Home » Editorial

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

பழைய ஆடையை விட்டுவிட்டு, நாம் புத்தாடையை அணிந்து கொள்வதைப் போல, பழைய உடலை விட்டு விட்டு, மனித ஆன்மா, புதிய உடலில் நுழைந்து கொள்வதைப் போல, காலமும் 2016 ஆம் ஆண்டை விட்டுவிட்டு, 2017 ஆம் ஆண்டாக உருமாறி ஒளிர்ந்து வருகிறது.

இந்த நேரத்தில், நாமும் பழைய எண்ணங்களை விட்டு விட்டு, புதிய எண்ணங்களை உயிர்ப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும். தீதான எண்ணங்களை விட்டு நல்ல எண்ணங்களையும், தேவையற்ற எண்ணங்களை விட்டு, தன்னம்பிக்கை மிக்க எண்ணங்களையும், எண்ணக் கருவிலேயே உயிர்ப்பித்து சுயமுன்னேற்றத்தை எண்ணி எண்ணி அதை வளர்க்க வேண்டும்.

சென்ற ஆண்டை விட, இந்தாண்டு, நீங்களும், உங்கள் குடும்பமும் பண்புகளில், பணியில், பொறுப்பில் பொருளாதாரத்தில், சமூக மதிப்பில், மாண்புகளில் பன்மடங்கு படியேறி வளர்ந்து நிற்க வேண்டும். அதற்கான தன்முனைப்பு உங்கள் மனதில் இடம் பெற வேண்டும்.

நான் பலமானவன் என்று மனதார நீங்கள் நம்பினால், உங்களைத் தீண்டும் பாம்பின் விஷம் கூட பலனற்றுப் போகும், என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர். அவர் வாக்குப் போல, எண்ணங்களும், தன்னம்பிக்கையும் இரும்பைப் போல இருக்குமாறு பார்த்துக் கொண்டால் போதும். காலம் உங்கள் வளர்ச்சியைப் பார்த்துக் கொள்ளும்.

அன்னையின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு நடக்கும் குழந்தையைப் போல, காலத்தின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு நடப்போம். காலம் பேய் வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது, நாம் குட்டிச்சாத்தான் வேகத்திலாவது ஓடவேண்டாமா?

நிலத்தை நம்பினால் உணவைப் பெருக்கலாம், நீரை நம்பினால் கடலைக் கடக்கலாம், காற்றை நம்பினால் வானில் பறக்கலாம், உங்களை நம்பினால் உயர்ந்து வாழலாம்.

உங்கள் குறிக்கோள் ஈடேற தன்னம்பிக்கை தனது மனப்பூர்வமான புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறது. இவ்வாண்டு தன்னம்பிக்கை இதழுக்கும் முக்கியக் குறிக்கோள்  இருக்கிறது, அது என்னவென்றால் , உங்கள் வீட்டுக்கு மட்டுமல்லாமல், உங்கள் உறவினர்கள், நண்பர்கள், சக பணியாளர்கள், அரசு அலுவலகங்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள் என்று ஒவ்வொருவர் வீட்டுக்கும் வர வேண்டும், அவர்கள் மனதில் நம்பிக்கை வளர்க்க வேண்டும், என்பது தான். அதற்கு நீங்கள் உதவ வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் குறைந்தது பத்துப் பேருக்காவது, இதைப்பற்றி எடுத்துச்சொல்லி, சந்தாதாரர் ஆக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறோம்.

அன்னதானம் செய்வதைப் போல, ஆறுகுளம் வெட்டி குடி நீரைத் தேக்குவதைப் போல, மரம் நடுவதைப் போல, மக்களுக்கு தன்னம்பிக்கை தருவதும் சேதப் பணியே

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களுடன்

ஆசிரியர்

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

 

மற்றவர்களைக் குறித்து குறை கூறிப் பேசுவதில் அலாதி ஆனந்தம் காணும் இளம் பெண் அவள்.

நாளடைவில் அவள் நல்லவர்களின் மீதான அபிப்பிராயத்தை இழந்தவள் ஆகிறாள்.

ஒருநாள் அவள் தன் செய்த செயல்களை எண்ணிப்பார்த்தாள்.தான் செய்த செயல் எவ்வளவு மோசமானது என்று நினைத்து வெட்கப்பட்டாள்.

தனது செயலினைப் பாவ அறிக்கையாகத் தயாரித்து பாதிரியாரிடம் வருத்ததுடன் கொடுத்தாள்.

ஐயா நான் பலரைப் புண்படுத்திருக்கிறேன். அவர்கள் குறித்துப் பேசியதை நான் எப்படித் திரும்ப பெற்றுக் கொள்ள முடியும் என்று கேட்டாள்.

நீங்கள் போய் ஒரு பை நிறைய கோழி இறக்கைகளைச் சேகரித்து உன் வீட்டிலிருந்து ஆலயம் வரும் வழியில் வரை சிதற விட்டுக் கொண்டே வாருங்கள் என்றார்.

அவளும் அப்படியே செய்தால். இப்பொழுது உன் வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும் வழியில் நீ சிந்திய இறக்கைகளை பொறுக்கி பையில் எடுத்துக் கொண்டு வாருங்கள் என்றார் பாதிரியார்.

காற்றில் அடித்து செல்லப்பட்ட இறக்கைகளை ஒன்றைக் கூட அவளால் சேமிக்க முடியவில்லை.

வருத்ததுடன் வந்தவளிடம் பாதிரியார் சொன்னார். உன் வார்த்தைகளும் அப்படித் தான் வார்த்தைகளைச் சிந்தி விட்டால் அதைப் பொறுக்கவே முடியாது. இதனால் இனிமேல் பேசும் போது சிந்தித்துப் பேசு என்றார்.

வீணான வார்த்தைகளைத் தவிர்த்தலே பெரும்பான்மையான பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து விடலாம். உணர்வோம் உயர்வோம்…

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒருவரின் விலை உயர்ந்த வாகனம் ஒன்றை சிறுவன் ஒருவன் வியந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தச் சிறுவனின் ஆசையை அறிந்து கொண்ட வாகனத்தின் முதலாளி அவனை வாகனத்தில் ஏற்றிக் கொண்டார்.

கொஞ்சதூரம் பயணம் செய்து மகிழ்ந்த சிறுவன், “உங்களின் வாகனம் மிக அருமையாக இருக்கிறது. என்ன விலையாகும்” என்று கேட்டான். அவரோ “தெரியவில்லை இது என் அண்ணன் எனக்குப் பரிசளித்தது” என்றார்.

உடனே சிறுவன் உங்கள் அண்ணன் மிகவும் நல்ல அண்ணன் என்று சொல்ல, “நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்பதை நான் உணர்கிறேன். உனக்கும் எனக்கு கிடைத்த அண்ணனைப் போல ஒரு அண்ணன் இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று தானே நினைக்கிறாய்?” என்றார் முதலாளி.

“இல்லை ஐயா, நான் உங்களின் அண்ணனைப் போல இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன்” என்று சொல்லி முதலாளியை வியப்பில் ஆழ்த்திவிட்டான் சிறுவன்!.

உழைப்பில்லாமல் எந்த ஒன்றையும் பெறக் கூடாது என்கிற சிந்தனையும், எப்போதும் பிறருக்கு உதவிகரமாக இருக்க வேண்டும் என்கிற சேவை மனப்பான்மையும் நிறைந்த மனங்கள் வளரட்டும்.

“நவம்பர் 14- குழந்தைகள் தினம்” நல்வாழ்த்துக்கள்!

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

காந்திஜி ஒரு முறை இரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும் போது அவரை யாருக்கும் அடையாளம் தெரியவில்லை. நல்ல கூட்டம். ஒருவரோடு ஒருவர் முட்டி மோதி நின்று கொண்டு இருந்திருக்கிறார்கள்.

காந்திஜி நின்ற இடத்தில் பெண்கள் சுற்றி இருக்க, திடீரென்று மயங்கி விழுந்து விட்டார்.

சட்டென அவரை கைத்தாங்கலாக பிடித்து இருக்கையில் அமர வைத்து விட்டு விசாரித்திருக்கிறார்கள்.

“நான் குஜராத்திலிருந்து வருகிறேன் எனது பெயர் மோகன் தாஸ் கரம் சந்த் காந்திஜி பக்கத்துக்கு ஊருக்குப் போக வேண்டும் என்று சொல்லிருக்கிறார் காந்தி”.

காந்திஜி என்ற பெயரைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்று அவர் முன் கைகட்டி நின்று இருக்கிறார்கள்.

பாபுஜி நாங்கள் அறியாமல் உங்களை நிற்க வைத்து வேதனைப்படுத்தி விட்டோம், மன்னியுங்கள் என்று கெஞ்சியிருக்கிறார்கள்.

“தெரியாமல் செய்த தவறை இறைவன் எப்பொழுதும் மன்னித்து விடுவான். எனக்கு இடம் வேண்டாம். நின்று கொண்டிருக்கும் பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் உட்கார இடம் கொடுங்கள் அதுவே நீங்கள் எனக்குச் செய்யும் உதவியாகும்” என்றிருக்கிறார் காந்திஜி.

அடுத்தவர் துன்பத்தைப் போக்குவதையே சதாகாலம் நினைவில் வைத்திருந்து பாடுபட்டதனாலேயே காந்திஜி “மகாத்மாவாக” நம்மோடு அன்றும், என்றும், என்றென்றும்…

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

குரு ஒருவரிடம் இளைஞன் ஒருவன் கல்வி கற்க விருப்பம் கொண்டான். அதற்காக அவன் குருவைப் போய் சந்தித்தான். நான் உங்களிடம் கல்வி கற்க விரும்புகிறேன் என்றான்.

குரு, “நல்லது” என்றார்.

இளைஞன், “உங்களிடம் நான் எப்படி கல்வி கற்க வேண்டும்” என்று சொல்லுங்கள், அப்படியே கற்றுக்கொள்கிறேன்” என்றான்.

“என்னை ஒரு மணியாக நினைத்துக் கொள்” என்றார் குரு.

மணியாக நினைத்து…. எனக்கு நீங்கள் சொல்வது புரியவில்லை என்றான் இளைஞன்.

“மணியை மெல்லத் தட்டினால் மெல்லிய ஓசைதான் கேட்கும். வலிமையாகத் தட்டினால் பேரோசையே எழும். தட்டாமல் இருந்தால் ஓசையே கேட்காது” என்றார் குரு….

ஓர் ஆசிரியரிடம் ஒரு மாணவன் எப்படி கற்க வேண்டும் என்பதை மாணவன் அறிந்து கொண்டும், ஒரு மாணவனுக்கு ஓர் ஆசிரியர் எப்படி கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை ஆசிரியர் புரிந்து கொண்டும், “பாடசாலைகள்” இயங்க ஆரம்பித்தால் ஆசிரியர் – மாணவர் உறவில் எழும் பிரச்சனைகள் இல்லாது போகும்.

இனிய மாற்றங்களும், ஏற்றங்களும் நிகழும் நல்ல காலம் பிறக்கும் நாளும் நல் ஆசிரியர்கள் அனைவருக்கும் “ஆசிரியர் தின வாழ்த்துக்கள்”….

மேலும் ரியோ ஒலிம்பிக்கில் பதக்கம் வென்று சாதித்த சாதனை மங்கையர்களான பி.வி. சிந்து, சாக்ஷி மாலிக் இருவருக்கும் தன்னம்பிக்கையின் நல்வாழ்த்துக்கள்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

வேட்டையாடப்போன மன்னர் ஒருவர் தனது பரிவாரங்களுடன் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார். வழியில் ஒரு சிறிய ஊர். மன்னர் மெய்க்காப்பாளரை அழைத்தார்.

இந்த ஊருக்குள் போவோம், நம்மை யாராவது அடையாளம் கண்டு கொள்கிறார்களா…? என்று பார்ப்போம்” என்றார்.

மெய்க்காப்பாளர் முன்னே சென்றார். மன்னன் பின்னே சென்றார். எதிரே வந்த மக்கள் யாரும் மன்னனை கண்டு கொள்ளவே இல்லை. ஆனால், மெய்க்காப்பாளரைப் பார்த்து எல்லோரும் புன்னகைத்தார்கள்.

மன்னருக்கு கோபம். “இங்கு யாருக்குமே என்னைத் தெரியவில்லை. அனால், உன்னை எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கிறது”  என்றார்.

உடனே மெய்க்காப்பாளர் “மன்னா என்னையும், அவர்களுக்குத் தெரியாது” என்றார்.

தெரியாது என்றால் உன்னைப் பார்த்து ஊர் மக்கள் ஏன் புன்னகைக்க வேண்டும் என்று மன்னர் கேட்டார்.

மெய்க்காப்பாளர் சொன்னார், “ஏனென்றால் நான் அவர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தேன்” என்று…

நாம் நம்மை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறோமோ, அப்படியே இந்த சமுதாயம் பிரதிபலிக்கிறது என்பதை உணர்ந்தாலே மகிழ்ச்சியுடன் சாதித்து வாழ முடியும்.

நல்லவைகளை மட்டும் வெளிப்படுத்தி பள்ளிகள் திறக்கும் இம்மாதத்தில், வாழ்வாங்கு வாழ வைக்கும் ‘கல்வி’ வேண்டும்…!

தரம் உயர்ந்த, தரம் தாழ்ந்த செயல்களில் ஈடுபடாது தடுக்கும் கல்வி வேண்டும்…

மதிப்பெண்ணுக்காக கல்வி என்றில்லாமல் ஒழுக்கம், பண்பாடு, கலாச்சாரம் போற்றும் ‘மதிப்பு’ கல்வி வேண்டும்…

இப்படி வேண்டும் கல்வியே வேண்டும்…! வேண்டுவோம்…!!

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

வேட்டையாடப்போன மன்னர் ஒருவர் தனது பரிவாரங்களுடன் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார். வழியில் ஒரு சிறிய ஊர். மன்னர் மெய்க்காப்பாளரை அழைத்தார்.

இந்த ஊருக்குள் போவோம், நம்மை யாராவது அடையாளம் கண்டு கொள்கிறார்களா…? என்று பார்ப்போம்” என்றார்.

மெய்க்காப்பாளர் முன்னே சென்றார். மன்னன் பின்னே சென்றார். எதிரே வந்த மக்கள் யாரும் மன்னனை கண்டு கொள்ளவே இல்லை. ஆனால், மெய்க்காப்பாளரைப் பார்த்து எல்லோரும் புன்னகைத்தார்கள்.

மன்னருக்கு கோபம். “இங்கு யாருக்குமே என்னைத் தெரியவில்லை. அனால், உன்னை எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கிறது”  என்றார்.

உடனே மெய்க்காப்பாளர் “மன்னா என்னையும், அவர்களுக்குத் தெரியாது” என்றார்.

தெரியாது என்றால் உன்னைப் பார்த்து ஊர் மக்கள் ஏன் புன்னகைக்க வேண்டும் என்று மன்னர் கேட்டார்.

மெய்க்காப்பாளர் சொன்னார், “ஏனென்றால் நான் அவர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தேன்” என்று…

நாம் நம்மை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறோமோ, அப்படியே இந்த சமுதாயம் பிரதிபலிக்கிறது என்பதை உணர்ந்தாலே மகிழ்ச்சியுடன் சாதித்து வாழ முடியும்.

நல்லவைகளை மட்டும் வெளிப்படுத்தி பள்ளிகள் திறக்கும் இம்மாதத்தில், வாழ்வாங்கு வாழ வைக்கும் ‘கல்வி’ வேண்டும்…!

தரம் உயர்ந்த, தரம் தாழ்ந்த செயல்களில் ஈடுபடாது தடுக்கும் கல்வி வேண்டும்…

மதிப்பெண்ணுக்காக கல்வி என்றில்லாமல் ஒழுக்கம், பண்பாடு, கலாச்சாரம் போற்றும் ‘மதிப்பு’ கல்வி வேண்டும்…

இப்படி வேண்டும் கல்வியே வேண்டும்…! வேண்டுவோம்…!!

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

உலகின் மாபெரும் சக்தி எது என்பது குறித்து விவாதம் எழுந்தது. ஒருவர் காந்த சக்தி தான் பெரியது என்கிறார்.

இன்னொருவர் மின் சக்தி தான் பெரியது என்கிறார்.

இன்னொருவர் இல்லையில்லை புவி ஈர்ப்பு சக்தி தான் மிகப்பெரியது என்கிறார்.

இப்படி ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு சக்தியைச் சொல்லி அச்சக்தி தான் பெரியது என்று வாதம் செய்து  கொண்டிருந்தார்கள்.

அப்போது இளைஞன் ஒருவன் ஹீரோஷிமாவில் அணுகுண்டு வீசப்பட்ட போது சில வினாடிகளில் பல லட்சம் பேர் இறந்து போனார்கள் அதனால் அணுசக்தி தான் பெரியது என்றான்.

இதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த இன்னொரு புத்திசாலி இளைஞன் சொன்னான் அணுசக்திûயைக் கண்டுபிடித்தது விஞ்ஞானிகளின் மூளை அதனால் உலகில் மாபெரும் சக்தி வாய்ந்தது மனிதனின் அறிவு தான் என்றாôன்.

எல்லா சக்திகளையும் மிஞ்சும் பேராற்றாலான அறிவை, எல்லை இல்லா அறிவை நன்கு வெளிப்படுத்தக்கூடியவர்களாக முன்னேறினாலே முன்னேற்றம் நம் எப்போதும் வாழ்வில்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

மறக்க முடியாத பல்வேறு நினைவுகளை, சாதிப்புகளை நம்மிடையே விட்டு விடை பெற்று விட்டது 2015.

கடந்த ஆண்டு எடுத்த உறுதி மொழிகளில் எத்தனை நிறைவேற்றப்பட்டது. எது எது நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதையெல்லாம் அலசி ஆராய்ந்து, 2016 புத்தாண்டில் எடுத்திருக்கும் புது தீர்மானங்களை செயல்படுத்துவதற்கான வல்லமையை வளர்த்துக் கொண்டு வெற்றியாளர்களாக வலம் வருவோம்.

“ஆசிரியர் ஒருவர் தன் மாணவர்களோடு உலா வந்து கொண்டிருக்கிறார்.  வழியில் ஓரிடத்தில் வந்தபோது பருவநிலைமாறி, சட்டென வானவில் தோன்றுகிறது”.

மாணவர்கள் வானவில்லை ரசிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். உடனே ஆசிரியர், “வானவில்லை” இப்படி ரசிக்கிறீர்களே, அதில் ஏதாவது லாபம் இருக்கிறதா? என்றார்.

அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை ஐயா, பார்க்க மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது அவ்வளவுதான் என்றார்கள் மாணவர்கள்.

“சில நிமிடங்கள் மட்டுமே தோன்றி மறையும் வானவில், பார்ப்பவர்களுக்கு இவ்வளவு மகிழ்ச்சியைத் தரும்போது நாம் நம் ஆயுட்காலத்தில் பிறருக்காக எவ்வளவு நல்லனவற்றை செய்ய வேண்டும் என்கிற பாடத்தை நமக்கு வானவில் தருகிறது” என்றார். உண்மையை உணர்ந்த மாணவர்கள் நிச்சயம் நாங்கள் நன்மை செய்தே வாழ்வோம் என்று உறுதி அளித்தார்களாம்.

எந்தச் சூழலிலும் நாம், ஒவ்வொருவரும் பயனுள்ள ஒரு வாழ்க்கையை நம்மில் வாழ வேண்டும் என்கிற உறுதியான தீர்மானத்தோடு 2016 – புத்தாண்டை வரவேற்போம்! என்று ஒன்றாக நின்று நன்றாக சாதிப்போம்!

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

இரண்டு ரயில் தண்டவாளம். ஒன்றில் இரயில் வராது. இன்னொன்றில் இரயில் வந்து போகும். இரயில் வராத தடத்தில் ஒரு குழந்தை ஒன்று விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. இரயில் வரும் தடத்தில் பத்துக் குழந்தைகள் ஒன்று சேர்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது.

     இந்தக் காட்சியை தூரத்திலிருந்து பார்க்கிறோம். அந்நேரம் இரயில் வருகிறது. வரும் இரயில் தடத்தை மாற்றும் கருவி நம் அருகாமையில் இருக்கிறது. அப்போது நாம் என்ன செய்வோம் ஒரு குழந்தையா? பத்துக் குழந்தைகளா? என்று யோசித்து விட்டு, இரயில் வராத தடத்தில் விளையாடும் ஒரு குழந்தையின் உயிர் போனால் போகட்டும் என்று தடத்தை மாற்றி விடுவோம் இரயில் வரக்கூடும் என்று தெரிந்தே தவறு செய்து விளையாடிய குழந்தைகள் காப்பாற்றப்பட்டு விடுகிறது.

     தெரிந்தே தவறு செய்து வருபவர்கள் காப்பற்றப்படுகிறார்கள். நல்லது செய்யும் “தனிமனிதர்’ தண்டிக்கப்படுகிறார் என்கிற இந்நிலை மாறுகிறபோதுதான் ஏற்றத்தாழ்வின்றி எல்லோருக்கும் “உயர்நிலை’ உரித்தானதாகும்.