Home » Articles » கவலை நம்மிடம் வராது

 
கவலை நம்மிடம் வராது


மெர்வின்
Author:

நாம் நாள்தோறும் கால்மணிநேரம் கருத்தூன்றிக் கடினமாகக் கற்றால், எந்தக் கலையைக் கற்றுக்கொள்கிறோமோ, அந்தக் கலையில் பதினைந்து ஆண்டுகளில் பேரறிஞனாய் திகழ முடியும்” என்கிறார் சாக்ரடீஸ்.

இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த ஆற்றல் நம்மிடம் இருக்கிறது என்பதனை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். அறிஞராகக் கூடிய சக்தியும், ஆற்றலும் நம்மிடம் இருக்கும்பொழுது சாதாரண கவலையைவிட்டு ஒழிக்க முடியாதா? கவலையைக் கழற்றி எறிய முடியாதா என்ன? கட்டாயம் நம்மால் முடியும். குப்பையிலே கிடக்கின்ற நம்முடைய வாழ்வு கோபுரக் கலசமாவது எப்போது என்ற ஏக்கம் இனியும் வேண்டாம். நம்மால் எந்தக் காரியத்தையும் சாதிக்க முடியும்.

நம்முடைய மூளை பெரிய வயல். அதில் இயற்கை எண்ணங்கள் விதைகளைத் தூவுகிறது. பயிர் வளரும் அழகு சூழ்நிலையாகிய மண்ணையும், சிந்தனையாகிய எருவையும் பொறுத்தது.

வயலில் நல்ல விளைச்சல் ஏற்பட நாம் தான் விதைக்க வேண்டும். விதைக்காவிட்டால் அறுவடை செய்ய முடியாது. நல்ல விதையை விதைத்தால் பயிர் வளர்ந்து பயன்கொடுக்கும். ஒன்றும் செய்யாமல் சோம்பி உட்கார்ந்துகொண்டு கீதை, குரான், பைபிள் இவற்றைப் படித்துக் கொண்டிருப்பதனால் மட்டும் எந்தவிதமான வெற்றியும் பெற்றுவிட முடியாது. காலையில் எழுந்ததும் இன்று நான் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கப் போகிறேன் என்று முடிவு எடுத்துக்கொண்டு அதனை பல தடவை மனதிற்குள் சொல்ல வேண்டும். அப்போது முகமலர்ச்சி ஏற்படும். மகிழ்ச்சியுடன் பணியாற்றினால் கவலைக்கு இடம் ஏது?

உலகப் புகழ்பெற்ற கவிஞர் ஷெல்லி கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது ஒரு கட்டுரையை ஆணித்தரமாக எழுதினார். இதை அறிந்த கல்லூரி நிர்வாகிகள் ஷெல்லியை கல்லூரியை விட்டு வெளியேற்றினார்கள். கல்லூரிப் படிப்பை இழந்ததற்கு ஷெல்லி கவலைப்படவில்லைய், தன்னுடைய இலட்சிய வாழ்வுக்குக் குறுக்கே நின்ற தடைகளை எல்லாம் தகர்த்து எறிவதில் சற்றும் அவர் பின்வாங்கவில்லை. தனக்கு விருப்பமான கவிதைகளைத் தொடர்ந்து இயற்றி சாகாவரம் பெற்றார். செய்யும் பணியில் ஆர்வம் காட்டுவதில் அவர் நிறுத்தவே இல்லை. இறக்கும் வரையில் இன்புற கவிதைகளை இயற்றினார். எதனையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டால் கவலை எப்படி உள்ளே வரமுடியும்?

இந்த உலகத்தைப் பார்க்க முடியாதவர்களும், நடக்க இயலாதவர்களும், பேச முடியாதவர்களும் இருக்கும்பொழுது, நமக்கு உலகத்தைப் பார்க்கவும், விரைவாக நடக்கவும், அன்பாகப் பேசவும் வரம் அருளப்பட்டு இருக்கிறது. இந்த வரத்தை நாம் பயன்படுத்திக் கொண்டால் கவலைக்கு இடம் ஏது? இந்த வரம் நமக்கு இருக்கும் பொழுது எதற்காகக் கவலைப்பட வேண்டும்?

நம்முடைய சோகத்தைக் கால்களுக்கு அனுப்பி நடக்கும் சக்தியை இழக்க அனுமதி கொடுத்துவிடக் கூடாது. நம் மனம் துடிப்புடன் இருந்தால் கால்களும் துடிப்புடன் செயல்புரியும். இந்தத் துடிப்பு நம்மிடம் இருந்தால் செயலைச் செய்யும்போது எப்படி கவலை ஏற்பட முடியும்? உடல் முழுவதும் ரத்தத்துடன் ரத்தமாக உற்சாகத்தின் சாறு கலந்து ஓட வேண்டும்.  பாரதியாரிடம் ஒரு கிழவிக்கு அளவு கடந்த அன்பு இருந்தது. ஒருநாள் மாலைப் பொழுதில் பாரதியார் வந்து கொண்டிருந்த வண்டி அவளுடைய வீட்டின் முன் நின்றவுடன் கிழவி தான் சமைத்து வைத்திருந்த உணவைக் கொடுத்தாள்.

பாரதியார் அதனைப் பெற்றுக்கொண்டு சாப்பிட்டபோது, அவை மிகவும் சுவையாக இருப்பதைக் கண்டு “அமிர்தம், அமிர்தம்” என்று கூறியபடி, “சரி, ஓட்டடா தேரை” என்றார்.

அவர் தன்னை தேவன் என்றும், தான் அமர்ந்து இருப்பது தேர் என்றும் எண்ணினார். தன்னை மிகவும் உயர்வாக எண்ணி இருந்தபடியினால் தான் சாகாவரம் பெற்ற கவிதைகளை இயற்றினார். தன்னை நம்பினார். அந்த நம்பிக்கை நலமுடன் இருந்து வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து வளமான கவிதைகளை உருவாக்கினார். அதனால்தான் இன்றும் அவர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.ஒவ்வொரு மனிதனிடம் உள்ள ஆற்றல் தான் நம்மிடமும் உள்ளது. இதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் நாம் தான் இதனை உணர்ந்து கொள்ளாமல் இருக்கிறோம். உணர்ந்து கொண்டால் கவலைப்பட மாட்டோம். தேவை இல்லாத கவலையைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்து இருக்க மாட்டோம். கவலை வாழ்க்கைக்குத் தேவையே இல்லை என்பதை கட்டாயம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.அது நம்மைவிட்டுப் போக விரும்பாமல் அதற்கு வேண்டிய எல்லா சௌகரியங்களையும் கொடுத்து வைத்ததே நாம் தான். நம்முடைய நினைவினால் ஏற்பட்ட விளைவுதானே அது.

“தெளிவான உள்ளம், கடுமையான உடலுழைப்பு, பிறருக்காக பாடுபடும் பண்பு இவை தான் மகிழ்ச்சியின் ஆரம்பம்” என்கிறார் ஹெலன் கெல்லர். மகிழ்ச்சிக்கு இடம் கொடுக்காமல் கவலையைச் சேர்த்துக் கொள்வதனால் அது நம்மிடம் அடைக்கலமாகி நம்மை அடியோடு அழித்துவிட ஆரம்பாகி விடுகிறது. அதனுடைய தன்மை அப்படிப்பட்டது.

நாம் யார்? பிராணியாகப் பிறக்காமல், தாவரமாக உருவாகாமல், மனிதனாகப் பிறந்திருக்கிறோம். அதற்கே நாம் பெருமைப்பட வேண்டும். கூன், குருடு, செவிடு, ஊமை போன்றஉடல் குறைஇல்லாமல் பிறந்து இருப்பதே அரிய பெரிய செயலாகும்.ஏன் தான் பிறந்தோமோ என்று பலமுறை சொல்லி அங்கலாய்த்து இருக்கிறோம் என்பது நம்முடைய மனதிற்கும் தெரியும். மனிதனாகப் பிறந்து இருப்பதற்கே மகிழ்ச்சியும், திருப்தியும் பெறவேண்டும்.

நம்மைவிட உயர்ந்தது எதுவும் கிடையாது என்ற எண்ணம் மட்டும் நம்மிடம் உறுதியாக இருந்தால் கவலை நம் பக்கமே வராது.

இந்த மாத இதழை


Share
 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


April 2014

என் பள்ளி
சாதிக்கலாம் வாங்க
மனித நேயமிக்க மருத்துவர் டாக்டர் கோ. இராமநாதன்
சான்றோர் சிந்தனை
கவலை நம்மிடம் வராது
விருப்பு வெறுப்பு விடுவோம்
உரிமையும்! கடமையும்!!
பொறியியல்கல்விதுறையின் ஏற்றம்
பள்ளி குழந்தைகளுக்கான சுகாதார பழக்க வழக்கங்கள்
வெற்றி உங்கள் கையில் – 4
தன்னம்பிக்கையின் தந்தை டாக்டர்.இல.செ.கந்தசாமி
கால்பந்தும் காலப்பந்தும்
மனதில் மகிழ்ச்சி! செயலில் வளர்ச்சி!!
தன்னம்பிக்கை மேடை
உள்ளத்தோடு உள்ளம்