Editorial Archives - தன்னம்பிக்கை

Home » Editorial

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

1947 ஆம் ஆகஸ்ட் மாதம் 15 ஆம் தேதி என்பது ஒவ்வொரு இந்தியரின் வாழ்விலும், நினைவிலும் வசந்தத்தை ஏற்படுத்திய தினமாகவே கருதப்பட்டு வருகிறது.

அந்நாள் நம்முடைய புதிய சுதந்திர நாட்டின் உதய நாள். ஏனென்றால், இறையாண்மைக் கொண்ட நாடாகத்திகழும் நமது பாரத்தின் சுதந்திரம் என்பது, ஆயிரக்கணக்கான ஆன்மாக்கள், புரட்சியாளர்கள், போராட்டக்காரர்களின் வெற்றி என்று பெருமையுடன் நெஞ்சை நிமிர்த்திச் சொல்லலாம்.

நமது தாய்த்திரு நாடான இந்தியா சுதந்திரமடைந்து சுமார் அரை நூற்றாண்டுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. இப்போது நாம் அனைவரும் நம் தாய் மண்ணில்  சுதந்திரக் காற்றை சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்றால் அதற்கு முதன்மைக் காரணம் தேசியத் தலைவர்களும், போராட்ட வீரர்களுமே தான்.

200 ஆண்டுகளாக, நாம் சொந்த நாட்டில் அந்நியர்களிடம் அடிமைகளாக இருந்த போது, அவர்களின் பீரங்கிக்கும், துப்பாக்கிக்கும் பயப்படாமல் அவர்களை தைரியத்துடனும், துணிச்சலுடனும் பலரும் வீறு கொண்டு எதிர்த்தனர்.

புரட்சிகளையும், கிளர்ச்சிகளையும், போர்களையும் நிகழ்த்தி அந்நியர்களையே அச்சப்பட வைத்தனர். இவர்களின் அனைவரின் ஒரே நோக்கம்  சுதந்திரம் என்பதாகவே இருந்தது. சுதந்திரத்திற்காக இன்னுயிரைத் தந்தவர்கள் இம்மண்ணில் ஏராளம். இந்த தியாக உள்ளத்தையும், அவர்கள் பெற்று தந்த சுதந்திரத்தையும் இந்நாள் நாம் கொண்டாடி வருகிறோம். இனி எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும், அவர்களின் நினைவைப் போற்றி கொண்டாடுவோம்.

தேசபக்தியுன் சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடுவோம்… வாழ்க இந்தியா… வளர்க பாரத திருநாடு….

அனைவருக்கும் இனிய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள்

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒரு ஊரில் ஒரு செல்வந்தர் இருந்தார். அவருக்குத் தீராத தலைவலி இருந்தது, ஊரிலுள்ள பல்வேறு புகழ்பெற்ற மருத்துவர்களை தனது வீட்டிற்கே வரவழைத்து சிகிச்சைப் பார்த்து வந்தார், ஆனாலும் வலி குறையவே இல்லை.

ஒருநாள் அந்த செல்வந்தர் வசித்த ஊருக்கு சன்னியாசி ஒருவர் வந்தார். செல்வந்தரின் பிரச்சனையை அறிந்து கொண்ட அவர், அவருக்கு மருத்துவம் பார்க்க அனுமதி கேட்டார். பின்னர் அந்த செல்வந்தருக்கு மருத்துவ சோதனை செய்தார். இப்போது அவரின் வலிக்கான காரணத்தைச் சொன்னார்.

உங்கள் கண்ணில் இருக்கும் நோய் தான் இந்த வலிக்கு காரணம். இந்த நோயைக் கட்டுப்படுத்திவிட்டால் உங்கள் வலி குணமாகிவிடும் என்று கூறினார். அதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டார் செல்வந்தர்.

பெரிதாக ஒன்றும் செய்யத் தேவையில்லை, இனி நீங்கள் பார்க்கும் அத்துனை பொருட்களும் பச்சை நிறமாக இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுரைக் கூறி கிளம்பினார். இந்த சன்னியாசியின் அறிவுரைப்படி அரண்மனை முழுவதும் பச்சை நிறத்தில் மாற்றினார் செல்வந்தர்.

தான் வெளியில் செல்லும் பொழுதும் கூட நான் பார்க்கும் அத்துனை பொருட்களும் ஆட்களும் பச்சை நிறத்தில் தெரிய வேண்டும் என்பதால் எப்போதும் பச்சை நிற வண்ணம் பூசுபவர்களை உடனே வைத்திருந்தார். செல்வந்தரைப் பார்க்க வருபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களின் மேல் பச்சை வண்ணம் பூசப்பட்ட பிறகு தான் அவரைப் பார்க்கவே அனுமதிப்பார்கள்.

அப்படி இருந்த சமயத்தில் தான் அந்த சன்னியாசி செல்வந்தரைப் பார்க்க வந்தார். வாசலிலே வண்ணம் பூசுபவர்கள், செல்வந்தர் இட்ட கட்டளையைச் சொல்லி அவர் மேலேயும் பூசினார்கள். பச்சை நிறத்துடன் செல்வந்தரைச் சந்தித்த சன்னயாசி. எதற்கு நீங்கள் இப்படி இவ்வளவு செலவிட்டு வண்ணத்தைப் பூசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றார், உடனே செல்வந்தர் நீங்கள் தானே இனி பார்க்கும் அனைத்தும் பச்சை நிறத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னீர்கள் என்றார் செல்வந்தர். அதற்கு அந்த சன்னியாசி இவ்வளவு செலவு செய்தற்கு ஒரு பச்சை நிறத்தில் கண்ணாடி அணிந்து கொண்டால் அனைத்தும் பச்சையாகவே இருக்குமே என்று சொன்னார், ஒரு கணம் அதிர்ந்தார் அந்த செல்வந்தர்.

இந்த செல்வந்தரைப் போல தன்னையும் தன் குணத்தையும் மாற்றிக் கொள்வதற்கு பதில், தன்னை சுற்றியுள்ளவர்களை மாற்றிக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள், அவர்கள் மாறி விட்டால் நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். இந்நிலை மாற வேண்டும். நம்மை நாமே திருத்திக்  கொள்ள வேண்டும், அதன் மூலம் நல்ல குணங்களை வளர்த்து கொண்டு வாழ வேண்டும்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒரு அழகிய ஜென் கதை

தலைமைத்துறவி ஒருவர் உடலை விட்டு உயிர் போகும்  நிலையில் இருந்தார். அப்போது அந்த அவையிலேயே சிறந்த சீடன் ஒருவனை அழைத்து இந்த மடாலயத்திற்கு அடுத்த தலைமைத்துறவியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றும் இதனால் தூரத்தில் உள்ள சில மடாலயத்திற்குச் சென்று அங்கியிருந்து 100 சீடர்களை அழைத்து வாருங்கள் என்று அவரிடம் சொன்னார்.

ஓரே தலைமைத்துறவி பதவி தான் அதற்கு எதற்கு 100 பேர் என்று யோசித்தார். இருந்தாலும் சொன்னது தலைமைத்துறவி அல்லவா? இதனால் எதிர்பேச்சு எதுவும் சொல்லாமல் அங்கிருந்து சென்றார்.

போகும் பாதை கடுமையான பயணம், மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள், மழை, வெயில், ஆபத்தான ஆறுகள் போன்றவற்றை கடக்க நேர்ந்தது. ஆனாலும் விடாப்பிடியாக செல்லும் தொலைவை சென்று அடைந்தார்.

தலைமைத்துறவியின் சொல்லின் படி  100 சீடர்களைப் பெற்றுக் கொண்டு அங்கியிருந்து திரும்பினார். வரும் வழியில் ஒரு நாட்டில் போட்டி ஒன்றை அறிவித்திருந்தார்கள். அதில் வெற்றிப் பெறுபவர்களுக்கு பொன்னும் மன்னனின் பெண்ணும் பரிசாகத் தரப்படும் என்று கூறினார்கள். அதைக் கேட்ட 50 பேர் அங்கு சென்று விட்டார்கள். மீதி 50 பேருடன் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.

மற்றொரு நாட்டில் மன்னனுக்கு வாரிசுக்கு ஆள் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  அதை கேள்விப்பட்டவர்கள் 25 பேர் சென்று விட்டார்கள். மீதியிருந்தவர்களும் நாங்கள் பிறகு வருகிறோம் என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டார்கள். இதனால் ஏமாற்றத்துடன் தலைமைத்துறவியைச் சந்தித்தார்.

அவரின் வருகையை எதிர்நோக்கி காத்திருந்த தலைமைத்துறவி நீ மட்டும் தான் இங்கு வருவாய்  என்று எனக்கு முன்கூட்டியே தெரியும் என்றார். அப்படி யென்றால் அடுத்த தலைமைத்துறவி யார் என்று கேட்டார் அவர்.

அதற்கு நீதான் என்று பதிலளித்தார் தலைமைத்துறவி.

இங்கு எல்லோரும் உயர்ந்த குறிக்கோளை நோக்கி தான் பயணிக்கிறார்கள் ஆனால் எல்லோரும் அதை அடைகிறார்கள் என்றால் நிச்சயம் இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். போகும் பாதையில் முள்ளும் இருக்கும் மலரும் இருக்கும் அதை எல்லாம் யார் கடக்கிறார்களோ அவர்களே வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்பதைக் இக்கதையின் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

முன்னொரு காலத்தில் லினோர்டா டிவின்ஸி என்ற புகழ்பெற்ற சிற்பி ஒருவர் இருந்தார். அவர் பல சிற்பங்களை செதுக்க ஆரம்பித்து அவற்றை பூர்த்தி செய்யாமல் நடுநடுவே விட்டுவிடுவாராம்.

அவர் சிற்பத்துறையில் மட்டும் திறமைக் காட்டவில்லை. ஓவியம், பொறியியல் போன்ற துறையிலும் ஈடுபட்டிருந்தார். அவர் செய்து முடித்த வேலைபாடுகள் அனைத்தும் மக்கள் போன்றும் விதமாக ஆச்சரியம் தரும் வகையில் இருந்தது. அதே நேரத்தில் அவர் துவங்கிய சில வேலைப்பாடுகள் இடையில்  முடிக்காதவைகளையே சிந்தித்து ஏமாற்றம்  அடைந்தார்கள்.

அந்த ஏமாற்றத்தைப் போக்கும் விதமாக மைக்கேல் ஏஞ்சலோ என்ற அழகிய சிற்பத்தை வரைந்து உலக அளவில் மங்காப் புகழைப் பெற்றார்.

இவரைப் போல தான் நம்மில் பலர், ஒரு சமயத்தில் பல வேலைகளைச் செய்ய முற்படுகிறோம். ஒரு வேலை பூர்த்தி ஆகும் முன்னரே மற்றொரு வேலையில் ஈடுபட முன் வருகிறோம்.

இதனால் முன் தொடங்கிய வேலையும் முடியாமல், புதியதாய் தொடங்கியதிலும் சுணக்கம் கொள்கிறோம். இதனால் தான் தேவையில்லால் பிரச்சனை, மன அழுத்தம் போன்றவை ஏற்படுகிறது.

பல தொழில் செய்வதில் தவறு இல்லை, ஆனால் ஒரு தொழில் தொடங்கினால் அதில் முழு சாதனையும் பெற்ற பின்னர் தான் அடுத்த வேலையைத் தொடங்க வேண்டும். லினோர்டா டிவின்ஸி பல வேலைகள் செய்திருந்தாலும் அவரை உலகத்திற்கு காட்டியது அவரின் முதல் வேலையான சிற்பக் கலை தான் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் சாதிப்பு நம்மை வந்தடையும். நாமும் சாதிப்பு பக்கத்தில் ஒருவராய் திகழலாம்…

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

மனித இனம் தோன்றியதிலிருந்து இன்று வரை ஆணும் பெண்ணும் சமுதாயத்தின் இருகண்களாகாவே இருந்து வருகிறார்கள்.

இங்கு ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்று சட்டமிருந்தாலும் இன்றளவிலும் அதை ஏனோ நடைமுறை படுத்தவே முடியவில்லை. காரணம் பெண்ணிற்கு சுதந்திரம் வேண்டும் என்று ஒரு பெண் நினைப்பதை விட ஒரு ஆண் நினைத்தாலே நிச்சயம் பெண் விடுதலை கிடைத்துவிடும்.

ஆணாதிக்கச் சமுதாயம் ஒரு பெண்ணை எவ்வாறு சித்தரிக்கிறது என்றால் திருமணம் ஆகுவதற்கு முன் தந்தையின் அரவணைப்பிலும், திருமணம் ஆன பின்னர் கணவனின் அரவணைப்பிலும், குழந்தைப் பெற்ற பின்னர் தன் மகனின் அரவணைப்பிலும் இருக்க வேண்டும், இது தான் பெண்ணிய கட்டமைப்பு என்று சிலர் கூறுகிறார்கள்.

இந்நிலை மாற வேண்டும் என்று தான் கவிஞர்களும், எழுத்தாளர்களும், பெண் விடுதலையாளர்களும் எழுதியும் போராடியும் வருகிறார்கள், ஆனாலும் இன்னும் மாற்றம் வராமல் எத்தனையோ பெண்கள் வீட்டின் வாசலைக்கூட தாண்ட முடியாத நிலையில் தான் இருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு ஆண் மகனின் வெற்றிக்குப் பின்னால் ஒரு  பெண் இருக்கிறார் என்று பெருமையாகச் சொல்வதை விட உன்னுடைய வெற்றிக்குப் பின்னால் நான் இருக்கிறேன் என்று ஒரு பெண்ணை ஊக்கப்படுத்தினாலே போதும், அவர்கள் வாழ்வில் உயர்ந்து விடுவார்கள், அவர்களின் நிச்சயம் குடும்பத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் உறுதுணையாக இருக்கும் என்பதில் எவ்வித மாற்றமும் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.

தற்போது எல்லாத் துறையிலும் பெண்கள் ஆணுக்கு இணையாக முன்னேறிக் கொண்டு தான் வருகிறார்கள். அடுப்பூதும் பெண்களுக்குப் படிப்பு எதற்கு என்ற நிலை மாறி இன்று பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதால் தான் எத்தனையோ வீட்டில் அடுப்பு எரிந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை பெருமையாகச்  சொல்லலாம்.

பெண்ணினத்தைப் போற்றுவோம்… பெருமை கொள்வோம்…

அனைவருக்கும் இனிய மகளிர் தின வாழ்த்துக்கள்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒரு கிராமம், அங்கு ஒரு பணக்கார விவசாயிக்கு பல ஏக்கர் நிலம் இருந்தது. வங்கி கணக்கிலோ ஏராளமான பணமும் நகையும் இருந்தது. தனது கடுமையான உழைப்பாலும், உறுதியான உள்ளத்தாலும் அவர் தனது வாழ்நாளில் ஏராளமான செல்வத்தை ஈட்டினார்.

அந்த ஊரில் பலரின் முன் மாதிரியாக விளங்கக்கூடியவர். பலர் இவரைப் போல முயன்றும் வெற்றி பெற முடியவில்லை.

இவரைப் பற்றி அறிந்த ஒரு பத்திரிக்கையாளர் நேர்காணலுக்காக செல்கிறார். ஐயா உங்களுடைய பேருக்கும், புகழுக்கும் காரணமான அந்த ரகசியத்தை அறிய விரும்புகிறோம். அதற்கு முன்பு நீங்கள் எப்படி இந்த அளவுக்கு பெரும் பணம் சம்பாதித்தீர்கள் என்று எங்கள் வாசகர்களுக்குச் சொல்ல முடியுமா? என்று கேட்டார்.

ஆர்வம் ததும்பிய அந்த பத்திரிக்கையாளர் அவரின் பதிலுக்காக காத்திருந்தார். அந்த விவசாயி தம்பி உண்மையிலேயே இது ஒரு பெரிய கதை, கதை சொல்வதற்கு முன் தேவையில்லாமல் எரிந்து கொண்டிருக்கும் அந்த மின்சார விளக்கை அணைத்து விடலாம். அதன் மூலம் ஓரளவுக்கு மின்சாரத்தை சேமிக்கலாமே என்று விவசாயி கனிவுடன் சொன்னார்.

தங்கள் முயற்சியாலும், கடுமையான உழைப்பாலும் செல்வம் ஈட்டும் ஒவ்வொருவருமே தாங்கள் சம்பாதிக்கும் ஒவ்வொரு ரூபாயின் மதிப்பையும் நன்கு அறிந்தவர்கள். அவர்கள் தான் ஒவ்வொரு ரூபாயும் சேமிக்கிறார்கள்.

தங்கள் சேமிப்பில் இவர்கள் மிகுந்து அக்கரை கொண்டு, எதற்கும் வீணாக செலவழிக்காமல் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறார்கள். அது போல தான் நானும் இருக்கிறேன்.

நான் சம்பாதித்து அதன் மூலம் வரும் வருமானத்தை மீண்டும் அதே தொழிலில் முதலீடு செய்கிறேன். இது தான் என்னுடைய வருமான உயர்வுக்கு காரணமாக இருக்கிறது.

நம்மில் சிலர் இதைத் தான் கடைபிடிக்க தவறுகிறோம்… ஒரு தொழிலில் வருமானம் வந்து விட்டால் அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு அடுத்த தொழில் செய்ய முயல்கிறோம். ஒரு தொழிலில் நல் ஆளுமையும், அனுபவமும் இருந்தால் அதே தொழிலில் அடுத்த அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு செல்வதில் மட்டுமே கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

இதை சரியாக பின்பற்றினாலே எந்தத் தொழில் செய்தாலும் அதில் ஒரு சாதனையாளராக வர முடியும்…

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

2018 ஆம் ஆண்டின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் அன்பு தன்னம்பிக்கை வாசக நண்பர்களே! அன்பர்களே..!

2017 ஆம் ஆண்டில் நாம் என்ன சாதித்தோம், போதித்தோம். நம் வாழ்வில் ஏற்பட்ட மாற்றம் என்ன ஏற்றம் என்ன, நாம் சந்தித்த மனிதர்கள், அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்  கொண்டது என்ன என்பதை மீண்டும் ஒரு முறை சிந்தியுங்கள், இதுவரை சிந்திக்கவில்லை என்றால் மீண்டும் உங்களுக்கு ஒரு நிமிடம் தருகிறேன், சிந்தித்துக் கொள்ளுங்கள்.

இந்த உலகமே நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தான் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு பாதையில் பயணம் செய்து நமக்கான வழியைத் தேடிக் கொள்கிறோம்.

மனிதர்களுக்குள் ஏற்ற இறக்கம், உயர்வு தாழ்வு இருக்கக்கூடாது. உன்னை போலவே மற்றவர்களையும் நேசிக்க வேண்டும். ஐந்தறிவு உயிரினங்களே, அன்பைப் போதிக்கும் பொழுது. அறிவு என்னும் ஆறாம் அறிவை நாம் பெற்றிருக்கிறோம்.  மற்ற உயிரினங்களைக் காட்டிலும் மனித இனம் மகத்தானது. அதன் உண்மையை நாம் தான் உணர வேண்டும்.

நாம் அனைவரும் தன்னம்பிக்கையுள்ளவர்கள், மண்ணை முட்டும் விதையாய், புதிதாய் ஈன்ற கன்றாய், முட்டையை உடைத்தெரிந்து வரும் பறவையாய், எதிர்நீச்சல் போடும் மீனாய் நாமும் இவ்வுலகத்தை வெல்ல வேண்டும் என்றால் போராடி தான் ஆக வேண்டும். ஒரு முறை போராடி வென்று பார், இவ்வுலகம் எத்தகைய இன்பமானது என்று தெரியும்

இந்நேரத்தில் எங்களின் கரங்களாக செயல்பட்டு வரும் வாசகர்களுக்கும், விளம்பரதாரர்களுக்கும், கட்டுரை ஆசிரியர்களுக்கும், இதழுக்கு உறுதுணையாக நிற்கும் பிற நல் உள்ளங்களுக்கும் இனிய ஆங்கில புத்தாண்டு மற்றும் பொங்கல் நல்வாழ்த்துக்கள்

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒரு பெரிய பணக்காரர் ஒருவர் சாலையின் ஒரத்தின் அருகில் ஒரு மரத்தடியில் கார் மேல் சாய்ந்து கொண்டு ஏதோ பெரிய யோசனையில் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் நெருக்கடியை எப்படி சமாளிப்பது என்ற குழப்பத்தில் இருந்தார்.

அப்போது அவ்வழியாக ஒரு பெரிய கட்டெறும்பு அவர் பக்கம் வேகமாய் ஓடிவந்து சிறிது நேரம் நின்றது. தன்னருகில் வந்ததும் தன்னை கடித்து விடுமோ என்று  பயத்தில் அந்த தொழிலதிபர் சற்று நகர்ந்து நின்றார். ஆனால் அந்த எறும்பு அப்படி ஒன்றும் செய்யவில்லை.

வேகமாக, அந்தக் கட்டெறும்பு அந்த சாலையின் குறுக்கே பாய்ந்தது. கார்கள், பேருந்துகள், இரண்டு சக்கர வாகனங்கள் போன்ற பல  வாகனங்கள் மல்லிகை சரம் போல இடைவிடாமல் வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தது.

எந்த சமயத்தில் எந்த வாகனத்தில்  நசுக்குண்டு கொல்லப்படுமோ என்ற பயத்தில் அந்த எறும்பின் பின்னே கூர்மையான தன்னுடைய பார்வையை முழுவதுமாக செலுத்தி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அந்த தொழிலதிபர்.

ஆனால் அந்த எறும்பு சாலை முழுவதும் சாமர்த்தியமாக கடந்து எதிர்திசைக்கு சென்றது.

இந்நிகழ்ச்சியை முழுவதுமாக பார்த்த அந்த தொழிலதிபருக்கு ஒன்றன் பின் ஒன்றாக சில உண்மைகள் புலப்பட்டது.

தன்னுடைய நெருக்கடியை இந்த எறும்பை போல தைரியத்துடன் சமாளிக்க வேண்டும் என்றும்.

உருவத்தில் சிறயதாக இருந்தாலும், அதற்கான நம்மையும் கடவுள் மேலிருந்து பார்த்து வருகிறார் என்றும்.

சிறிய நிகழ்ச்சி என்றாலும் அதை கூர்ந்து அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணத்துடன் கவனித்தால் மனிதன் முன்னேறுவதற்கு தொடர்பு கிடைக்கும் போன்ற உண்மைகள் புலப்பட்டது.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒரு கிராமத்தில் கோயில் கட்டிட வேலை தொடர்ந்து 6 ஆண்டுகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஆறு ஆண்டும் தினந்தோறும் வேலையைப் பார்வையிடுவதற்கு அரசன் வருவார். அப்போது முதியவர் ஒருவர் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து கொண்டு கலவையை அரைத்துக் கொண்டு இருப்பது வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

அதே இடத்தில் பல்வேறு வேலையாட்கள் பல நுட்பமானதும், சிரமம் கலந்ததுமான வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். பல முறை முதியோரின் வேலையைப் பார்த்து விட்டு தனியாக ஒன்றும் சொல்வதற்கு இயலாத மன்னன் ஒரு நாள் அந்த முதியவரைப் பார்த்து ஏன் பெரியவரே இந்த கோயில் திருப்பணியில் எத்தனை பேர்கள் அரிய பெரிய நுண்ணிய வேலைகளை செய்து என்னை பிரமிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீங்கள் மட்டும் வெறும் கலவை அரைப்பதில் மட்டுமே ஈடுபட்டிருக்கிறீர்கள், இதை விட சிறந்த பணியில் ஈடுபடக்கூடாது என்று அரசன் கேட்டார்.

முதியவர் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை, அருகிலிருந்து இரண்டு பெரிய கற்களை எடுத்து அதில் அவர் கலந்த கலவை சிறிதாகப் பூசி வைத்து விட்டு சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு இரண்டு கற்களையும் பிரித்து தருமாறு அரசனிடம் வேண்டிக் கொண்டார். அரசானல் அக்கற்களைப் பிரிக்க முடியவில்லை.

அப்போது தான் அந்த முதியோரின் உழைப்பு அந்த சுண்ணாம்பு கலவையின் பலம் அனைவருக்கும் புரிந்தது. அரனும் உணர்ந்து கொண்டார்.

அப்போது அந்த முதியவர் அரசனைப் பார்த்து  நீங்கள் என் வேலையை ஆறு ஆண்டுகள் ஆகியும் சரியாகத் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. அனால் எனக்கு  அதில் வருத்தமும் கோபமுமில்லை. இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் என்னுடைய பணித் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும் என்று சொன்னார் அந்த முதியவர்.

இப்படித்தான் சிறிதும் பெரிதுமாக எல்லாப்பணிகளும் சேர்ந்து எழுவது தான் பெரிய மாளிகையாக எழுகிறது. எத்தனையோ பேர் இன்றும் தாங்கள் இருக்கும் கூடத் தெரியாமல் சத்தமின்றி சன்மானத்தை எதிர்ப்பார்க்காமல் ஆக்கப்பணியைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவைகளை அறிந்து போற்றுவதே மனிதனின் கடமையாகும்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

உண்மையே கடவுள் என்று சொன்னார் மகாத்மா காந்தியடிகள். சின்ன வயதிலிருந்தே உண்மை பேச வேண்டும் என்று அவர் முடிவுக்கு வரக் காரணம் அவர் அரிச்சந்திரன் என்ற நாடகத்தைப் பார்த்தது தான் என்பது அனைவரும் அறிந்துதான்.

ஒரு காலத்தில்  அரிச்சந்திரன் என்ற ராஜா இருந்தார். அவர் எப்பவும் உண்மை தான் பேசுவான் நேர்மையான அரசன்.

அவர் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் நாடு நகர் இழந்தான் கடைசியில் இடுகாட்டில் வேலை செய்தான் வறுமை தாண்டவம் ஆடியது, எனினும் உண்மையே பேசி வந்தான்.

அவன் பெற்ற செல்ல மகன் இறந்து விட்டான். புதைக்க வேறு யாரும் இல்லாததால் தாயே அதாவது அரிச்சந்திரனின் மனைவியே பிணமான தன் மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு இடுகாட்டிற்கு வருகின்றாள்.

அப்பொழுதும்  அரிச்சந்திரன் நேர்மை தவறாமல் தன் மனைவியிடம் தன் மகனை அந்த இடுகாட்டில் புதைப்பதற்கு பணம் கேட்டான்.

வறுமையால் வாடிய அவனது மனைவியோ பணம் கொடுக்க முடியாமல் பரிதவிக்கிறான். அரிச்சந்திரனும், பிணத்தைப் புதைக்க அனுமதி மறுத்து விடுகிறான். நேர்மை குற்றாமல் வாழ்ந்தான். உண்மை நெறிகளில் திகழ்ந்தான்.

இந்தக் கதை காந்தியடிகளின் மனதில் பசுமரத்தாணி போல் பதிந்து விட்டதால் தான் அவர் கடைசி வரைக்கும் உண்மையே பேசினார்.

அப்படி காந்தியடிகள் வாழ்நாள் முழுவதும் உண்மையாக நடந்து கொண்டதால் தான் உத்தமர் மகாத்மா காந்தியடிகள்.

இதன் மூலம் நாம் உணர்ந்து கொள்வது உண்மையானவர்களை உலகம் இனங் கொண்டு வணங்கும் என்பதில் எவ்வித மாற்றும் இல்லை.