர்களிடமிருந்து பத்து மற்றும் பனிரெண்டாம் வகுப்புக்கான முதல் மற்றும்  இரண்டாம் இட மாவட்ட மதிப்பெண்களுக்காக ஆறு முறை விருதுகள் பெற்றுத் தரும் பாக்கியம் கிடைக்கப்பெற்றேன். அங்கு பணியாற்றிய போது தான் ஊர் மக்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இயக்கத்தால் கல்விச்சிற்பி என்ற பட்டமும், Top light என்னும் அமெரிக்க நிதியுதவி அமைப்பு மூலம் தங்கப்பதக்கம் அணிவிக்கப்பட்ட வாய்ப்பையும், அரிமா சங்கம், JCI அமைப்புக்கள் மூலம் சிறந்த தலைமையாசிரியர் என்ற பட்டமும் கிடைக்கப் பெற்றேன்.

கே. தாங்கள் கடைசியாகப் பணியாற்றிய பள்ளி அங்கு தங்கள் பணி பற்றிக் கூறுங்கள்?

எனக்கு வாழ்வியல் ஆதாரம் தந்த தற்போது நான் வாழ்ந்து வரும் கவுந்தப்பாடியில் உள்ள அரசு பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு தலைமையாசிரியராக 2010-ல் பணி மாறுதல் பெற்றேன். அப்பள்ளியிலும் ஆசிரியப் பெருமக்களின் ஒத்துழைப்புடன் மாவட்ட மதிப்பெண்களுக்காக மூன்று ஆட்சியரிடமிருந்து ஐந்துமுறை விருதுகள் பெற்றுத் தந்த பாக்கியம் வாய்க்கப் பெற்றேன். ஈரோடு மாவட்ட அரசுப் பள்ளிகளிலேயே முதல் முறையாக மாநில இடம் பெற்றமைக்காக அப்போதைய முதல்வர் மறைந்த மாண்புமிகு ஜெ. ஜெயலலிதா அம்மா அவர்களின் கையொப்பமிட்ட சான்றிதழை பள்ளிக்குப் பெற்றுத் தந்தேன். அப்பள்ளியில் பணியாற்றிய போது இரண்டு இந்திய சுதந்திர தின விழாக்களில் இரண்டு முறை அப்போதைய மாவட்ட ஆட்சியர்களால் சிறந்த தலைமையாசிரியருக்கான விருதுகள் கிடைக்கப்பெற்றேன்.

அக்காலகட்டத்தில்  பெங்களூரு தமிழ்ச்சங்கம் என்னை அழைத்து திராவிட கழகத் தலைவர் உயர்திரு. கி.வீரமணி அவர்களது தலைமையில் ஒரு பாராட்டு விழா நடத்திச் சான்றிதழ் வழங்கியது. 2012-ல் ஆசிரியப் பணிக்காக தமிழக அரசு எனக்கு டாக்டர். இராதாகிருஷ்ணன் நல்லாசிரியர் விருது வழங்கி கௌரவித்தது. அப்போது ஊர் மக்கள், ஆசிரியப் பெருமக்கள் மற்றும் சீருடை அணிந்த மாணவிகளோடு ஊர்வலமாக பள்ளிக்கு என்னை அழைத்து வந்து பாராட்டு விழா நடத்தினர்.  மேலும் எண்பது லட்சம் ரூபாய் மதிப்புடைய நபார்டு வங்கி கட்டடமும், சவீதா பல்கலைக்கழக வேந்தர் மரியாதைக்குரிய டாக்டர். என்.எம். வீரையன் மற்றும் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்க உதவியுடன் பள்ளிக்கு ஒரு கலையரங்கமும் என்னுடைய காலத்தில் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதை மிகுந்த மகிழ்வுடன் நினைவுகூர்கிறேன். 31.05.2014-ல் எனது ஆசிரியப் பணி முழு மன நிறைவுடன் நிறைவடைந்தது.  “ஆசிரியம் என்பது தொழில் அல்ல; அது  ஒரு வாழ்க்கை நெறிமுறை,” என ஆசிரியப் பணியாற்றி பணி திருப்தியுடன் (Job satisfaction) தற்போது வாழ்ந்து வருகிறேன்.

இந்த இதழை மேலும்

கல்லூரிக் கனவுகள்…! களையாத நினைவுகள்…!

25 ஆம் ஆண்டு வெள்ளி விழா

முன்னாள் மாணவர்கள் (1989-1993)

வேளாண் கல்லூரி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிலையம்

மதுரை

நேர்காணல் : விக்ரன் ஜெயராமன்

பள்ளிக்காலம் என்பது பசுமையான நினைவுகள், கல்லூரிக்காலம் என்பது காலம் முழுவதும் மாறாத நினைவுகள். இந்நினைவுகளை யாராலும் அவ்வளவு எளிதாக மறக்க முடியாது.

முகம் தெரியாமல், முகவரி தெரியாமல் அனைவரும் ஒரே கூண்டிற்குள் வரும் பறவையைப் போல கல்லூரிக்கு வந்து, நண்பர்களிடம் பழகி, பிறகு முடிக்கின்ற காலத்தில் கல்லூரி முழுவதும் உறவுகளாக்கிக் கொள்வது தான் நினைவுகள்.

அந்த வகையில் 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்  மதுரை வேளாண் கல்லூரி படித்த அப்போதைய மாணவ மாணவியர்கள், தற்போது 90 % அரசுப்பணி ஊழியர்கள், 5% பேராசிரியர்கள் 5 % தனியார் துறையில் மேலாளர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் சந்தித்த நெகிழ்ச்சியான சம்பவம் மதுரை வேளாண் கல்லூரியில் நடைப்பெற்றது. முகமலர்ச்சியான இத்தருணத்தில் அவர்களை சந்தித்தோம்.. அப்போது அவர்களின் நினைவுகளை நம்மோடு பகிர்ந்து  கொண்டார்கள் அதிலிருந்து நாமும் பயணிப்போம்.

கே : மதுரை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தின் தோற்றம் பற்றிக் கூறுங்கள்.

இக்கல்லூரியானது 1965 ஆண்டு காங்கிரஸ் ஆட்சியில் திரு. கக்கன் அவர்கள் கல்வித்துறை அமைச்சராக இருந்த போது அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது.  கல்லூரித் தொடங்கிய காலத்தில் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் இயங்கி வந்தது. அதன் பிறகு 1977 ஆண்டு கோவை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் வந்தது. அன்று முதல் இன்று வரை எத்தனையோ மாணவர்களை இக்கல்லூரி உருவாக்கியிருக்கிறது. அந்த வகையில் 1989 முதல் 1993 ஆண்டு படித்த மாணவர்கள் தான் நாங்கள். எங்களின் 25 வது ஆண்டு வெள்ளி விழாவை தற்போது இக்கல்லூரியில் சிறப்பாகக் கொண்டாடினோம்.

கே : உங்களின் கல்லூரி அனுபவங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

இப்பொழுதும் எங்களுக்கு நினைவு இருக்கிறது. 1989 ஆண்டு  நாங்கள் கல்லூரியில் சேர்ந்து அந்த முதல் நாள். இங்குள்ளவர்களில் பெரும்பாலனோர் கிராமப்பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்கள். யாரும் யாருக்கும் அறிமுகமில்லாதவர்கள். எல்லா வகுப்பையும் போலவே  எங்கள் வகுப்பிலும் பெண்களே அதிகம் இருந்தார்கள், 59 பெண்கள், 17 ஆண்கள் இருந்தோம். எல்லோரும் ஒவ்வொரு கனவுகளுடன்  கல்லூரிக்கு வந்தோம்.

சிறிது நாட்களிலேயே  அனைவரிடமும் அன்பாகப் பழக ஆரம்பித்துவிட்டோம். கல்லூரி என்றாலே கலகலப்புக்கும், மகிழ்ச்சிக்கும் குறை இருக்காது. சொந்த பெயரை விட ஒவ்வொருக்கும் ஒரு மாற்றுப் பெயரை வைத்து தான் அழைப்போம்.

எங்களுக்கு வந்த பேராசிரியர்களும், முன்னாள் சீனியர் மாணவ மாணவியர்களும் எவ்வித சந்தேகம் கேட்டாலும் உடனுக்குடன் அதனைத் தெளிவுப்படுத்தி விடுவார்கள். அந்தளவிற்கு இணக்கமான நட்புக் கொண்டிருந்தார்கள். தேர்வு காலங்களிலும் நாங்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்து கொள்வோம். இப்படியே எங்களின் இந்த இனிமையான பயணம் தொடர்ந்து சென்றது.

கே: நீங்கள் கல்லூரி முடிந்தவுடன் இதுபோன்று சந்திக்க வேண்டும் என்று திட்டம் வகுத்துக் கொண்டீர்களா?

ஆம். கல்லூரி முடித்துவுடன் விடை நல்கு விழாவில் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து நம்முடைய நட்புத் தொட வேண்டும் என்றால், நம் ஆண்டிற்கு ஒரு முறை சந்திக்க வேண்டும் என்று திட்டம் வகுத்தோம். அப்போதைய சூழலில் அது சரியாக இருந்தது. எங்கள் பேஜில் பெண்கள் அதிகம் என்பதால் அவர்களை அனைவரையும் ஒற்றிணைக்க முடியவில்லை.

ஒவ்வொருவரும் கல்லூரியை முடித்தவுடன் திருமணம், மேல்படிப்பு, உள்நாடு மற்றும், வெளிநாடுகளில் வேலை என்று ஒவ்வொரும் இரைத் தேடும் பறவைகளாக பல திசையில் சென்று விட்டார்கள். இது காலத்தின் கட்டாயம் தான் இதை மாற்ற முடியாது. எல்லோரிடமும் பேச முடியவில்லை என்றாலும் சிலர் அன்று முதல் இன்று வரை நட்பைத் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறோம்.

கே : பலதிசைகளில் உள்ளவர்களை எப்படி ஒன்றிணைத்தீர்கள்?

தற்போது அறிவியிலின் வளர்ச்சி அதிகமாக வளர்ந்துள்ளதால் சமூக வலைதளங்கான வாட்ஸ் ஆப், பேஸ்புக்,  ஸ்கைப் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்திக்  கொண்டோம். 2 மாதங்களுக்கு முன்னரே இதற்கான திட்டத்தைத் தீட்டினோம். அதன் படி அதற்கு என்று தனித்தனியே குழுக்களைப் பிரித்து அனைவரையும் அழைத்து விட வேண்டும் என்று நினைத்தோம். அதன் விளைவாக சுமார் 39  பேர் பங்கு பெற்றார்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்தவர்கள் சிலர் ஸ்கைப் மூலம் தாங்கள் வர முடியாத காரணத்தையும், அடுத்து முறை வருகிறேன் என்ற உத்திரவாதத்தையும் கொடுத்தார்கள்.

கே : அன்று ஒரு நாள் நிகழ்வு எப்படியிருந்தது?

நாங்கள் நினைத்தது போலவே தூரத்திலிருந்து வந்தவர்கள் ஒரு நாள் முன்னரே விழா நடக்க இருக்கும் ஹோட்டல் ஆகாஷ் கிளப்பிற்கு வருகைப் புரிந்து விட்டார்கள்.

4 ஆம் தேதி மாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் விழா இனிதே தொடங்கியது.  பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு சந்திக்கும் நேரத்தில் ஒவ்வொருவரும் மனதில் மிகுந்த முகமலர்ச்சியுடன் சந்தித்து, கைக்குலுக்கி வரவேற்று கொண்டோம்.

5 ஆம் தேதி  காலை 8 மணிக்கு மீண்டும் தொடங்கிய விழாவில் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் அறிமுகம் செய்து கொண்டார்கள். அன்று உலக நண்பர்கள் என்பது எங்கள் விழாவிற்கு கூடுதல் பலம் கொடுத்தது.  படிக்கின்ற காலத்திலும் தற்போதும் ஒருவருக்கொருவர் செய்துகொண்ட உதவிகளையும், செய்யும் உதவிகளையும் கூறிக்கொண்டார்கள். அனைவரிடத்திலும் முகம் மாற்றம், உடல் மாற்றம் இருந்தது. மாணவர்களாய் பிரிந்து இன்று பல அதிகாரிகளாய் சந்தித்துக் கொண்ட அத்தருணம் மிகவும் சுவாரஸ்சியமாக இருந்தது. குறிப்பிட்ட நேரப்படி ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் சரியாக அமைத்துக்  கொண்டோம்.   பிறகு நாங்கள் அமர்ந்து படித்த வகுப்பை, பேராசிரியர் முருகன் அவர்கள் அழைத்துச் சென்று காட்டினார். மனதிற்குள் மீண்டும் நாங்கள் படிக்க வந்ததாகவே உணர்ந்தோம். அந்தளவிற்கு மட்டற்றமகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. அந்த வகுப்பில் நாங்கள் செய்த அத்துனை நிகழ்வுகளும் எங்கள் மனக்கண் முன் காவியமாக ஓடியது. மற்ற நாட்கள் கடிகார முள் சுற்றுவதை விட அன்று வேகமாகச் சுற்றியதை எங்களால் உணர முடிந்தது. கல்லூரிக்கு முன்வாயலில் குழுப் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம்.

கே: 25 ஆண்டுகளின் உங்களின் கல்லூரி நினைவுகள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

இந்தக் கல்லூரி வளாகத்திற்குள் எங்களின் கால் தடம் படாத இடமே எதுவுமில்லை என்று தான் சொல்ல  வேண்டும். அதற்கு இங்குள்ள மரங்களும் கட்டிடங்களும், கேண்டீனும் தான் சாட்சி.

எல்லா மரங்களும் எங்களைப் பற்றி நன்றாக கூறும், அமர்ந்து படித்த போதும், சாப்பிடும் போதும், நண்பர்களிடம் அரட்டை அடித்த போதும் எங்களோடு ஒன்றோடு ஒன்றாக இருந்த இந்த மரங்கள் தான்.

நாங்கள் படித்த போது இருந்ததை விட நிறைய கட்டிடங்கள் தற்போது வளர்ந்து விட்டது. ஆனாலும் இன்னும் எங்களின் கல்லூரி நினைவுகளை நினைவுப்படுத்தும் எத்தனையோ நினைவுச் சின்னங்கள் இன்னும் இருக்கிறது.  மீண்டும் கையில் புத்தகத்துடன் நண்பர்களோடு ஒன்றாக வகுப்பிற்குச் சென்ற அந்த நாட்கள் வராத என்ற ஏக்கமும் எங்களுக்குள் இருக்கிறது.

நாங்கள் படித்த போது இருந்த பேராசிரியர்கள் இன்றும் ஒரு சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும் மனதிற்குள் ஆனந்தமே தென்பட்டது.

இந்த இதழை மேலும்