Home » Editorial

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒரு கிராமத்தில் கோயில் கட்டிட வேலை தொடர்ந்து 6 ஆண்டுகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஆறு ஆண்டும் தினந்தோறும் வேலையைப் பார்வையிடுவதற்கு அரசன் வருவார். அப்போது முதியவர் ஒருவர் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து கொண்டு கலவையை அரைத்துக் கொண்டு இருப்பது வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

அதே இடத்தில் பல்வேறு வேலையாட்கள் பல நுட்பமானதும், சிரமம் கலந்ததுமான வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். பல முறை முதியோரின் வேலையைப் பார்த்து விட்டு தனியாக ஒன்றும் சொல்வதற்கு இயலாத மன்னன் ஒரு நாள் அந்த முதியவரைப் பார்த்து ஏன் பெரியவரே இந்த கோயில் திருப்பணியில் எத்தனை பேர்கள் அரிய பெரிய நுண்ணிய வேலைகளை செய்து என்னை பிரமிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். நீங்கள் மட்டும் வெறும் கலவை அரைப்பதில் மட்டுமே ஈடுபட்டிருக்கிறீர்கள், இதை விட சிறந்த பணியில் ஈடுபடக்கூடாது என்று அரசன் கேட்டார்.

முதியவர் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை, அருகிலிருந்து இரண்டு பெரிய கற்களை எடுத்து அதில் அவர் கலந்த கலவை சிறிதாகப் பூசி வைத்து விட்டு சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு இரண்டு கற்களையும் பிரித்து தருமாறு அரசனிடம் வேண்டிக் கொண்டார். அரசானல் அக்கற்களைப் பிரிக்க முடியவில்லை.

அப்போது தான் அந்த முதியோரின் உழைப்பு அந்த சுண்ணாம்பு கலவையின் பலம் அனைவருக்கும் புரிந்தது. அரனும் உணர்ந்து கொண்டார்.

அப்போது அந்த முதியவர் அரசனைப் பார்த்து  நீங்கள் என் வேலையை ஆறு ஆண்டுகள் ஆகியும் சரியாகத் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. அனால் எனக்கு  அதில் வருத்தமும் கோபமுமில்லை. இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் என்னுடைய பணித் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும் என்று சொன்னார் அந்த முதியவர்.

இப்படித்தான் சிறிதும் பெரிதுமாக எல்லாப்பணிகளும் சேர்ந்து எழுவது தான் பெரிய மாளிகையாக எழுகிறது. எத்தனையோ பேர் இன்றும் தாங்கள் இருக்கும் கூடத் தெரியாமல் சத்தமின்றி சன்மானத்தை எதிர்ப்பார்க்காமல் ஆக்கப்பணியைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவைகளை அறிந்து போற்றுவதே மனிதனின் கடமையாகும்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

உண்மையே கடவுள் என்று சொன்னார் மகாத்மா காந்தியடிகள். சின்ன வயதிலிருந்தே உண்மை பேச வேண்டும் என்று அவர் முடிவுக்கு வரக் காரணம் அவர் அரிச்சந்திரன் என்ற நாடகத்தைப் பார்த்தது தான் என்பது அனைவரும் அறிந்துதான்.

ஒரு காலத்தில்  அரிச்சந்திரன் என்ற ராஜா இருந்தார். அவர் எப்பவும் உண்மை தான் பேசுவான் நேர்மையான அரசன்.

அவர் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் நாடு நகர் இழந்தான் கடைசியில் இடுகாட்டில் வேலை செய்தான் வறுமை தாண்டவம் ஆடியது, எனினும் உண்மையே பேசி வந்தான்.

அவன் பெற்ற செல்ல மகன் இறந்து விட்டான். புதைக்க வேறு யாரும் இல்லாததால் தாயே அதாவது அரிச்சந்திரனின் மனைவியே பிணமான தன் மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு இடுகாட்டிற்கு வருகின்றாள்.

அப்பொழுதும்  அரிச்சந்திரன் நேர்மை தவறாமல் தன் மனைவியிடம் தன் மகனை அந்த இடுகாட்டில் புதைப்பதற்கு பணம் கேட்டான்.

வறுமையால் வாடிய அவனது மனைவியோ பணம் கொடுக்க முடியாமல் பரிதவிக்கிறான். அரிச்சந்திரனும், பிணத்தைப் புதைக்க அனுமதி மறுத்து விடுகிறான். நேர்மை குற்றாமல் வாழ்ந்தான். உண்மை நெறிகளில் திகழ்ந்தான்.

இந்தக் கதை காந்தியடிகளின் மனதில் பசுமரத்தாணி போல் பதிந்து விட்டதால் தான் அவர் கடைசி வரைக்கும் உண்மையே பேசினார்.

அப்படி காந்தியடிகள் வாழ்நாள் முழுவதும் உண்மையாக நடந்து கொண்டதால் தான் உத்தமர் மகாத்மா காந்தியடிகள்.

இதன் மூலம் நாம் உணர்ந்து கொள்வது உண்மையானவர்களை உலகம் இனங் கொண்டு வணங்கும் என்பதில் எவ்வித மாற்றும் இல்லை.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஜப்பான் நாட்டை சேர்ந்த ஒருவர் தன்னுடைய வீடு புதுப்பிப்பதற்காக மரத்தினால் ஆன சுவற்றை பெயர்த்து எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஜப்பானில் பெரும்பாலான வீடுகள் மரத்தாலேயே கட்டப்பட்டிருக்கும். ஒவ்வொரு சுவற்றிக்கும் நன்கு இடைவெளி விட்டு கட்டப்பட்டிருக்கும்.

வீட்டு சுவற்றைப் பெயர்தெடுக்கும் பொழுது இரண்டு கட்டைகளுக்கு இடையில் ஒரு பல்லி சிக்கியிருப்பதைப் பார்த்தார். அது எப்படி சிக்கியிருக்கிறது என்று பல்லியை சுற்றிப் பார்த்தார் அவர் அப்போது தான் கவனித்தார்.

வெளிபகுதியிலிருந்து அடித்த ஆணி உள்புறத்தில் இருந்த பல்லியின் காலில் இறங்கியிருக்கிறது.

அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது இந்த ஆணியை அடித்து எப்படியும் 10 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகியிருக்கும். இப்படி இத்தனை ஆண்டுகள் இந்தப்பல்லி உயிருடன் இருந்தது இதை நாம் கண்டுபிடித்து ஆக வேண்டும், என்று மேற்கொண்ட எந்த வேலையும் செய்யாமல் அந்தப் பல்லியை மட்டுமே கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் இன்னொரு பல்லி அதன் அருகில் வருவதைக் கண்டார். வந்த பல்லி தன் வயிலிருந்த உணவை எடுத்து, சுவற்றில் சிக்கிக் கொண்ட பல்லிக்கு ஊட்டுவதைப் பார்த்தார். பார்த்த கணம் ஒரு நிமிடம் ஆடிப் போய் விட்டார்.

எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் ள10 ஆண்டுகளாக இந்தப்பல்லி ஆணியில் சிக்கிக்கொண்ட தன்னுடைய சகப் பல்லிக்கு உணவை அளித்து வந்துள்ளது.

ஒரு பல்லியால் முடிகிறது என்றால் மனிதர்களாகிய நம்மால் எதுவும் சாத்தியமே. முடியும் என்று முடிவெடுத்து விட்டால் இங்கு வாழ பல வழிகள் இருக்கிறது.

எல்லாம் இழந்து விட்டேன் இனியும் என்ன செய்வேன் என்று வாழ்ந்தால் குட்டை நீர் கூட பெரிய குளமாகத் தான் தெரியும். இழந்தது எல்லாம் நீங்கள் சேகரித்த, சேமித்த பொருள் மட்டுமே தவிர உழைப்பும் தன்னம்பிக்கையும் இன்னும் உங்கள் கையில் மட்டுமே இருக்கிறது.

உழையுங்கள் உயருங்கள்…

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

உலக நாடுகளிலேயே வேற்றுமைகள் பல கொண்டும் ஒற்றுமையாக வாழும் நாடுகளில் இந்தியா தான் முதன்மையாகத் திகழ்கிறது. இனத்தால் மொழியால், மதத்தால் பிரிந்திருந்தாலும், மனதால் மக்கள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு வாழும் நாடு இந்தியா.

29 மாநிலங்கள், 7 யூனியன் பிரதேசங்கள், 1618 மொழிகள், 6400 சாதிகள், 6 மதங்கள், 6 இனங்கள் என பல பிரிவுகள் என்றாலும் நாடு என்பது ஒன்று மட்டுமே. இவ்வளவு வேற்றுமைகள் நிறைந்து காணப்பட்டாலும் நாம் ஒற்றுமையாய் வாழ்வதற்கு வழிவகுப்பது நாட்டுப்பற்றும், தேசம் சார்ந்த திருவிழாக்களுமே ஆகும்.

இந்திய கலாச்சாரத்தின் படி விழாக்களுக்கு மிகுந்த முன்னுரிமை கொடுப்பார்கள். காரணம் ஒற்றுமை உணர்வுடன் கூடி வாழ வேண்டும் என்பதால் மட்டுமே.

அந்நியர்கள் நம் மண்ணில் கால் ஊன்றிய பொழுது தொடக்கத்திலேயே பலர் ஒற்றுமையாகக் கழகக் குரலை எழுப்பினார்கள். ஒற்றுமையைக் கண்டு கதிகலங்கினார்கள் அந்தியர்கள்.

நாம் இன்று சுதந்திர நாட்டில் இருக்கிறோம். சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிக்கிறோம் என்றால் இது சாதாரணமாகக் கிடைக்கவில்லை. உண்ணாமல், உறங்காமல் போராடியவர்கள், குடும்பத்தை விட்டு நாட்டு விடுதலைக்காகக் குண்டு அடிப்பட்டு மாய்ந்தவர்கள், சிறையில் அடைக்கப்பட்டு சித்தரவதை அனுபவித்து இறந்தவர்கள் என்று இவர்களின் வீரத்தின் அடையாளம் நமது சுதந்திர நாடும், தேசிய கொடியும்.

இந்நாளில் நாட்டின் நலனுக்காக தன் நலத்தையும், குடும்ப நலத்தையும் பார்க்காமல் பனிப்பிரதேசங்களிலும், கடும் வெயிலிலும், மழையிலும் நம்மை பாதுகாத்து வரும் ராணுவ வீரர்களுக்கு இந்நாளில் நாம் நன்றியினைச் செலுத்துவோம்.

நாட்டிற்காக உழைத்தவர்களுக்கும், உயிரை மாய்த்தவர்களும், தற்போது உழைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் வணக்கத்தையும் நன்றியும் தெரிவித்துக் கொள்வோம்.

அனைவருக்கும் இனிய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள்…

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒரு கிராமத்தில் மகா கருமி(கஞ்சன்) வசித்து வந்தான். அவன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பணம் சேர்ப்பதிலேயே தீவிரமாக இருந்தான். இதற்காக அவன் நன்றாக சாப்பிடாமல், நல்ல ஆடைகள் அணியாமல், எந்த ஒரு இன்பத்தையும் அனுபவிக்காமல் மிகவும் கஞ்சத்தனமாக இருந்தான்.

இப்படியாக அவன் தனது வாழ்நாளில் 10 கோடி ரூபாய் சேர்த்து விட்டான். இனி இந்தப் பணத்தைக் கொண்டு தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நிம்மதியாகவும் சுகமாகவும் வாழலாம் என்று நினைத்திருந்தான்.

அப்பொழுது அவனது உயிரைப் பறிக்க எமன் வந்ததைக் கண்டான். கண்டவுடன் அந்தக்கருமி திகைத்து அலறினான். ஐயா இத்தனை நாளும் என் வாழ்க்கையை சற்றும் அனுபவிக்கவில்லை. இன்று முதல் தான் நான் இன்பமான வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். அதற்குள்  என்னை அழைத்துப் போக வந்து விட்டீர்களே. எனக்கு சில மாதங்கள் அவகாசம் கொடுங்கள் என்று கெஞ்சினான் கருமி.

ஆனால் எமன் அவன் கெஞ்சுவதை சற்றும் பொருட்படுத்தமால் மறுத்தவிட்டார். ஐயா, மாதக் கணக்கில் கொடுக்கவில்லை என்றாலும், ஒரு வாரமாவது அவகாசம் கொடுங்கள், அதற்குப் பதிலாக நான் சம்பாதித்தப் பணத்தில் பாதியை உங்களுக்குக் கொடுத்து விடுகிறேன் என்றான் அந்தக் கஞ்சன்.

அதற்கும் எமன் செவிசாய்க்கவில்லை. வேறுவழியின்றி ஐயா, இன்று ஒருநாளாவது வாழ அனுமதியுங்கள். அதற்குள் நான் முடிந்தளவு நினைத்த வாழ்க்கையை அனுபவித்துக் கொள்கிறேன். இதற்குப் பதிலாக என் வாழ்நாளில் முழுவதும் சேர்த்த சொத்துக்கள் அனைத்தையும் தருகிறேன் என்றான் அவன்.

எமன் கொஞ்சம் கூட அசைந்து கொடுக்கவில்லை. இனி எதுவும் செய்ய முடியாது என்ற நிலையில் எமனிடம் ஐயா எனக்கு ஒருசில நிமிடங்கள் மட்டும் உயிர்ப்பிச்சைக் கொடுங்கள். அதற்குள் சிலவற்றை நான் எழுத விரும்புகிறேன் என்றான்.

எமனும் சம்மதித்தார். அந்தக் கருமி அவசரமாக ஒரு தாளில் எழுதினான். அதில் இந்தக்கடிதத்தை யார் படிக்க நேர்ந்தாலும் அவர்களுக்கு நான் சொல்லிக் கொள்வது என்னவென்றால். வாழ்க்கை என்பது நிரந்தரம் இல்லை.

அது எப்போது முடிவுக்கு வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. எனவே உங்கள் வாழ்க்கையில் பணம் தேடுவதில் மட்டுமே செலவழிக்க வேண்டாம். வாழும் வரை வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழங்கள். என்னிடம் 10 கோடி ரூபாய் இருந்தாலும், ஒரு வினாடி நேரத்தைக் கூட வாங்க முடியவில்லை. இதனால் இருப்பதைக் கொண்டு சிறப்பாக வாழ முன் வர வேண்டும் என்று எழுதி முடித்தான்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

“நாட்டில் மிகவும் பணக்கார கோயில் எது?” என்று ஒரு பொருளாதாரப் பயிற்சியாளர் கேள்வி எழுப்புகிறார். பயிற்சியில் இருந்த எல்லோரும் ஒரே குரலில் “திருப்பதி வெங்கடாசலபதி” என்று சொல்கிறார்கள். “ஏன்… விளக்கமுடியுமா” என்றார் பயிற்சியாளர்.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பதில் தருகிறார்கள். அந்தப் பதில்களில் திருப்தி அடையாத பயிற்சியாளர் சொன்னார், எத்தனையோ இடங்களில் பெருமாள் ஆலயம் உள்ளது ஆனால் திருப்பதியில் மட்டும் தான் சாமி இரவு 12 மணி வரை பக்தர்களைப் பார்த்து ஆசிர்வதிக்கிறார். மீண்டும் காலை 3 மணிக்கு எழுந்து தரிசனம் தருகிறார். பகலில் ஓய்வு இல்லை மற்ற ஆலயங்களில் இரவு 9 மணிக்கு நடை சாத்துகிறார்கள் பகலில் ஓய்வு உண்டு.

“கடுமையாக உழைத்தால் தான் செல்வம் பெருகும் என்பது கடவுளுக்கே பொருந்தும் போது நமக்கு… சிந்திப்போம்…சிகரம் தொடுவோம்.”

உழைத்துத்தான் முன்னேறுவேன் என்பதில் ஒவ்வொருவரும் பிடிவாதம் கொண்டு உழைத்தோம் என்றால் ஏய்ப்பவர்கள் ஏமாற்றுபவர்கள் இல்லாது போவார்கள்.

அப்படி ஒரு காலம் உருவாக்கவே உழைப்போம் மாற்றம் வரட்டும் உழைப்பில்!

அனைவருக்கும் தொழிலாளர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்.

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

பழைய ஆடையை விட்டுவிட்டு, நாம் புத்தாடையை அணிந்து கொள்வதைப் போல, பழைய உடலை விட்டு விட்டு, மனித ஆன்மா, புதிய உடலில் நுழைந்து கொள்வதைப் போல, காலமும் 2016 ஆம் ஆண்டை விட்டுவிட்டு, 2017 ஆம் ஆண்டாக உருமாறி ஒளிர்ந்து வருகிறது.

இந்த நேரத்தில், நாமும் பழைய எண்ணங்களை விட்டு விட்டு, புதிய எண்ணங்களை உயிர்ப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும். தீதான எண்ணங்களை விட்டு நல்ல எண்ணங்களையும், தேவையற்ற எண்ணங்களை விட்டு, தன்னம்பிக்கை மிக்க எண்ணங்களையும், எண்ணக் கருவிலேயே உயிர்ப்பித்து சுயமுன்னேற்றத்தை எண்ணி எண்ணி அதை வளர்க்க வேண்டும்.

சென்ற ஆண்டை விட, இந்தாண்டு, நீங்களும், உங்கள் குடும்பமும் பண்புகளில், பணியில், பொறுப்பில் பொருளாதாரத்தில், சமூக மதிப்பில், மாண்புகளில் பன்மடங்கு படியேறி வளர்ந்து நிற்க வேண்டும். அதற்கான தன்முனைப்பு உங்கள் மனதில் இடம் பெற வேண்டும்.

நான் பலமானவன் என்று மனதார நீங்கள் நம்பினால், உங்களைத் தீண்டும் பாம்பின் விஷம் கூட பலனற்றுப் போகும், என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர். அவர் வாக்குப் போல, எண்ணங்களும், தன்னம்பிக்கையும் இரும்பைப் போல இருக்குமாறு பார்த்துக் கொண்டால் போதும். காலம் உங்கள் வளர்ச்சியைப் பார்த்துக் கொள்ளும்.

அன்னையின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு நடக்கும் குழந்தையைப் போல, காலத்தின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு நடப்போம். காலம் பேய் வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது, நாம் குட்டிச்சாத்தான் வேகத்திலாவது ஓடவேண்டாமா?

நிலத்தை நம்பினால் உணவைப் பெருக்கலாம், நீரை நம்பினால் கடலைக் கடக்கலாம், காற்றை நம்பினால் வானில் பறக்கலாம், உங்களை நம்பினால் உயர்ந்து வாழலாம்.

உங்கள் குறிக்கோள் ஈடேற தன்னம்பிக்கை தனது மனப்பூர்வமான புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறது. இவ்வாண்டு தன்னம்பிக்கை இதழுக்கும் முக்கியக் குறிக்கோள்  இருக்கிறது, அது என்னவென்றால் , உங்கள் வீட்டுக்கு மட்டுமல்லாமல், உங்கள் உறவினர்கள், நண்பர்கள், சக பணியாளர்கள், அரசு அலுவலகங்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள் என்று ஒவ்வொருவர் வீட்டுக்கும் வர வேண்டும், அவர்கள் மனதில் நம்பிக்கை வளர்க்க வேண்டும், என்பது தான். அதற்கு நீங்கள் உதவ வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் குறைந்தது பத்துப் பேருக்காவது, இதைப்பற்றி எடுத்துச்சொல்லி, சந்தாதாரர் ஆக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறோம்.

அன்னதானம் செய்வதைப் போல, ஆறுகுளம் வெட்டி குடி நீரைத் தேக்குவதைப் போல, மரம் நடுவதைப் போல, மக்களுக்கு தன்னம்பிக்கை தருவதும் சேதப் பணியே

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களுடன்

ஆசிரியர்

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

 

மற்றவர்களைக் குறித்து குறை கூறிப் பேசுவதில் அலாதி ஆனந்தம் காணும் இளம் பெண் அவள்.

நாளடைவில் அவள் நல்லவர்களின் மீதான அபிப்பிராயத்தை இழந்தவள் ஆகிறாள்.

ஒருநாள் அவள் தன் செய்த செயல்களை எண்ணிப்பார்த்தாள்.தான் செய்த செயல் எவ்வளவு மோசமானது என்று நினைத்து வெட்கப்பட்டாள்.

தனது செயலினைப் பாவ அறிக்கையாகத் தயாரித்து பாதிரியாரிடம் வருத்ததுடன் கொடுத்தாள்.

ஐயா நான் பலரைப் புண்படுத்திருக்கிறேன். அவர்கள் குறித்துப் பேசியதை நான் எப்படித் திரும்ப பெற்றுக் கொள்ள முடியும் என்று கேட்டாள்.

நீங்கள் போய் ஒரு பை நிறைய கோழி இறக்கைகளைச் சேகரித்து உன் வீட்டிலிருந்து ஆலயம் வரும் வழியில் வரை சிதற விட்டுக் கொண்டே வாருங்கள் என்றார்.

அவளும் அப்படியே செய்தால். இப்பொழுது உன் வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்லும் வழியில் நீ சிந்திய இறக்கைகளை பொறுக்கி பையில் எடுத்துக் கொண்டு வாருங்கள் என்றார் பாதிரியார்.

காற்றில் அடித்து செல்லப்பட்ட இறக்கைகளை ஒன்றைக் கூட அவளால் சேமிக்க முடியவில்லை.

வருத்ததுடன் வந்தவளிடம் பாதிரியார் சொன்னார். உன் வார்த்தைகளும் அப்படித் தான் வார்த்தைகளைச் சிந்தி விட்டால் அதைப் பொறுக்கவே முடியாது. இதனால் இனிமேல் பேசும் போது சிந்தித்துப் பேசு என்றார்.

வீணான வார்த்தைகளைத் தவிர்த்தலே பெரும்பான்மையான பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து விடலாம். உணர்வோம் உயர்வோம்…

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

ஒருவரின் விலை உயர்ந்த வாகனம் ஒன்றை சிறுவன் ஒருவன் வியந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தச் சிறுவனின் ஆசையை அறிந்து கொண்ட வாகனத்தின் முதலாளி அவனை வாகனத்தில் ஏற்றிக் கொண்டார்.

கொஞ்சதூரம் பயணம் செய்து மகிழ்ந்த சிறுவன், “உங்களின் வாகனம் மிக அருமையாக இருக்கிறது. என்ன விலையாகும்” என்று கேட்டான். அவரோ “தெரியவில்லை இது என் அண்ணன் எனக்குப் பரிசளித்தது” என்றார்.

உடனே சிறுவன் உங்கள் அண்ணன் மிகவும் நல்ல அண்ணன் என்று சொல்ல, “நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்பதை நான் உணர்கிறேன். உனக்கும் எனக்கு கிடைத்த அண்ணனைப் போல ஒரு அண்ணன் இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று தானே நினைக்கிறாய்?” என்றார் முதலாளி.

“இல்லை ஐயா, நான் உங்களின் அண்ணனைப் போல இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன்” என்று சொல்லி முதலாளியை வியப்பில் ஆழ்த்திவிட்டான் சிறுவன்!.

உழைப்பில்லாமல் எந்த ஒன்றையும் பெறக் கூடாது என்கிற சிந்தனையும், எப்போதும் பிறருக்கு உதவிகரமாக இருக்க வேண்டும் என்கிற சேவை மனப்பான்மையும் நிறைந்த மனங்கள் வளரட்டும்.

“நவம்பர் 14- குழந்தைகள் தினம்” நல்வாழ்த்துக்கள்!

உள்ளத்தோடு உள்ளம்

காந்திஜி ஒரு முறை இரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும் போது அவரை யாருக்கும் அடையாளம் தெரியவில்லை. நல்ல கூட்டம். ஒருவரோடு ஒருவர் முட்டி மோதி நின்று கொண்டு இருந்திருக்கிறார்கள்.

காந்திஜி நின்ற இடத்தில் பெண்கள் சுற்றி இருக்க, திடீரென்று மயங்கி விழுந்து விட்டார்.

சட்டென அவரை கைத்தாங்கலாக பிடித்து இருக்கையில் அமர வைத்து விட்டு விசாரித்திருக்கிறார்கள்.

“நான் குஜராத்திலிருந்து வருகிறேன் எனது பெயர் மோகன் தாஸ் கரம் சந்த் காந்திஜி பக்கத்துக்கு ஊருக்குப் போக வேண்டும் என்று சொல்லிருக்கிறார் காந்தி”.

காந்திஜி என்ற பெயரைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்று அவர் முன் கைகட்டி நின்று இருக்கிறார்கள்.

பாபுஜி நாங்கள் அறியாமல் உங்களை நிற்க வைத்து வேதனைப்படுத்தி விட்டோம், மன்னியுங்கள் என்று கெஞ்சியிருக்கிறார்கள்.

“தெரியாமல் செய்த தவறை இறைவன் எப்பொழுதும் மன்னித்து விடுவான். எனக்கு இடம் வேண்டாம். நின்று கொண்டிருக்கும் பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் உட்கார இடம் கொடுங்கள் அதுவே நீங்கள் எனக்குச் செய்யும் உதவியாகும்” என்றிருக்கிறார் காந்திஜி.

அடுத்தவர் துன்பத்தைப் போக்குவதையே சதாகாலம் நினைவில் வைத்திருந்து பாடுபட்டதனாலேயே காந்திஜி “மகாத்மாவாக” நம்மோடு அன்றும், என்றும், என்றென்றும்…