Home » Articles » மாறாத காலம்

 
மாறாத காலம்


சிதம்பரம் ரவிச்சந்திரன்
Author:

உலகத்தில் எந்த இடத்திலும் கடிதத்திற்கான காத்திருப்பு ஒன்றுபோலத் தான். கிராமப்புறங்களில் ஒரு ஒற்றை அறை வீட்டில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது போஸ்டாபீஸ். ஒரு ஆள் மட்டும் பிரபலமாக இருந்தார் எல்லா இடத்திலும். எல்லா வீடுகளிலும் வரவேற்கப்பட்ட மனிதனாக இருந்தார் போஸ்ட்மேன். கடிதங்கள் எல்லா இடங்களுக்கும் வந்தன.

ஊரைவிட்டு சென்றவர்களில் வெளிநாட்டுக்கு போனவர்களும், பட்டாலத்துக்கு போனவர்களும் இருந்தார்கள். பட்டாலத்துக்கு போனவர்கள் இருந்த வீடுகளில் தினம் ஏராளமான கண்கள் தெவில் போஸ்ட்மேன் வருகைக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தன. கடிதங்களும், மணியார்டகளுமாக காக்கிநிற உடையில் போஸ்ட்மேன் படிகள் ஏறிவந்தது. கொங்சநாள் கழித்து, சைக்கிளில் போஸ்ட்மேனுடைய வரவு… சைக்கிள் மணியின் ஒலி வரப்போகும் கடிதங்களின் வரவை அறிவித்தன. ஒரு பிளாஸ்டிக் பையிலும், மிச்சமீதி அளவிலும் இடுக்கிக்கொண்டு சஞ்சரித்தார் போஸ்ட்மேன். மேற்பக்கத்திலும், கீழ்பக்கத்திலும் கிழிந்த இடங்களில் ஒட்டுப்போட்டது நன்றாகத் தெரியும் அந்த காக்கி சட்டையில். சட்டையின் கீழ் இருந்த பாக்கெட்டில் தான் மணியார்டகளுக்கான பணம் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டு இருக்கும். பெரிய ஒரு கறுப்பு குடை எப்போதும் காவல் தெய்வம் போல கூடவே வந்தது. காக்கித் துணியால் தைக்கப்பட்ட ஒரு துணிப்பையும் கூட வரும். விடுவிடுவென்று ஒரு வேகமான நடப்பு. எப்படியிருந்தாலும், பழைய அஞ்சலோட்டக்காரனாகதானே இருந்தான் போஸ்ட்மேன். ஒவ்வொரு வீட்டின் படிகளுக்கருகில் வரும்போதும், வெறும் இரண்டொரு வார்த்தைகளில் மட்டும் தான் கடிதம் என்றால் சற்று உரத்த குரலில் சத்தம் வரும். ‘மாணிக்கம் பயல் வரான்’.

மாதத்தில் ஒரு தடவை படிகளில் ஏறி உள்ளே முற்றத்துக்கு வரும்போது தான் இரு தரப்பாருக்கும் சந்தோசம் அதிகமாவது. பணத்தை எண்ணிக்கொடுக்கும் போது, ஒரு சிறிய தொகை போஸ்ட்மேனுக்கு சந்தோசத்தின் அச்சாரமாக தரப்படும். அது லஞ்சம் இல்லை. மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் போஸ்ட்மேனுக்குத் திரும்பத்தரப்படும் நேசம். மொபைலும், இன்டர்நெட்டும், பேக்சும் எதுவும் இல்லாதிருந்த அந்த காலம் கடிதங்களுக்கு இடையேயானதாக இருந்தது. தூரதேசத்தில் இருக்கும் மகனிடம் இருந்தோ, கணவனிடம் இருந்தோ கடிதம் வந்துவிட்டால் அவ்வளவு தான். கடிதத்தில் எழுத்துக்களின் வழியாக ப்ரியமானவரின் சந்தோசத்தில் பிரகாசிக்கும். யுத்தமோ மற்ற ஏதாவது நடக்கும் சமயம் என்றால் கடிதங்கள் வந்துசேர வாரங்களும், மாதங்களும் பிடிக்கும். மனதில் ஒரு ஆயிரம் எண்ணங்களும், வேதனைகளுமான எழுத்துக்களாக காத்திருக்கும் ஒரு நீண்ட நெடிய தவம். ஒவ்வொரு நாளும் கிலோமீட்டர் கணக்காக நடந்து வெய்யில் என்றும், மழை என்றும் பார்க்காமல் சந்தோசத்துக்குரியதோ, துக்கத்துக்குரியதோ தூதனாக வரும் ஊரில் எல்லோருக்கும் பிரியமானவன் ஆவான்.

முன்பு போஸ்ட்மேன் தன்னுடைய பகுதியில் ஒவ்வொரு வீட்டின் செய்திகளையும், விஷேசங்களையும் நன்றாக அறிவார். மக்களுக்கு மிகவும் விருப்பமான சர்க்கார் ஊழியராக போஸ்ட்மேனாக மட்டுமே இருந்தார். கால்நடையாக பயணம் செய்த போஸ்ட்மேன் முதலில் சைக்கிளிலும், பிறகு இருசக்கர வாகனங்களுமாக கடிதங்களுடன் வரத்தொடங்கினார்.

அப்போதுதான் தொலைத்தொடர்பு துறை வளரத் தொடங்கியது. எழுதிய கடிதங்களை தபாலில் சேர்க்க, அங்கங்கே தபால் பெட்டிகளும் அன்று இருந்தன. இன்லாண்டும், கவரும் தான் அதிகமாக வந்துபோன கடித உருப்படிகளாக இருந்தன. பழைய காலத்தில் நிறைய பயத்தோடு பார்க்கப்பட்ட விஷயமாக இருந்தது டெலிகிராம். துக்கசெய்தியுடன் டெலிகிராமுமாக வரும் போஸ்ட்மேன் கண்ணீரின் தூதனாக மாறியிருந்தார். ‘டெலிகிராம் வந்திருக்கு’ என்ற தெருவுக்கு செய்தி சொல்ல போஸ்டாபீசிலிருந்து ஆள் வந்தால் காட்டுத்தீ போல அந்த செய்தி ஊரெங்கும் பரவும். பட்டாளத்தில் வேலை பார்ப்பவருடைய வீட்டுக்குதான டெலிகிராம் வந்திருக்கிறது என்றால் ஊர்க்காரர்கள் தாங்களாகவே கூட்டம் போட்டுப் பேசுவார்கள்.

காலம் எப்படி மாறிவிட்டது? தொலைத்தொடர்பு எத்தனை வேகமாக வளர்ந்திருக்கிறது. போஸ்ட்மேன் அபூர்வத்திலும் அபூர்வமாக வருபவராக மாறிவிட்டார். கிறுக்கல்களின் மொழியில் கடிதங்களாக இருந்தவை என்றைக்குமாக மறைந்து போய்க் கொண்டிருக்கின்றன. இப்பொழுது போஸ்ட்டல் முகவரியை சொல்லச்சொன்னால் யாருக்கும் தெரியாது. எலக்ட்ரானிக் மெயில் முகவரியும், மொபைல் போன் நம்பர்களாகத் தான் இன்று பரஸ்பரம் சொல்வதும், கைமாறுவதும்… ‘அன்புள்ள’ என்று வார்த்தைகளோடு தொடங்கும் கடிதத்துக்கு பதிலாக ‘ஹலோ’ என்ற வார்த்தைகளோடு உள்ள மொபைல் சாம்ராஜ்யம் நம்மை இன்று அடிமைப்படுத்திவிட்டது.

கடிதத்தை கொடுத்துவிட்டு நகைச்சுவையின் ரசிகனாக இருந்த போஸ்ட்மேன் தமாஷாக சொல்வார்.. இங்கு சுகம். இங்கும் சுகம். அப்புறம் எனக்கா சுகவீனம்? இப்பொழுதோ முக்குக்கு எஸ்.டி.டி பூத்துகள். இன்று எங்கு பார்தாலும் மனிதர்களைவிட மொபைல்போன்களே அதிகமாக இருக்கின்றன. கம்ப்யூட்டர்கள் இன்று சர்வசாதரணமாக ஆகிவிட்டதால் உலகத்தில் எந்த பாகத்தில் இருப்பவரோடும் வெப் காமராக்கள் வழியாக நேரில் பார்பது போல பார்த்து, பேச வசதி ஏற்பட்டதால் எலக்ட்ரானிக் சாதனங்கள் அதிகமாகிவிட்டன. யார் இன்லேண்டும், கார்டு வாங்கி விஷயங்களை எழுதி நேரத்தை வீணாக்குவார்கள்? இதுதான் இக்காலத்தில் சிந்தனையாக உள்ளது. மொபைல்போன்கள் கையில் இருந்து யாரையும் எந்த இடத்தில் இருந்தும் எப்போது வேண்டுமானாலும் கூப்பிடலாம். செய்திகளையும் அனுப்பலாம். மாடியில் கம்ப்யூட்டர்கேம் விளையாடும் மகளை கீழ வந்து சாப்பிட சொல்லக்கூட அம்மா கூப்பிடுவது மொபைலில் sms அனுப்பித்தான்.

குக்கிராமங்களில் பலசரக்கு கடைகளில்கூட மளிகை சாமான்கள் இருக்கின்றதோ இல்லையோ மொபைல் ரீசார்ஜ் கூப்பன்கள் தாராளமாக கிடைக்கும். இரண்டு கிலோ அரிசியும், இருபது ரூபாய்க்கு ரீசார்ஜ் கூப்பனும் வாங்கும் நிலைக்கு நம்முடைய கிராமங்கள் கூட மாறியிருக்கின்றன. இப்போதுள்ள குழந்தைகளிடம் =போஸ்டாபிசுக்கு போய் ஒரு கார்டு வாங்கி லெட்டர் எழுதி அனுப்பனும்+ என்று சொல்லிப்பாருங்கள். ஏதோ அதிசயத்தை சொல்வதைப்போல உங்களை பார்பார்கள்.

வழிமீது விழிவைத்து போஸ்ட்மேனுக்காக காத்திருந்த ஒரு காலம். இப்போது எல்லாம் போஸ்ட்மேன் வந்து போவதை நமக்குத் தெரிவதேயில்லை. அரசு அல்லது அது தொடர்பான இடங்ளில் இருந்தோ மட்டும்தான் இப்போ கடிதங்கள் என்ற பெயர் தாங்கி செய்திகள் வருகின்றன. மற்றதெல்லாம் இப்போது ஆன்லைன் வழியாகத்தான். கொரியர் கம்பெனிகளின் ஆக்கிரமிப்பும் கூடிவிட்டதால் போஸ்ட்மேனுடைய கை வழியாக வரும் கடிதங்கள் அபூர்வமாகிப்போய்விட்டன. ஆனால், சில சலுகைகளும், மான்யங்களும் உள்ளதால் பிரசுரங்கள் எல்லாம் தபால் வழியாக வருகின்றன. எல்லா வீடுகளிலும் தபால் போன்றவற்றுக்காக பெட்டிகள் வைக்கப்பட்டுள்ளதால் அதிசயமாகக்கூட நாம் தபால்காரரை காணமுடிவதில்லை. என்றாலும் நினைவுகளின் அடித்தட்டில் கையில் கடிதக்கட்டுகளுமாக நடந்து போகும் நரைத்த தலையும், காக்கிசட்டையுமாக காட்சியளிக்கும் தபால்காரரைக் காணலாம். அவர்களுக்கு நாம் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். வீழ்ந்து போகாத சேவையுடன், கடமை தவறாமல் எடுத்துக்காட்டுக்காக இருக்கிறார்கள்.

கடிதங்களுக்காக காத்திருந்த காலம் போல இனியொரு காலம் வருமா? ஒரு மகோன்மத சேவையின் மாதிரியாக விளங்கிய அந்த காலம் என்றென்றும் வாழட்டும் நம் நினைவுகளின் வழியாவது.

இந்த இதழை மேலும்

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


February 2019

முடியும் என்று புறப்படு சரித்திரம் போற்றப் பெயரெடு
நினைப்பதே நடக்கும் – 3
வெற்றி உங்கள் கையில்- 62
வெற்றியை பாதையில் பயணம் செய்…!
மாறாத காலம்
உண்மை உன்னை உயர்த்தும்
வாஸ்து சாஸ்திரம்
பயணங்களில் தவிர்க்க வேண்டிய உணவுகள்
வலிகள் நம்முடைய நண்பன்
ஆஸ்த்துமா
எல்லோரும் மதிக்கும் தலைவராக மாறுவது எப்படி?
முயற்சியை முதன்மைப்படுத்து
“வாழ நினைத்தால் வாழலாம்” – 25
மாமரத்தில் கொய்யாப் பழம்
வாசியுங்கள்! வாகை சூடலாம்! – 5
‘அமைதி’ என்னும் மகாசக்தி
மந்திரப் புன்னகை
வீரத்தின் வெற்றி
தன்னம்பிக்கை மேடை நேயர் கேள்வி?
உள்ளத்தோடு உள்ளம்