Home » Articles » நினைப்பதே நடக்கும் – 3

 
நினைப்பதே நடக்கும் – 3


வித்யாசாகர்
Author:

உயிர் பற்றிய துர்நாற்றம் எவருக்குமே உறுத்தவில்லை. உயிர் பற்றிய ஆராரணம் எல்லோருக்கும் வலிப்பதேயில்லை. உயிர் பற்றிய வாசனை யாருக்குமே அதுவாகப் புரிவதேயில்லை. உயிர் அவரவருக்கு அவரவரின் கற்பிதத்தை மட்டுமே போதிக்கிறது. அவரவர் கற்ற கேட்ட வளர்ந்த விதத்தினூடாகவே ஒரு உயிரினை பெரிதாகவும் சிறிதாகவும் காண்கிறது இவ்வுலகம்.

உயிரோடிருப்பதில் பெரும் வேதனையையும் அவமானங்களையும் அனுபவிப்பது இன்றைய காலக்கட்டத்தில் பெரியோர்களே. அதிலும் கை முறிந்து கால் முறிந்து வீட்டில் படுத்த படுக்கையாய் இன்னலுறும் எத்தனை அம்மா அப்பாக்களை தாத்தா பாட்டிகளை நாம் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்கிறோமென மனசாட்சியோடு ஒரு கணம் எல்லோரும் யோசித்துப் பாருங்கள். கால் கை உடைந்தால் பொதுவாகப் பார்த்துகொள்வோம் தான், ஆனால் இது தான் குத்துக்கல்லாட்டம் இருக்கே, இதுக்கென்ன கேடு என்று எண்ணுபவர்களும் நம்மிடையே இல்லாமலில்லை.

எது எப்படியோ வீட்டிலிருந்தும், உறவுகளிடமும், நிறுவனங்களிலும் என பல வசவுகளை வாங்கிக்கொண்டும் மறைத்துக்கொண்டும், மனதழுத்தும் பல வலிகளோடும் தான் நாம் ஒவ்வொருவரும் மருத்துவமனை நோக்கி ஓடுகிறோம். நானும் ஓடி அவசரம் அவசரமாக மேல்மாடி சுற்றி ஐந்தாம் தளம் புகுந்து எனது அலுவளுள் ஓடி அமர்ந்தேன்.

எனக்கு நினைவெல்லாம் வெப்பம் தகித்தது. மருத்துவமனை வாசனை உள்ளே மனசெல்லாம் பரவிக்கிடந்தது. அதிலும் நிறைமாத கர்ப்பிணிப் பெண்ணொருத்தி கத்தியதும், கால் உதைத்துக்கொண்டு துடித்ததும் கண்ணுக்குள்ளேயே விழித்திருந்தது. எப்படி முனகினாள் அவள். அத்தனை அழகுப் பெண்ணாயினும் பாவம் வலி என்றதும் அக்கம்பக்கம் கூட மறந்துவிடுகிறது அவளுக்கு. எனக்கு மட்டும் முடிந்திருந்தால் கொடம்மா உன் பிள்ளையை நான் பெற்றுத் தருகிறேன் என்று கேட்டு நானே வாங்கிக் கொண்டிருப்பேன். அப்படியொரு வலிபோல் அவளுக்கு. அமர்கிறாள் அமரமுடியவில்லை. நிற்கிறாள் நிற்கமுடியவில்லை. அவ்வளவு இருந்தும் அப்படியொருப் பெண்ணை தனியே மருத்துவமனைக்கு அனுப்பும் ஆண்களை என்ன சொல்வது??!!

ஆயிரம் கருத்து வேறுபாடோ, பிரச்சனையோ, பிடித்து பிடிக்காதோ போகட்டும்; மரணத்தையும் ஜனனத்தையும் அதனோடு சேர்த்துப் பார்ப்பதற்கில்லை. ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணிற்கு ஆற்றவேண்டிய கடைமைதனில் ஒன்று அவளுடைய பிரசவ காலத்தில் அவளை தனது கண்ணாகப் போற்றி காத்துகொள்ள வேண்டியதும். அவ்வளவு வலியில் அவள் துடிக்கையில் ஒரு குழந்தையைப் போல மார்மீது அவளை அணைத்துக்கொள்ளும் கணவனை எந்தப் பெண்ணும் தான் சாகும்வரை தன்வாழ்நாளில் அந்த நெருக்கத்தை மறப்பதில்லை.

பொதுவாக உதவுவது என்பதே விதைப்பது தானே, நீ ஒன்றை விதைதுப்பார், அதிலிருந்து நூறு முளைக்கும். கொடுப்பதும் அப்படித்தான் திரும்ப இரட்டிப்பாய் கிடைக்கும். எதை கொடுக்கிறோம், யாருக்கு, எவ்விடத்தில் அது நிகழ்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே அதன் பலன்களும் மாறுகிறது. எனக்கு எப்போதுமே இதில் ஆழமான நம்பிக்கையுண்டு, எதை கொடுக்கிறோமோ அது கிடைக்குமென்று. எதை நினைக்கிறோமோ அது நடக்குமென்று. அதற்காக உடனே ஜீபூம்பா நான் ஒரு அமெரிக்க அரசனாக ஆகவேண்டும் என்றுக் கேட்டால் இப்போதைய பிரசிடெண்ட் ட்ரம்ப்ட் வந்து நம் தலையில் பெரிய ஒரு குண்டை தூக்கி போட்டாலும் போடுவார்.

நினைப்பதென்பது நல்லது சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பது இயற்கையின் இயல்பு விதி. எதையும் பிறர் நன்மைக்காக, ஒரு நல்ல நீதிக்கு வேண்டி எண்ணல் வேண்டும். இது செய்தால் நான் நல்லாருப்பேனா என்று நினைப்பதை விட, இதை செய்தால் பிறர் நன்றாக வாழ்வாரா’ என்று எண்ணிச் செய்யுங்களேன், நீங்கள் தானாகவே நன்றாகிப் போவீர்கள்.

நினைத்தல் என்பது ஒரு செய|ன் ஆணிவேரைப் பிடுங்கி அதை நம் மனதுள் ஆழ நடுவதற்குச் சமம். நட்டால் போதுமா, ஒரு விதையை மண்ணில் அப்படி ஊன்றிவிட்டால் முடிந்ததா? நீர் ஊற்றவேண்டும், வெயில் படவேண்டும்,கற்றடிக்கவேண்டும், தேவைப்பட்டால் உரமும் இடவேண்டும். அப்படிதான் நமது எண்ணங்களும்.

நினைத்ததோடு நின்றுவிடாமல், அதை முதலில் ஆழமாக நம்பவேண்டும். நம்பி அது நடப்பதற்கான முயற்சிகளை ஏற்பாடுகளை செய்யவேண்டும். நடந்துவர வர அதை மேல்கொண்டுப்போக பெரிதாக முழுதாக உழைக்கவும் வேண்டும். ஆக நம்பி, முயற்சித்து, மேலே உழைக்கவும் துவங்கினால், நினைப்பில் இட்ட விதை முளைத்து செடியாகும், மரமாகும், பூத்துக் குலுங்கும். அதற்கிடும் உரம் தான், அந்த நினைப்பு சார்ந்த நற்கனவுகளும், பிறர் நலமும் பேணும் சிந்தனைகளும்.   எனவே, நினைப்பதை தனக்கு மட்டுமே சாதகமாக நினைக்காமல் ‘இது இப்படி நடந்தா அது அப்படி எல்லோருக்கும் பயனளிக்குமே’ என்பதுபோன்ற பொதுநலன் பற்றிய கனவுகளும் நமக்குள் இருத்தல் வேண்டும்.

எப்படின்னா “எனக்கு நாளைக்கே ஒரு ரெண்டு கோடி பணம் அடிச்சிடனும், நேரா ஆப்பிரிக்கா காட்டுல போய் செட்டுலாயிடுவேன்னு” கனவு கண்டா பின்னாடி அண்டார்டிக்கா யானை வந்து காரி த்தூனு முகத்திலேயே துப்பும் இல்லையா??!! அப்போ கனவென்பது எப்படி இருக்கணும்? “நான் வளர்ந்தா கூட இருப்பவர்களும் வளர்வார்கள். கூட உள்ளோர் உயர்கையில் தூர உள்ளவருக்கும் உதவி கிடைக்கும். எல்லோருக்கும் உதவி கிடைக்கையில் பாகுபாடு அற்று போகும். பாகுபாடு இல்லையெனில் பெரிது சிறிது இராது. ஆக, தூரத்திலிருந்து என் அருகாமை வரை நல்லோர் புழங்கத் துவங்குவர். நல்லோர் கண்டு நல்லோர் கண்டு ஊர் மெல்ல மாறும். ஊர் மாற மாற நாடு மெல்ல திருந்தும். என் நாடு எனது. என் தேசம் எனது. எனது மக்களுக்கான நன்மை என்னில் இருந்தே துவங்கும். எனவே நான் முத|ல் சரியாக வேண்டும். நான் தூய அன்போடு எல்லோரிடமும் பழக வேண்டும். யாரையும் பழிக்காமல், யாரையும் கெடுக்காமல் நானொரு நதி போல எல்லோருக்குமான சமத்துவத்தோடு பாயவேண்டும். அப்படியொரு சமத்துவ நதியின் கரைகளில் வந்து நீரருந்தும் அனைவருக்கும் பசி தீர, பசியில் அமர்ந்து ஓய்வுகொள்ளும் பல மரங்களும் வளர்ந்து செழிக்க, ஒரு அழகிய வனம் அங்கே எம் ஆதி மனதோடு அமைந்துவிட கனவு விரிபடவேண்டும்.

அப்படி ஒரு சுகமான கனவு துவங்கும் நாளில் நமக்குள் பேதம் ஒழிந்துப் போவோம். காரணம் என்றைக்கு நாமெல்லோரும் எனக்காக’ என் வீட்டிற்க்காக மட்டுமென்று என்று எடுத்துவைக்க ஆரம்பிடித்தோமோ, பதுக்கிக்கொள்ள பழகினோமோ அன்றிலிருந்து தான் நாம் மறைமுகமாக திருட்டையும் பிறருக்கு சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறோம்.

இந்த உலகம் நான் எனும் ஒரு புள்ளியிலிருந்தே துவங்குகிறது. இங்கு எது ஒன்றுமே தானே நடப்பதில்லை. எது நடக்கவும் நான் காரணமாகிறேன். நல்லதை மட்டுமே சுந்துள்ள காற்று போல இல்லை நான். நல்லதாக மட்டுமே பொழியும் மழையைப் போல் இல்லை நான். நல்லதை நினைத்தாலும் கேட்டதை விதைத்தாலும் எண்ணியதை எண்ணியபடியே அமைத்துத் தரும் இந்த வானும் மண்ணும் போல இல்லை நான். பொதுத்துவததோடு இல்லவே இல்லை நான்.

வெளிச்சம் தரும் நெருப்பை கூட எரிக்கக் கற்றவன் இந்த நான் தான். அதை தடுக்கமுடிந்தவனும் இந்த நான் தான். இந்த நான் ஒழியுமிடத்தில் மட்டுமே பிறர் நுழைய முடிகிறது. பிறரோடு வாழும் வாழ்க்கைக்கு மட்டுமே வெற்றி தேவைப்படுகிறது, மகிழ்ச்சி தேவைப்படுகிறது, பண்பு தேவைப்படுகிறது, ஒரு வாழ்த|ன் அர்த்தம் துளிர்ப்பது நாம் பிறரோடு சேர்ந்து வாழ துவங்கியப் பின்தான். தனித்து வாழ்க்கையில் அல்ல. பிறகு நல்லதை எண்ணுகையில் மட்டும் தனக்கென எண்ணிக் கொள்வது மட்டும் எத்தகைய சரி? எனக்கு காரு வேண்டும், எனக்கு சோறு வேண்டும், எனக்கு பங்களா வேண்டும்? எனக்கு சாவே நிகழக்கூடாது என்றால், இந்த இயற்க்கை என்ன செய்யத் துணியும் நமை?

இந்த இதழை மேலும்


Share
 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


February 2019

முடியும் என்று புறப்படு சரித்திரம் போற்றப் பெயரெடு
நினைப்பதே நடக்கும் – 3
வெற்றி உங்கள் கையில்- 62
வெற்றியை பாதையில் பயணம் செய்…!
மாறாத காலம்
உண்மை உன்னை உயர்த்தும்
வாஸ்து சாஸ்திரம்
பயணங்களில் தவிர்க்க வேண்டிய உணவுகள்
வலிகள் நம்முடைய நண்பன்
ஆஸ்த்துமா
எல்லோரும் மதிக்கும் தலைவராக மாறுவது எப்படி?
முயற்சியை முதன்மைப்படுத்து
“வாழ நினைத்தால் வாழலாம்” – 25
மாமரத்தில் கொய்யாப் பழம்
வாசியுங்கள்! வாகை சூடலாம்! – 5
‘அமைதி’ என்னும் மகாசக்தி
மந்திரப் புன்னகை
வீரத்தின் வெற்றி
தன்னம்பிக்கை மேடை நேயர் கேள்வி?
உள்ளத்தோடு உள்ளம்