July, 2019 | தன்னம்பிக்கை - Part 2

Home » 2019 » July (Page 2)

 
  • Categories


  • Archives


    Follow us on

    உலக அதியசயம் நீயே!

    உலக அதிசயங்களை கேட்டால் ஏழு என்ற பதில் தான் இன்றுவரை. வைரமுத்துவிற்கு மட்டும் அது எட்டு ஆனது சினிமாவிற்காக. ஏழு அதிசயங்கள் என்பதில் ஒன்றும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அந்த ஏழு அதிசயங்களே சந்தேகமானது எனக்கு.  என்ன தெளிவாக குழப்புவது போல் உள்ளதா. இல்லை தெளிவடையத்தான் இது. எங்கே அந்த ஏழு அதிசயங்களை பட்டியலிடுங்கள்…

    உலக அதிசயம் என்று ஏன் இந்த இந்திய தாஜ்மகால், சீனபெருஞ்சுவர் இவற்றை குறிப்பிடுகிறீர்கள்? அவை போல் மற்றொன்று இல்லை என்பதுதான் உங்கள் பதில் என்றால், பழசாகிப் போன தாஜ்மகால், பாசி படர்ந்து இடிந்து போன சுவர், துறுபிடித்த டவர் இவைகளை போல் நம் இன்றைய வல்லுநர்களால் இதை போல் அல்லது இதை விட அதிசயமாய் இன்னொன்றையும் உருவாக்க முடியும் அல்லவா? இன்றைய விஞ்ஞான உலகில் இது சாத்தியம்.

    ஆனால் என்னைப் போல் – நம்மை போல் ஒருவரை யாராவது உருவாக்க இயலுமா?ஒருவரைப் போல் எழுவர் இருப்பர் என்ற திண்ணை பேச்சுகாரர்களிடம் கூட கேளுங்கள். சாத்தியம் இல்லை.  அறிவியல் மற்றும் மருத்துவ உலகிலும் இது போன்ற குளோனிங் சோதனைகள் நடந்த போதிலும் இரு உயிரினங்களின் மனம், செயல் வெவ்வேறாகிப் போனது.

    இது போதாதா நான் தான் – நாம் தான் உலக அதிசயம் என்பதற்கு. இன்னும் நம்ப முடியாதவர்களுக்காக – இயற்கை (அ) இறைவன் தந்த சாட்சிகளைப் பாரீர்

    ஏழு அதிசயங்கள் வௌல்யில் இல்லை – நம் உடலில் தான் உள்ளன உலகில் வேறு எவரிடமும் இல்லாத நமக்கு மட்டுமே உள்ள அந்த ஏழு அதிசயங்கள்.

    இந்த இதழை மேலும்

    தடுப்பணை

    சிலவேளை இம்போஸிஸன் போல பத்துமுறை அக்காவை நான் நேசிக்கிறேன், தங்கையையே எப்போதும் யோசிக்கிறேன், என்கிறமாதிரியும் எழுத வைத்துப் பார்த்தார்.

    அதற்கு முன்பு…

    அக்காவை நான் அடிக்க மாட்டேன்

    தங்கையை டீ.வி ரிமோட் கேட்டு கிள்ள மாட்டேன்

    என்றெல்லாம்… நெகடிவ் ஆக எழுதி தடுக்க பார்த்த பிறகு… அது சும்மா இருந்த சங்கை ஊதி கெடுத்தது போலானது…

    அதனால் அப்படி எதிர்மறையாக என்னென்னவெல்லாம் கூடாது, தவறு என்று பட்டியல் போடுவதற்கு பதிலாக, எப்படியெல்லாம் இருக்க வேண்டும் என்று நடைமுறை பட்டியல் தயாரிக்கத் தொடங்கினார்கள் கந்தவேல் அன்ட் கோ…  அதையும் தாண்டி அக்கா தங்கைகள் சச்சரவு வரும்பொழுதுதான் தடுப்பதற்காக ஒரு தண்டனை போல அடி கொடுக்க முயற்சி செய்தார் கந்தன்.

    கந்தன் கருணை மேலோங்கியது.

    வேல் இது தவறு… நீ தங்கையை அடித்திருக்க கூடாது.  அதற்கு தண்டணையாக ஒரு அடி நாளைக்கு காலை அந்த பய ரூமில் நாம் இருவரும் உள்ளே தனியாக போய்… உனக்கு அடிகொடுத்த பிறகு வெளியே வருவோம்.  உள்ளே போகுபொழுதும் வெளியே வரும்பொழுதும் புன்னகையோடுதான் வர வேண்டும்.  அப்படி வரும்பொழுது அடிவாங்கினோம் என்ற குற்ற உணர்வு வராது.  என்று கந்தவேல் கூறுவார்.  ஏனென்றால் அவர் சிறுவனாக இருந்த பொழுது… கந்தவேலுடைய அப்பா… நாலுபேர் பார்க்கும் பொழுது… நடு வாசலில் வைத்து… கைக்குக் கிடைத்த குச்சியால்… கண் மண் தெரியாமல் ஓடவிட்டு… துரத்தி அடித்தது.  உண்டு.  இதில் கண்மண் தெரியாமல் ஓடியது கந்தவேல் மட்டும் தான். அவருடைய தந்தைக்கு கண் தெளிவாக தெரிந்திருந்தது என்பதை கந்த வேல் வாங்கிய அடி சொல்ல கேட்டிருக்கின்றார். சில தவறுகள்

    அடித்தால் திருத்தப்படும்…அழுத்தந் திருத்தமாக…என்பது கந்தவேலின் அப்பாவுடைய நம்பிக்கை அது நமது கட்டுரை வழங்கும் நீதி அல்ல.  ஒரு செய்தி மட்டுமே. அது நடந்தது 1980 களில்… ஆனால் 2010 களில் காலம் மருவி விட்டது…சில வேளைகளில் கந்தனும்… வேல்விழியும் வீட்டின் தனியறைக்குள்… தண்டனை அறை… என்றே சொல்லலாம். பயங்கரமாக இருக்கிறது… ஏதோ… “இன்ட்டரோகேஷன் செல்”  மாதிரி…தவறு நடக்காமல்… தடுக்கிற…தடுப்பணை கட்டப்படுகிற…  ஆஹா… கட்டுரை தலைப்பு பொருந்தி வந்துவிட்டது ‘தடுப்பணை’ கட்டுகிற அறை என்று கூட சொல்லிவிடலாம். அதற்குள் சில வேளைகளில் நாடகம் நடக்கும்…அப்பா… அடிக்கிற மாதிரி நடிப்பார்…குழந்தை அழுகிற மாதிரி நடிப்பாள்… கொஞ்சம் நாடகம் நடக்கும்…அதன் பின்னர்…கதவை திறந்து வெளியே வரும்பொழுது வாசல் பக்கத்திலேயே விழாமலர் காத்திருப்பாள்…சில வேளைகளில் காதை கதவுமேல் படியவைத்து, “துப்பறியும் புலி”, வேலையும் பார்ப்பது உண்டு.

    விழாமலர்… என்கிற பெயர் ஆண்டு விழா புத்தகங்களுக்கு பொருந்தும். அது இரண்டாம் பெண்ணுக்கு எப்படி பொருந்தும்? என்று பார்க்கலாம். வாடா மல்லி போல இவள் என்றும் வாடி விழாத மலர் என்று கொள்ளலாம். கந்தவேல் சிலவேளை படக்கென்று கதவை திறந்து வெளியே ஒட்டு கேட்டும் விழாமலரை சரிந்து உள்ளே விழ செய்வதும் உண்டு. என்றைக்கு நிஜமாய் அடிவிழும் என கந்தனுக்கே வெளிச்சம்…

    இந்த திருத்த நடவடிக்கைகள் சிறிது நாள் பயன்பட்டன.  அதுக்கப்புறம் வேல்விழியும் விழாமலரும் அதையும் தாண்டிவிட்டனர்… வளர்ந்தும் விட்டனர்.

    அடிவாங்கி அழுதபின் நார்மல் நிலைக்கு வர கால தாமதமானது.  அதற்காக…  எம்பி குதித்தல்… ஒன் டூ த்ரி… எக்ஸர் சைஸ் செய்தல் குனிந்து எழுதல்… போன்ற பிஸியோதெரபி… பிரயோகம் செய்யப்பட்டது… அவ்வப்போது பலன்கொடுத்தது.  கந்தவேல்… இந்த முறை கேபிள் வயர்களை… “கேஸ்ட்ரா க்னிமியஸ்”  என்னும் பின் முழங்கால் சதையில் மட்டும் அடிக்க கற்றுக் கொண்டிருந்தார்.  இன்முகம்  மாறாமல்… கோபம்… கொள்ளாமல் ‘தடுப்பணை’ (தண்டனை – அல்ல – முதலில் இந்த தலைப்பு கொடுத்து பின்னர் மாற்றப்பட்டது) கட்டப்பட்டது.  கோபம் என்பது ‘சேர்ந்தாரைக் கொல்லி’ என்று வள்ளுவப் பெருந்தகை சொன்னது ஃபாலோ பண்ணப்பட்டது.  தவறை தடுப்பணை மூலம் திருத்துவதில் கோபம் என்கின்ற மூலக்கூறுக்கு வேலையே இல்லையே… சிலவேளைகளில் சில பெற்றோர்கள்… குழந்தைகளை நல்வழிப்படுத்த முயற்சிக்கும்பொழுது…சினம் மேலிட…சிந்தனையை தவறவிட்டு விடுகின்றார்கள்.  கந்தவேலுடைய அப்பா அப்படித்தான் ஒருமுறை ஒரு திடுக்கிட வைக்கும் கதையை சொன்னார்…கந்தவேல் பிறப்பதற்கு முன்பு… அவருடைய மாமா…அதாவது அம்மாவின் தம்பி கதிர்வேல் என்று வைத்துக்கொள்வோம் அவர் கந்தவேல் குடும்பத்தோடு இருந்திருக்கின்றார்.  ஏதோ ஒருநாள், கோபத்தில் சின்னப் பையனாக இருந்த கதிர் வேலை அறைந்திருக்கிறார்… ஓங்கி… வள்ளுவர் கூறியது போல வேகமாக ஓங்கி மெதுவாக இறக்க மறந்துவிட்டார் போல… கதிர் வேலின்… காது… ங்ங்ஙொய் என்று கொஞ்ச நாள் கேட்காமல் போய்விட்டதாம்.  அதன் பிறகு அவர் மாமா – கதிர்வேல், தனது அக்கா வீட்டிலிருந்து பாதுகாப்பாக கிளம்பிவிட்டது வரலாறு… அதுமாதிரி அடித்துவிடுதல் அபாயகரமானது… தவிர்க்க வேண்டியது… இதையெல்லாம் யோசனை செய்த கந்தவேலு தடுப்பணை கட்டும் அறைக்குள் போனாலே… வசூல்ராஜா பிரகாஷ்ராஜ் போல சிரிக்க ஆரம்பித்து விடுவார்… அவர் ‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுக’ என்று சரியான டைமிங் பஞ்ச்சை எப்போது சொன்னவர்?  என்றால் நம்மால் நம்பவே முடியாது?

    எப்போது

    விழாமலர் – பிறக்க பிரசவ வேதனையோடு அற்புதன்ல்லி லேபர் வார்டுக்குள் வலிதாங்க முடியாத கண்ணீரோடு நகரும் பொழுது… தள்ளும் நகரும் படுக்கையில் கூட கரங்களை ஆறுதலாக கைகளை பிடித்துக்கொண்டு நடந்து வந்த கந்தவேலு… டாக்டர்கள்…போதும் வெளியே இருங்க என்று சொல்லும் பொழுது… அற்புத மல்லியிடம்…சிரித்துக் கொண்டே பெற்றுக்கொள் என கூறி… நன்றாக வசவு வாங்கியது வரலாறு…அது…அவ்வப்போது…ஞாபகப்படுத்தப்படுவது…வலிக்கும் சூழ்நிலைகளை யெல்லாம்… வசந்தமாக்கும்.  எழுத்தாளர் தன்னம்பிக்கை பேச்சாளர் திரு. நாகூர் ரூமி அவர்கள் வலிகளை பொறுத்துக் கொள்வதில் பிரசவ வலியையும் தாங்க முடியும், என்று சொல்லியிருப்பார்…

    இந்த இதழை மேலும்

    மாமரத்தில் கொய்யாப்பழம்

    உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே

    இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு – குறள் 788

    நண்பனுடைய துன்பத்தை அப்பொழுதே சென்று துடைப்பதுதான் உயர்ந்த நண்பனின் இயல்பு என்றார் திரவள்ளுவர்.

    இம்மாதிரியான நண்பர்கள் இன்று அரிது. அவர் உதவ நினைத்தாலும் அவர் குடும்ப சூழ்நிலை அனுமதிக்குமா என்பது தெரியாது.

    நட்பின் ஆழத்தை, உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள, அவசரம் என்று நண்பர்களிடம் சொல்லிப்பாருங்கள். உங்கள் நண்பர்களுள் எத்தனைபேர் உங்களுக்கு உதவத்தயாராக இருக்கிறார்கள் என்பது தெரியும்.

    இன்று வாழ்க்கை என்பது அவசரமாக பரபரப்பாகச் செல்வதாய் பொதுவாகவே பேசப்படுகிறது. எதைப்பிடிக்கத்தான் ஓடுகிறார்களோ என எண்ணத்தோன்றுகிறது.

    மக்கள்தொகைப் பெருக்கம், வாகன உபயோக அதிகரிப்பு, தகவல் தொடர்பு சாதனங்களின் பிரமிக்கத்தக்க வளர்ச்சி ஆகியன தான் காரணம்.

    ஓய்வில்லாமல் உழைக்கும் உடல் உள் உறுப்புக்களுக்கு ஓய்வு கொடுக்க வாரம் ஒருநாள் ஒருவேளை உண்ணாவிரதம் இருப்பது நல்லது.

    எப்போதும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் மனதுக்கு, ஒரு சில மணிநேரம் மவுனமாக இருக்கிறேன் என்ற எண்ணத்துடன் மவுனமாக இருப்பதே மருந்தாகும்.

    இவையிரண்டும் மனித வாழ்க்கையை அவசரம், பரபரப்பில் இருந்து திருப்பிவிடும் அற்புத செயல்களாகும். உலகிலேயே மிக வேகமானது நம் மனம்தான். மனம் பயணிக்குமளவு ஒளிக்கதிர்கள் கூட பயணிக்காது என்ற உண்மையைத் தெரிந்து கொண்டால், அரிதான மனிதப் பிறவி எடுத்து வாழ்ந்து கொண்டுள்ள நாம், அவசரகதியில் பயணித்து விபத்துக்குள்ளாவதைத் தவிர்க்க முடியும்.

    பரபரப்பான சூழலிலிருந்து விலகி, சப்தம் குறைவான ஓரிடத்தில் அமைதியாகப் படுத்து அந்தச் சூழலை ரசிக்கும் மனநிலையை எளிமையாக உருவாக்கிக் கொள்ளலாம்.

    நம் நாட்டில் ஆம்புலன்ஸ் வாகனங்கள் வழிகேட்டு அலறுவதை சாலைகளில் அவ்வப்போது பார்க்கிறோம்.

    ஆனால், வெனிநாடுகளில் ஆம்புலன்ஸ் வாகன ஒலி கேட்ட உடனே மற்ற வாகனங்கள் சாலையின் ஓரத்துக்குச் சென்று வழிவிடுவதைப் பார்த்தேன்.

    அங்கு பெரிய நகரங்களில் போக்குவரத்து விதிமீறல்கள் மிகத்துல்லியமாகத் தானியங்கி கேமராக்களால் படமெடுக்கப்பட்டு, அபராத நோட்டீசு வருவதை நண்பர்கள் மூலம் அறிகிறேன்.

    ஆனால், நம் நாட்டில் எல்லா ஊர்களிலும் போக்குவரத்து விதிகளை மதிக்காமல் பயணிப்போருக்கு முன்னுதாரணமாய் திகழ்பவர்கள் அந்த விதிகளைக் கொண்டு வந்தவர்களும் நடைமுறை படுத்துபவர்களும் தான்.

    இந்த இதழை மேலும்

    நில்! கவனி !! புறப்படு !!! – 5

    செய்வன திருந்தச்செய் ! (பாதை 4)

    வாழ்வில் வெற்றிக்காற்றை மட்டுமே சுவாசிக்கும் நண்பர்களே !

    அனைத்திலும் சிறக்கும் ஆறு லட்சம் குடும்பங்கள் – ஒரு ஆரோக்கியமான அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்குவதே உங்கள் வண்ணமயமான வாழ்க்கைக்கு வழி காட்டும் வாழ்வியல் பயிற்சியாளரான  என் லட்சியம்.

    அந்த ஆனந்தக்குடும்பத்தில் உங்களையும் இணைத்துக்கொள்ள – இந்தத்தொடர் ஒரு இணைப்புப்பாலம்.

    செய்வன திருந்தச்செய் !

    “ஐந்தில் வளையாதது ஐம்பதில் வளையுமா?” என கேட்கும் சமூகம் இது.

    “ஒன்றே செய் ! நன்றே செய் !! அதையும் இன்றே செய் !!! – என்பது பல சாதனை மனிதர்கள் நமக்கு அளித்துள்ள அனுபவ சத்தியம்.

    “செய் அல்லது செத்து மடி !” – என்பதும் வலிமை நிறைந்த வார்த்தைகளே !

    ஆங்கிலத்தில் சொல்வதானால் – ACTION IS BETTER THAN WORDS –  என்ற வரிகளே பல வெற்றியாளர்களின் ஆதார வழி.

    “A STICH IN TIME SAVES NINE” – என்று ஒரு பழமொழி உண்டு.  சரியான தருணத்தில் செய்யாத எதுவும் சிறப்பாக பரிணமிக்காது – என்பதே உண்மை.

    சரியான தருணத்தில் செய்வது எவ்வளவு முக்கியமோ – அதை சரியாக செய்வது அதைவிட முக்கியம்.  இதைத்தான் முன்னோர்கள் நம்மிடம் “செய்வன திருந்தச்செய்” என்றார்கள்.

    தேர்வு தொடக்கி தேர்தல் வரை – சரியாக கையாளாமல் போனால், கஷ்டமும் கவலையுமே கடைசியில் மிச்சம் என்று காலமும் புலம்பும் நிலைக்கு வாழ்க்கை வந்து விடக்கூடாது.

    சரியாக கையாளப்படாத நட்பு – வளராது.  சரியாக கையாளப்படாத கணவன் மனைவி உறவு முறை சோபிக்காது.  அலுவலக நடைமுறைகள், அக்கம் பக்கத்து உறவு முறை இப்படி நீண்ட ஒரு பட்டியல் ஒவ்வொருவரிடம் உண்டு.  கையாளுதல் என்பதன் பொருள் இடத்துக்கு இடம் மாறும்.  சரியாக செயல்படுதல் என்பதே சரி.

    ஆக, சரியாக செயல்படுதல் என்பதைத்தான் “செய்வன திருந்தச்செய்” என்றார்கள்.

    “திருந்தச்செய்யாத” சிகிச்சை – மரணத்தை சீக்கிரம் நெருங்க வைக்கும்.

    “திருந்தச்செய்யாத” வாகன பராமரிப்பு – விபத்தின் தாக்கத்தை அதிகரிக்கும்.

    “திருந்தச்செய்யாத” உணவு முறை – உடல் உபாதைகளை உருவாக்கும்.

    நெருப்பிலும் வெறுப்பிலும் மிச்சம் வைக்கக்கூடாது.  முற்றிலுமாக அணைத்துவிட வேண்டும்.  திருந்தச்செய்ய வில்லை என்றால் அதன் வெப்பம் நம்மை உள்ளும் புறமும் கொல்லும்.  அதாவது, நெருப்பு மனிதனை வாட வைக்கும், வெறுப்பு மனதை வாட வைக்கும்.

    எனவே, எதையும் திருந்தச்செய்ய வேண்டியது உங்கள் கடமை !  இதை புரிந்து கொள்ளத் தவறும் சக மனிதர்களை “திருந்தச்செய்ய வேண்டியது” – எனது கடமை.  ஏனென்றால், சரியாக செய்வதே சாலச்சிறந்தது.  அது உங்களை வெற்றியின் வீட்டுக்கு அழைத்து செல்லும்.  அந்த வழி முழுவதும் வசந்தமாகவே இருக்கும்.

    எதையும் சரியாகச்செய்வது என்பது சராசரி மனிதர்களிடம் இருந்து உங்களை தனித்தன்மையுடன் உயர்த்திக்காட்டுவது.  அந்த உயர்வுக்கு தனி மன நிலை வேண்டும்.  பண்பட்ட மனம் வேண்டும்.  பக்குவப்பட்ட பார்வை வேண்டும்.  செய்யும் செயல்களை சீர்தூக்கி பார்க்கும் சிந்தனை வேண்டும். புலால் உண்ண மாட்டேன் என்று மகாத்மா சொன்னது போல் ஒரு உறுதி வேண்டும்.  எத்தனை துன்பம் வந்தாலும் பொய்யே பேச மாட்டேன் என்று சொன்ன அரிச்சந்திர மகராஜனை போன்ற மன வைராக்கியம் வேண்டும்.

    இந்த தன்மைக்கு மேலும் சிறப்பு சேர்க்கும் இடம் எதுவென்றால் – நீங்கள் செய்வன திருந்தச் செய்தாகிவிட்டது.  விமர்சகனையும், அவன் விமர்சனத்தையும் மீறி உங்களுக்குள் உருவாகும் ஒரு நிறைவு – மகிழ்ச்சி, நிச்சயமாக மதிப்பு மிக்கதே.  ஆகவே, விமர்சனங்களை விட்டுத்தள்ளுங்கள்.  “செய்வன திருந்தச்செய்” என்ற வாசகம் கண்கள் மூலமாக, செவிகள் மூலமாக உங்களுக்குள் ஊடுருவி – ஆழ்நெஞ்சில் ஆணியாக பதியட்டும்.

    உங்கள் சின்னச்சின்ன செயல்களுக்குள்ளும் ஒரு Perfection இருக்கட்டும்.  Man of Perfection  என்று ஆரம்பத்தில் அழைக்கும் அனைவரும் சிறிது நாளிலேயே உங்களை Perfect Man என்று புரிந்து கொள்வார்கள்.  அவர்கள் மனதில் உங்களுக்கான மதிப்பும், மரியாதையும் உயரும்.

    இந்த இதழை மேலும்

    உழைப்பை விதையாக்கு… உயர்வை வலிமையாக்கு…

    Dr. K. K.கிருஷ்ணமூர்த்தி

    ISCOP (Indian Society for Certification of organic products) தலைவர். 

    ACCOPSA(Agricultural College Coimbatore  Past Students’ Association) தலைவர்.

    Homeopathist, கோவை.

    குலன் அருள் தெய்வங் கொள்கை மேன்மை

    கலைபயில் தெளிவு கட்டுரை வன்மை

    நிலம் மலை நிறைகோல் மலர் நிகர் காட்சியும்

    உலகியல் அறிவோடு உயர்குண இணையவும்

    அமைபவன் நூல் உரை ஆசிரியனே…

    எனும் நூற்பாவில் நன்னூலார் நல்லாசிரியர் பற்றி எட்டு வகை பண்புநலன்களை வரிசைப்படுத்திக்கூறுவர். இவ்வரிசையில் சற்றும் வழித்தவறாதவர்.

    இறை நம்பிக்கையோடு தன்னம்பிக்கையால் இன்று தரணியெங்கும் தனிமுத்திரை பதித்துவருபவர்.

    வேளாண் அறிவியல் துறையில் ஆழ வேரூன்றியவர். மண்ணியல் துறையில் மகத்தான சாதனை புரிந்தவர்.

    இறைவா இறைவா என்று இருந்தால் எப்போதும் நிறைவாய் நிறைவாய் இருப்பாய் என்பது தான் இவரின் தாரக மந்திரம்.

    பழகுவதற்கு எளியவர், பண்பில் பெரியவர், எழுத்தாளர், பேச்சாளர், வேளாண் ஞானி, ஹோமியோபதி மருத்துவர், என பன்முகத்திறமை கொண்ட பேராசிரியர், ISCOP மற்றும் ACCOPSA  ஆகியவற்றின் தலைவர், KKK என்று அனைவராலும் அன்போடு அழைக்கப்படும்  DR. K. K.கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களின் நேர்முகம் இனி நம்மோடு.

    கே: உங்களின் பிறப்பும் இளமைக் காலத்தைப் பற்றியும் சொல்லுங்கள்?

    பழைய சேலம் மாவட்டம் இன்றைய நாமக்கல் மாவட்டத்திலுள்ள கொன்னையார் என்னும் குக்கிராமம். அப்பா காளியண்ணன் கவுண்டர் மிராசுதாரர் என்று அழைப்பார்கள். விவசாயப் பின்னணி உடைய குடும்பம். எங்களுக்குச் சொந்தமாக நிறைய விளை நிலங்கள் இருந்தன. காலப்போக்கில் எங்களால் விவசாயத்தைத் தொடர்ந்து கவனிக்க முடியவில்லை. இதனால் எங்கள் பண்ணையில் வேலை பார்த்தவர்களுக்கே நிலத்தை விற்றுவிட்டோம். என்னுடைய பள்ளிக்கல்வி என்று பார்த்தால் திருச்செங்கோடு அரசுப்பள்ளியில் தான் பத்தாம் வகுப்பு வரை படித்தேன். பள்ளியில் நன்றாகப் படிக்கும் மாணவன். ஆசிரியர்களிடத்தில் நற்பெயர் கொண்ட மாணவன். பத்தாம் வகுப்பு முடித்தவுடன் சென்னை லயோலா கல்லூரியில் மேற்படிப்பு படிக்கச் சென்று விட்டேன். என்னுடைய கனவு ஒரு மருத்துவராகி மக்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதாகவே இருந்தது. ஆனால் சில காரணங்களால் அந்த ஆண்டு மருத்துவத்துறையில் இடம் கிடைக்கவில்லை. இதனால் வேளாண் கல்லூரியில் சேரலாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டேன்.

    கே: சொந்த ஊரிலிருந்து கோவை வந்தது குறித்து சொல்லுங்கள்?

    மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவு சில காரணங்களால் தடைப்பட்டது. இதனால் கோவையிலுள்ள வேளாண் கல்லூரியில் பி.எஸ்.சி (அக்ரி) பட்டத்திற்கு விண்ணப்பித்தேன்.அதன் படி எனக்கு அங்கு பயில அனுமதி கிடைத்தது. பி.எஸ்.சி யில் சேர்ந்தேன்.  ஆனாலும் மருத்துவராகவில்லையே என்று எனக்கும் என் குடும்பத்திற்கும் ஒரு ஆதங்கம் இருந்தது. ஒரு வருடம் பி.எஸ்.சி முடித்தவுடன் அடுத்த ஆண்டு மருத்துவதுறைக்கு விண்ணப்பித்தேன். விண்ணப்பித்த சில நாட்களில் எனக்கு பயில இடம் கிடைத்தது.  ஆனால் எனக்கு இளம் வயதிலிருந்தே இறை நம்பிக்கை அதிகளவில் இருந்ததால் பி.எஸ்சி(அக்ரி)யை வெற்றிகரமாக முடித்தேன். அக்காலத்தில் பி.எஸ்.சி முடித்தால் மேற்படிப்பு படிக்க இங்கு இடம் இல்லை. ஒன்று டெல்லி செல்ல வேண்டும் இல்லையென்றால் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற நிலை இருந்தது.  என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அதே கல்லூரியில் அதே ஆண்டு எம்.எஸ்.சி பாடப்பிரிவுகளைக் கொண்டு வந்தார்கள். அப்போதும் நான் இறைவனுக்கு நன்றி சொன்னேன். மீண்டும் அதே கல்லூரியில் தொடர்ந்து படிக்கும் வாய்ப்புப் பெற்று  வெற்றிகரமாக முடித்தேன்.

    கே: மண்ணியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்ததன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்?

    வேளாண் துறையில் பல துறைகள் இருக்கின்றன. எனக்கு மிகவும் பிடித்த துறை மண்ணியல் துறை ஆகும். இதனால் முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டிற்கும் மண்ணியல் துறையில் தான் ஆய்வு செய்தேன். இப்பல்கலைக்கழகத்தில் முதல் முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர் நான்தான். அப்போது என்னுடன் படித்த நண்பர்கள் எம்எஸ்சி முடித்தவுடன்  DAO பணியில் சேர்ந்து விட்டார்கள். இப்பணியில் பணியாற்றும் போது அவர்களுக்குத் தனி வாகனம் தரப்பட்டது மற்றும் பச்சை மையில் கையெழுத்து இடலாம் அந்தளவிற்கு அது (GAZETTED OFFICER) உயர்ந்த பதவி தான். அவர்கள் என்னைப் பார்த்து இன்னும் படித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாயா என்று ஏளனமாகக் கேட்பார்கள். என்னுடைய ஓரே ஆசை எப்படியும் முனைவர் பட்டம் (Ph.D) முடிக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

    கே: நீங்கள் பணியாற்றிய முதல் வேலை அனுபவம் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

    பி.எச்.டி முடித்தவுடன் பேராசிரியர் பதவிக்கு விண்ணப்பித்தேன். அரசு வேளாண் வேதியியலார் (Govt Agri Chemist) என்ற பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டேன். என்னுடைய 32 ஆம் வயதில் பேராசிரியர் பதவி வகித்தேன். 1971 ஆம் ஆண்டு வேளாண்மைப் பல்கலைக்கழகமாக உருவானது. அப்போது அப்பல்கலைக்கழகத்தின் முதல் பேராசிரியர் நான். என்னுடன் என்னுடைய குரு டாக்டர். மரியகுழந்தை மற்றும் ஜான் துரைராஜ் அவர்களும் பணியாற்றினார்கள். பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது எனக்கு மதுரைக்குப் பணிமாறுதல் கிடைத்தது. அடுத்த நாளே செல்ல வேண்டும் என்று என்னைத் தயார் படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் பட்ட மேற்படிப்பு மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டுதல் செய்ய பேராசிரியர் இல்லாமல் போய்விடுமே என்று எங்கள் கல்லூரி முதல்வர் நினைத்தார். இதனால் என்னை அழைத்து மதுரைக்குச் செல்ல வேண்டாம். இங்கேயே பணியாற்றுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டார். நாட்கள் சென்றன அடுத்தடுத்து சில பதவி உயர்வுகள், அதன் மூலம் பல்வேறு நலத்திட்டங்களைச் செய்து வந்தேன்.

    கே: மதுரை வேளாண்மைக் கல்லூரியில் நீங்கள் முதல்வராய் பொறுப்பேற்ற பின் கொண்டு வந்த திட்டங்கள் பற்றி?

    மதுரை வேளாண் கல்லூரி அப்போது மாணவர்களின் சண்டைக்கும் சச்சரவுக்கும் மிகவும் பெயரெடுத்த கல்லூரியாக இருந்தது. அப்போது  ஓரு நாள் திடீரென்று தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அழைப்பில் சார்  கல்லூரி முழுவதும் ஒரே பிரச்சனையாக இருக்கிறது நீங்கள் உடனே வாருங்கள் என்று சொன்னார்கள். நானும் விரைந்து சென்று பார்க்கும் பொழுது கல்லூரியில் நிறையப் பொருட்கள் சேதாரமாகி இருப்பதைப் பார்த்தேன். காலவரையறையின்றி விடுமுறை அறிவிக்கப்பட்டது. மாணவர்கள் அனைவரும் வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டனார்கள் அவர்களுக்கு ‘உங்களால் கல்லூரி பெரிய அளவில் பாதிப்பு அடைந்திருக்கிறது, இதனால் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைச் செலுத்தினால் தான் மீண்டும் இக்கல்லூரி திறக்கப்படும் என்று கடிதம் அனுப்பினேன். நான் குறிப்பிட்ட நாளுக்குள் அனைத்து மாணவர்களும் முழுமையாக பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டார்கள். பணியில் சேர்ந்த முதல் நாளே, “இத்தனை நாட்கள் கல்லூரி எப்படியிருந்தது என்று எனக்குக் கவலையில்லை, இனிமேல் இக்கல்லூரி கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் உடையதாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசிரியர்களையும் மாணவர்களையும் அழைத்துக் கட்டளையிட்டேன். அப்போதே நான் கண்டிப்பான ஆசிரியர் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.

    உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனையாக இருந்தாலும் உடனுக்குடன் என்னிடம் நேரடியாகத் தெரிவியுங்கள் என்று சொல்லியிருந்தேன். நிறைய மாணவர்கள் முதல்வரை சந்தித்துப் பேசுவதற்கு அச்சம் கொள்வார்கள். ஆனால் அப்போது சைலேந்திரபாபு என்ற இரண்டாம்  ஆண்டு படிக்கும் மாணவர் என்னைப் பார்க்க அனுமதி கேட்டிருந்தார். உள்ளே வந்தவுடன் மாணவர்கள் விடுதியில் சில பிரச்சனைகள் இருக்கிறது, அதை நீங்கள் தீர்க்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்தார். அவரின் கோரிக்கையை ஏற்று விடுதிக்குச் சென்று பார்த்தேன். அதை உடனே நிவர்த்தி செய்து வைத்தேன். அவர்தான் தற்போது காவல் துறையில் பணியாற்றும் Dr.சி.சைலேந்திரபாபு IPS,  DGP, ரெயில்வே துறை, தமிழ்நாடு அவர்கள்.

    அதே போல் ஒரு நாள் கல்லூரியின் கடைநிலை ஊழியர் என்னைச் சந்திக்க வந்தார். அவர் ஐயா நாம் கல்லூரியின் நுழைவாயிலில் உள்ள பவுன்டன்(Fountain) உடைந்து விட்டது. அதை சரிசெய்யுங்கள் என்று என்னிடம் கூறினார். அதையும் உடனே நிவர்த்தி செய்தேன்.

    கல்லூரியில் முதல்வர் பொறுப்பை ஏற்ற முதல் நாளே ஏற்கனவே திட்டமிட்டபடி வட இந்தியாவில் பஞ்சாப், ஹரியானா போன்ற இடங்களுக்கு வேளாண் அறிவியல் கருத்தரங்களில் ஒரு வாரத்திற்கு போய் கலந்து கொள்ள சென்றிருந்தேன். அங்கிருந்து திரும்பி கோவை வந்தேன்.

    மேலும் கல்லூரியில் விளையும் தானியங்கள், காய்கறிகள், பழங்கள், முட்டை போன்றவற்றை வெளியில் கொடுப்பதை விட, விடுதி மாணவர்களுக்குக் கொடுத்துவிடுங்கள் என்று சொன்னேன்.

    கே: முத்தமிழ் விழா தொடங்கியது பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

    நான் எது செய்தாலும் மாணவர்களின் எதிர்கால வாழ்விற்கு மிகவும் பயன் உள்ளதாக இருந்தால் மட்டுமே அதை நடை முறைப் படுத்துவேன். அப்படிக் கொண்டு வந்த பல திட்டங்கள் ஏராளமாக இன்றளவிலும் அக்கல்லூரிரியில் நினைவு கூறத் தக்க வகையில் உள்ளன. அதில் ஒன்று தான் இந்த முத்தமிழ்விழா முதல்நாள் தொடக்க விழாவில்  ஒரு மாணவன் என்னை அறிமுகம் செய்து வைக்கும் பொழுது KKK என்பது அவரின் பெயர் சுருக்கம் மட்டுமல்ல கடமை, கண்ணியம் கட்டுப்பாடு என்பதின் சுருக்கம் என்று சொன்னார். மேலும் நீங்கள் வெண்மைப்புரட்சி, நீலப்புரட்சி, பசுமைப்புரட்சி போன்றவற்றைப் பார்த்திருப்பீர்கள், இந்தக் கல்லூரியில் முதல்வர் அய்யா செய்வதே அன்புப் புரட்சி என்று கூறி என்னை நெகிழ வைத்தார்கள்.

    கே: நீங்கள் எழுதிய நூல்கள் பற்றி?

    எண்ணங்களும் வாழ்க்கையும், அமைதியைத் தேடி, உலக மதங்களும் உன்னத நோக்கும், வாழ்வில் நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டியவை, Organic Agriculture for Sustainability போன்றவை.

    கே: பணி ஓய்வுக்குப்பின் ISCOP தொடங்கலாம் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றியது?

    மனமே சொர்க்கத்தையும் நரகத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.  ஓய்வெடுத்தால் மனமும் உடலும் துருப்பிடித்துவிடும். மேலும் நீங்கள் குளங்குட்டையாகவும் இருப்பதை விட நதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவன் நான்.  நதி ஓடும் இடமெல்லாம் பசுமையைத் தந்து விட்டுச் செல்லும். இறுதியாகக் கடலில் கலக்கும், அதுபோலத் தான் மனிதனும் இருக்கும் வரை மற்றவர்களுக்கு உதவி புரிந்து இறுதியாக இறைவனை அடையவேண்டும்

    யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்று நான் எப்போதும் நினைப்பதுண்டு. நான் கற்ற கல்வி மற்றவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு வகையில் போய்ச் சேர வேண்டும் என்று எண்ணித் தொடங்கியது தான் இந்த ISCOP நிறுவனம்.

    இந்த இதழை மேலும்

    வெற்றி உங்கள் கையில்-67

    வேண்டாம் இந்தப் பிடிவாதம்..

    “நான் பிடித்த முயலுக்கு மூன்று கால்கள் உண்டு” என்று சிலர் பிடிவாதம் பிடித்ததுபோல் பேசுவார்கள்.

    “நான் சொல்வதுதான் சரி. உனக்கு ஒன்றும் தெரியாது” என்றும் கூச்சல் போடுவார்கள்.

    “நீங்கள் சொல்வது தவறு” என யாராவது தன்னை எதிர்த்துப் பேசினால், “என்கிட்ட மோதாதே” என்றும் சிலர் வம்பு பேசி வீண் சண்டைக்கு வலை விரிப்பார்கள்.

    இத்தகைய குணம் கொண்டவர்களை ‘பிடிவாதக்காரர்கள்’ என்று சமூகம் முத்திரைக் குத்திவிடுகிறது. இதனால், இவர்களின் வெற்றி முடங்கிப்போய்விடுகிறது.

    “வாதத்திற்கு மருந்துண்டு. பிடிவாதத்திற்கு மருந்து கிடையாது” – என்பது கிராமத்து பழமொழி.

    “உடலில் ஏற்படும் வாதநோய்க்குத் தீர்வாக பல மருந்துகள், மருந்து எண்ணெய்கள், பிசியோதெரபி போன்ற பல மருத்துவ வசதிகள் உள்ளன. ஆனால், வாழ்க்கையில் ஒருவர் தேவையற்ற விஷயங்களில் பிடிவாதமாக இருந்தால், பிடிவாதத்தை நீக்கும் மருந்து எதுவும் இல்லை” என்கிறது அர்த்தமுள்ள இந்தப் பழமொழி.

    வாழ்க்கையில் சில நல்ல கொள்கைகளை நிறை வேற்றுவதற்காக பிடிவாதமாக இருக்கலாம். விடாப்பிடியாக இருந்து கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்தி வெற்றி காண்பவர்களும் உண்டு. ஆனால், தேவையற்ற நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் வீண் பிடிவாதம் பிடித்து, “நான் சொன்னதே சரி” என்று ஒற்றைக்காலில் நின்று அடம்பிடிப்பவர்களும் உண்டு. இத்தகைய சூழல்தான் சிலரை சிக்கலில் மாட்ட வைத்துவிடுகிறது.

    “விடு… கொடு… விட்டுக்கொடு” என்பதை வாழ்வியல் தத்துவமாகக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்துபவர்களுக்கு வாழ்க்கை நாளும் மகிழ்வு நிறைந்ததாக மாறிவிடுகிறது. ஆனால், அதேவேளையில் எல்லாவற்றையும் விட்டுக்கொடுத்ததால் பொன், பொருள், உடல்நலம் போன்றவைகளை இழந்து, வீதிக்கு வந்தவர்களும் உண்டு. எனவே, எந்த அளவுக்கு பிடிவாதம் பிடிக்காமல் இருக்க வேண்டும்? என்ற புரிதல் கொண்டவர்களுக்கு வாழ்க்கை வந்தமாக மாறிவிடுகிறது.

    அந்தக் குடும்பத்தில் குழப்பம் வருமென்று யாரும் நினைக்கவில்லை.

    “சின்னஞ்சிறு வயதிலிருந்தே எங்கள் சொல்லைக்கேட்டு வளர்ந்த எங்கள் பிள்ளை பிரகாஷ் இப்படி மாறிவிட்டானே!” என்று பெற்றோர்கள் வருந்தினார்கள்.

    “இந்த வாரத்திற்குள் எனக்கு பைக் வாங்கி தராவிட்டால், நான் கல்லூரிக்கு போகமாட்டேன்” என்று பிரகாஷ் அடம்  பிடித்த பின்புதான், அவர்களுக்குள் இந்த எண்ணம் பிறந்தது.

    “நான் சொல்வதைத்தான் எல்லோரும் கேட்டு நடக்க வேண்டும்” என்றுசொல்லி வீட்டில் அதிகாரத் தோரணையோடு வலம் வந்தான் பிரகாஷ்.

    பெற்றோர்கள் சமாதானப்படுத்தினார்கள்.

    “இப்படி நீ சொல்வது சரியில்லை மகனே” – என்று பாசத்தை அள்ளித் தெளித்தார் அப்பா.

    முகத்தை கடுமையாக்கிக்கொண்டு கோபத்தை வரவழைத்தான் பிரகாஷ் “வசதியில்லாதவர்கள்கூட அவர்கள் பையனுக்கு ‘பைக்’ வாங்கிக் கொடுத்து அழகுப் பார்க்கிறார்கள். நீங்கள் பெரிய வங்கி அதிகாரி என்று எல்லோரும் சொல்லுகிறார்கள். எங்கள் கல்லூரியும் திறந்துவிட்டது. ஜூலை மாதம் ‘பைக்’ வாங்கியபின்பு தான், கல்லூரிக்கு வருவேன் என்று நண்பர்களுக்கு நான் வாக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். நீங்கள் பைக் வாங்கித் தராவிட்டால், நான் அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்?” – என்று கண் கலங்கினான்.

    இந்த இதழை மேலும்

    சின்னஞ்சிறு சிந்தனைகள்

    எப்போதும் பயங்கொண்டு அடுத்தவரின் அளவுக்கதிகமான தேவைகளுக்கு, அளவுக்கு மீறி வளைந்து கொடுப்பது அவர்களுக்கு நம்மீது உள்ள அன்பு மற்றும் மதிப்பு குறைந்து விடும்.

    பிரச்சனைகள் நமக்கு பயத்தை உண்டு பண்ணுவதில்லை. அந்தப் பிரச்சனைகளைக் குறித்து நாம் எண்ணும் விதமே, பயத்திற்கும் அது தொடர்பான மற்ற கோளாறுகளுக்கும் வித்திடுகிறது.

    வயது முதிர்ந்த பின் நமக்கு வரும் பயங்கள் நாமே வரவழைத்துக் கொள்பவை.

    நமக்கு பயமோ, குழுப்பமோ உண்டானால் முதலில் நடந்தவைகளை அல்லது நடப்பவைகளை அலசிப் பார்த்து அவற்றை மாற்ற முடியுமா என்று யோசிப்போம். அவற்றை மாற்ற முடியாவிட்டால், அவை குறித்த  நம் எண்ணங்களை மாற்றிக்கொள்வோம். அதாவது எதையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்வது.

    நம் எண்ணங்களை நல்லவற்றில் சந்தோசமானவற்றில் செலுத்தி நம்மை நாமே பயன்படுத்திக் கொண்டால் நாமும், பிறரும் நலமாக வாழவழி செய்யலாம்.

    நம்மை நாமே நல்லவனாக விருப்பத்தக்கவனாக எண்ணினால் முயற்சித்தால் அப்படியே மாறலாம் இது உறுதி.

    ஒன்றைப் பற்றி ஆர ஆமர யோசித்துப்  பார்க்கும் போது தான் நமக்கே நம் நிலைமை புரியும்.

    இந்த இதழை மேலும்

    தன்னம்பிக்கை மேடை

    நேயர் கேள்வி ?

    தற்போது நிலவி வரும் தண்ணீர் பற்றாக்குறைக்கு மக்களிடையே நீங்கள் கூறும் ஆலோசனைகள் என்ன?

    தமிழ்பாரதி,

    எழுத்தாளர் மற்றும் கவிஞர்,

    சென்னை.

    நீரின்றி அமையாதது உலகு’ என்று நீரின் முக்கியத்துவத்தை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே உணர்த்தினார் திருவள்ளுவர். ஆனால் இப்போது தான் புரிகிறது, அவர் நமக்கு எச்சரிக்கை விட்டிருக்கிறார். அதாவது நீரின்றி எதுவும் நடக்காது, எனவே இருக்கும் நீராதாரங்களைப் பத்திரப்படுத்துங்கள், நீரை சிக்கனமாக செலவிடுங்கள், இல்லையென்றால் அவதிப்படுவீர்கள் என்பதைத்தான் இரண்டே வரிகளில் சொல்லியிருக்கிறார்.

    ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக இந்த நாட்டையாண்ட சோழ மன்னர்கள் குளங்கள் வெட்டி நீரைத்தேக்கி, கால்வாய்கள் அமைத்து அவற்றை இணைத்து, விவசாயத்திற்கு நீரும், குடிப்பதற்கு நீரும், கால்நடைகளுக்கு நீரும் கிடைக்க வழி வகுத்தனர். பின்னர் ஆங்கிலேயர் காலத்தில் பெரிய அணைகள் கட்டப்பட்டன, அது சுதந்திர இந்தியாவிலும் தொடர்ந்தது. குடிநீரும், பாசன நீரும் ஓரளவுக்கு கிடைக்கும் நிலை ஏற்பட்டது.

    ஆனால், மக்கள் தொகை பெருக பெருக நீரின் தேவையும் அதிகரித்தது. அதிக விவசாயம், அதிக கால்நடைகள், அதிகமான தொழிற்சாலைகள் என்று நீரின் தேவை அதிகரித்த போது நாமும் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்ச ஆரம்பித்தோம். விஞ்ஞான தொழில் நுட்பம் வளர்ந்து விட்ட நிலையில் ஆயிரம் அடி, தோண்டுவதும் சாத்தியமானது. நிலத்தடி நீரை ராட்சச கிணறுகள் மூலம் உறிஞ்சி விட்டதால் நிலத்தடி நீர் இன்னும் பாதாளத்திற்குப் போய்விட்டது.

    ஆற்றுப் படுகைகளில் மணல் அள்ளித் தொலைத்ததால் மணலில் தேங்கி நின்ற தண்ணீரும் இல்லை, நிலத்தடி நீரும் இல்லை என்ற நிலை இன்று. இதனால் பெரிய மரங்கள் கூட பட்டுப் போகும் அபாயம் ஏற்பட்டது. குளத்து நீரும், அணைக்கட்டு நீரும் நமக்குச் சொந்தம், ஆனால் நிலத்தடி நீர் மரங்களுக்குத்தான் சொந்தம். இதுதான் நீர் மேலாண்மை நியதி. நிலத்தின் மேல் தேங்கும் நீர்தான் மனிதனுக்குச் சொந்தம் என்ற நிலைபாடுதான் சிறந்த நீர் மேலாண்மையாக இருக்க முடியும். அதைத்தான் நமது முன்னோர்கள் செய்தார்கள்.

    உலக மனிதர்களின் அழிவுச் செயல்களால் இன்று பூமி வெப்பமடைந்து கொண்டு வருகிறது. ‘Global Warming’ ‘Climate Change’ போன்ற சொல்லாடல்கள் சர்வதேச சவால்களாக உலக அரங்கில் நிற்கின்றன. அறிவியல் அறிஞர்கள் இந்த அபாயச் சங்கை ஊதினாலும் பல நாட்டு ஆட்சியாளர்கள் இதற்கு செவி சாய்க்கவில்லை. அதிலும் அறிவியல் மீது ஆர்வமில்லாத மக்களுக்கு இது புரியவும் செய்யாது. நமது நாட்டிலும் இன்னும் அறிவியல் விழிப்புணர்வு வரவில்லை, அதற்கு மூட நம்பிக்கைகள் பெரும் தடையாக இருக்கிறது. உயிரினம் வாழும் ஒரே கோளம் பூமி, அதற்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த ஆபத்தை நாம் நிச்சியம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

    இன்று தண்ணீர் பஞ்சம் கடுமையாக உள்ளது. குடிநீருக்கே மக்கள் பரிதவிக்கிறார்கள். சில இடங்களில் தண்ணீர் பங்கீட்டுச் சண்டையில் கொலையும் நடந்திருக்கிறது. சாலை மறியல்களும் நடந்து வருகின்றன. ஆனால் இந்த தண்ணீர் பற்றாக்குறையை சமாளிப்பது அவ்வளவு எளிய காரியம் அல்ல. அதற்கு அறிவியல் சிந்தனையால் ஒன்றுபட்ட மக்களால் மட்டுமே தீர்வு கண்டுவிடவும் முடியும். சமுதாய அக்கரையும், அரசாங்கத்தின் பங்களிப்பும் இதற்கு பெரிய அளவில் தேவைப்படுகிறது.

    பொது மக்கள் பலவற்றைச் செய்யலாம். மழைநீர் சேகரிப்பு முறையை வீடுகளில் நிறுவலாம், மரம் நடலாம், மரம் வெட்டுவதைத் தவிர்க்கலாம், நீரை வீணடிக்காமல் இருக்கலாம். சில நாட்களுக்கு முன்னர் நான் சைக்கிளில் திருவள்ளுர் சென்றேன். வீடுகளின் முன்பகுதியில் தாராளமாக தண்ணீர் ஊற்றி ஈரமாக்கி கோலமிட்டிருக்கிறார்கள். உலர்ந்த மண்தரை மீது ஊற்றி தண்ணீரை வீணடித்திருக்கிறார்கள். நனைந்த மண்ணில் அங்கு செயலற்றுக்கிடந்த பாக்டீரியா, வைரஸ் போன்ற நுண்ணுயிர்கள் உயிர் பெற்று அந்த வீட்டில் உள்ளவர்களைத் தொற்றிக் கொள்ளும். அவர்களுக்கு வைரஸ் காய்ச்சலும் வரும். இதைத் தெரிந்து கொள்ள அவர்களுக்கு அறிவியல் ஞானமும், அறிவியல் மனநிலையும் வேண்டும். ஆனால் அது இல்லை என்றே தோன்றுகிறது.

    இந்த இதழை மேலும்

    உள்ளத்தோடு உள்ளம்

    இருபதாண்டுகளாகச் சிறையில் இருந்து விடுதலை அடைந்த குற்றவாளி ஒருவனிடம் யாரும் அன்பு காட்டவில்லை. யாரும் அவனுக்கு வேலையும் கொடுக்கவில்லை. பசிதாங்க முடியாமல் அவன் ஒரு வீட்டின் வெளியில் நின்று பிச்சை கேட்டான். அந்த வீட்டில் வசிக்கும் பாதிரியார் அவனிடம் அன்பாகப் பேசி, அவன் பசியை உணர்ந்து உட்கார வைத்து வெள்ளித்தட்டில் அறுசுவை உணவை அவனுக்களித்து, நல்ல உபதேசம் செய்து படுக்கை அறையில் மெத்தையில் படுக்க வைத்தார்.

    அந்தக் குற்றவாளி விடியற்காலையில் எழுந்து வெள்ளித் தட்டுகள் கரண்டிகள் இன்னும் பல பொருள்கள்  எடுத்துக் கொண்டு பின்பக்க சுவரைத் தாண்டிக் குதித்து ஓடினான். பாதுகாப்புக்காக சுற்றிக் கொண்டிருந்த காவல்காரர்கள் அவனைப் பிடித்து பாதிரியாரிடம் கொண்டு வந்தனர். அவனிடம் இருந்த பொருள்களையெல்லாம் காட்டி உங்களுடையதுதானா? என்று கேட்டார்கள்.

    ஆம். எல்லாப் பொருள்களும் என்னுடையது தான், நான் தான் இவற்றை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தேன். அவனுக்கு இன்னும் எவ்வளவு பொருள் வேண்டுமானாலும் இங்கிருந்து எடுத்துச் செல்லட்டும் என்று பாதிரியார்   கூறினார். காவல்காரர்கள் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தனர். குற்றவாளி பாதிரியாரின் காலில் விழுந்து மன்னிக்கும்படி அழுதான். பாதிரியார் தட்டிக் கொடுத்து கொஞ்சம் பணம் கொடுத்து இதை வைத்து தொழில் தொடங்கிப் பிழைத்துக் கொள் என்றார். அதன் பின்னர் அவன் நல்வழியில் வாழத் தொடங்கிவிட்டான்.