Home » Articles » நாம் மனிதர்களாக வாழ்வோம்

 
நாம் மனிதர்களாக வாழ்வோம்


கந்தசாமி இல.செ
Author:

மனித வாழ்க்கையின் கால எல்லை குறுகியதுதான் என்றாலும் அதன் நோக்கம் மிகவும் விரிந்தது. எல்லோரும் உண்ணவும், எல்லோரும் உடுக்கவும், எல்லோரும் வசதியாக உறையவும் வேண்டும் என்பது மனித சமுதாயத்தின் ஒப்பற்ற குறிக்கோளாகும். இந்தக் குறிக்கோளை உலகத்தில் உள்ள எல்லா உயிர்களும் ஒத்துக்கொள்ளும்.

உண்மை புரியவருகிறது

ஆனால், சிலர் உண்ணவும் உடுக்கவும் வழியின்றியும், சிலர் ஆதரவற்றவர்களாகவும், இன்னும் சிலர் அறியாமையிலும் ஏழ்மையிலும் வாழ்கிறார்களே ஏன்? என்று எண்ணிப்பார்க்கும்போது, சில உண்மைகள் நமக்கு விளங்காமல் போவதில்லை. சிலர் ஏழையாகும் போது வேறு சிலர் பணக்காரர் ஆகிறார்கள். சிலர் அளவு கடந்த துணிகளை அணிந்துகொள்ளும்போது பலர் துணியில்லாமல் ஆக்கப்படுகிறார்கள். சிலருக்கு வீடில்லாமல் போகும்போது வேறு சிலருக்கு பல வீடுகள் உடைமைகளாகின்றன. சில பகுதியினர் மட்டும் அறிஞர்களாகவும் உயர் அலுவலர்களாகவும் ஆகும்போது, பல பிரிவினர் எழுத்தறிவில்லாமலும் எடுபிடி ஆட்களாகவும் போய்விடுகிறார்கள். ‘எல்லா மக்களும் சமம்தான்’ என்று வாழ்க்கை தொடங்கினாலும் “வலிமை உள்ளது வாழும்” என்ற அடிப்படையில் கால வெள்ளத்தில் இத்தகைய வேறுபாடுகள் எழவே செய்கின்றன.

நிரந்தர இடைவெளிகள்

இந்த வேறுபாடுகள் காலம் காலமாக மக்கட் சமுதாயத்தில் மிகப்பெரிய இடைவெளியை உண்டாக்கியுள்ளது. “இவர்கள் எல்லாம் நிரந்தர ஏழைகள் என்றும், இவர்கள் எல்லாம் நிரந்தரப் பணக்காரர்கள் என்றும், இவர்கள் எப்போதும் அறியாமையில்தான் உழல்வார்கள் என்றும், இவர்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக அறிஞர்களின் வழிவந்தவர்கள் என்றும்” முத்திரை குத்தப்படுகிறார்கள். சமுதாயம் என்றால் இப்படித்தான் என்று சொல்லும் நிலைமைக்கு வளர்ந்து ஒரு சலிப்பே வந்துவிடுகிறது.

அவ்வப்போது சீர் செய்ய வேண்டும்

நெற்பயிர் செய்கின்ற உழவர்கள் அடிக்கடி வயலின் மேடுபள்ளங்களைச் சீர் செய்கிறார்கள். ஏன் ஒவ்வொரு முறையும் நெற்பயிரை நடும்போதும் பரம்படித்து வயலைச் சமப்படுத்தியே நடவு போடுகிறார்கள். ஆனால் சமுதாயத்தில் இவ்வாறு அடிக்கடி சமப்படுத்துகின்ற சூழ்நிலையும் இல்லை. அமைப்புமில்லை. அதனால், காலம் காலமாக ஏற்றத்தாழ்வுகள் பெருகிக்கொண்டே போகின்றன. மேடுகள் குன்றுகள் போலவும் மலைகள் போலவும் வளர்ந்துவிட்டன. பள்ளங்கள் படுபாதாளங்களாகவும் நீர் தேங்கும் சாக்கடைகள் போலவும் ஆகிக்கொண்டே வருகின்றன.

இத்தகைய சூழ்நிலை வரும் என அறிந்த நம் முன்னோர்கள், மக்களின் மன மாற்றத்தால் இந்தச் சமுதாயத்தில் ஒரு சமநிலையை ஏற்படுத்த முயன்றார்கள். வசதியுள்ளவர்கள் வசதியில்லாத ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து வாழ்வது மிக உயர்ந்த நாகரீகம் எனக் கற்பித்தார்கள். அப்படிக் கொடுத்தாலும் ஏழைகள் தன் முயற்சியால் வாழவேண்டுமே தவிர அதை வாங்கிப் பிழைக்கும் கேவலமான நிலைக்குப் போய் விடக்கூடாது என்று கற்பித்திருந்தார்கள். வசதி படைத்தவர்கள் கொடுக்காமிலிருப்பதையும், ஏழைகள் கேட்டு வாங்குவதையும் இழித்துரைத்தார்கள்.

குழந்தைகள் உள்ளத்தில்

இந்த நாகரிகத்தை முதியவர்கள் மட்டும் உணர்ந்தால் போதாது என்று, இளம் உள்ளங்களிலிருந்தே வளர்க்க விரும்பினார்கள். “குழந்தாய் நீ சாப்பிடும்போது யாரேனும் பசியோடு இருப்பார்களேயானால் அவர்களுக்கும் கொடுத்துவிட்டுச் சாப்பிடு” என்று கூறினார்கள். அதேபோல் “குழந்தாய் நீ ஏழ்மையில் இருந்தாலும் யார் கொடுத்தாலும் வாங்கிவிடாதே. வாங்காமல் வாழக் கற்றுக்கொள்” என அறிவுறுத்தினார்கள்.

செல்வம் வந்த வழி

இன்றைய சூழ்நிலையில், சமுதாய இடைவெளிகள் பெரிதாக நிலைபெற்று விட்டதைக் காண்கின்றோம். சிலர் அறிவுத்திறத்தால் செல்வம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். வேறு சிலர் அயராத உழைப்பினால் செல்வம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். சிக்கனமாக வாழ்ந்து சிலர் செல்வம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் விரிவான வாய்ப்புகளையும் இன்னும் சிலர் விரிவான வாய்ப்புகளையும் வசதிகளையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டு செல்வம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். சிலர் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளைச் செம்மையாகப் பயன்படுத்திச் செல்வம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். வேறு சிலர் பிறர் உழைப்பைத் தாம் பெற்றுச் செல்வம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். அரசுக்குச் செலுத்தவேண்டிய வரியை ஏய்த்துச் செல்வம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். தாங்கள் செய்யும் தொழிலில் அளவுக்கு மிஞ்சிய லாபம் சேர்த்துச் செல்வம் சேர்த்தவர்களும் உண்டு. பண்டை நாளில் கள், களவு, காமம், கொலை, சூது ஆகியவற்றைப் பஞ்சமா பாதகங்கள் என்று கூறுவார்கள். அவற்றின் வழியாகச் செல்வம் சேர்த்தவர்களும் இன்று இல்லாமல் இல்லை. சொல்லப்போனால் அந்த வழியே பெரிதாகப் பின்பற்றப்படுகிறது.

ஆக, இன்று செல்வம் எந்த வழியில் வந்து சேர்ந்தது என்பதை யாரும் பொருட்படுத்துவது இல்லை. மாறாக யார் செல்வர்கள், அவர்களிடத்தில் எவ்வளவு செல்வம் குவிந்திருக்கிறது என்பதே இன்று முதன்மையாகக் கருதப்படுகிறது. அத்தகையவர்கள், தாங்கள் சேமித்து வைத்ததை ஏழைகளுக்கும் அநாதைகளுக்கும் கொடுத்து உதவுவதால் அவர்கள் மேலும் செய்ய இருக்கின்ற தீமையிலிருந்து தடுக்கப்படுவதோடு, மேலும் இத்தகைய தீயவழியில் உயராமல் இருப்பதால் சமுதாயத்தின் சமநிலையும் இரு வகையில் பாதுகாக்கப்படுகிறது. அதனால்தான் இன்றைய செல்வர்களை ‘நீங்களாகவே மனமுவந்து கொடுங்கள்’ என வேண்டிக்கொள்கிறோம்.

மனித சமுதாயத்தின் மறுபக்கம்

இது ஒருபுறமிருக்க, மற்றொருபுறம் நினைத்துப் பார்க்கவும் அஞ்சத்தகுந்த, நெஞ்சம் நெகிழக்கூடிய பல நிகழ்ச்சிகளை நாளும் கண்டு வருகிறோம். பெற்றோர்களைத் தெரியாத அநாதைக் குழந்தைகள், கணவனால் கைவிடப்பட்ட இளம் பெண்கள், இளமையிலேயே கணவனை இழந்த இளம் விதவைகள், பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்ட முதியவர்கள், பெற்றோர்கள், நோயாளர்கள் இப்படிப் பட்ட இன்னும் பலர் இந்தச் சமுதாயத்தின் பாதாளச் சாக்கடையின் புழுக்களாக நெளிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களில் பலர் தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியாதவர்களாக, வாழ்க்கையில் தோல்வி கண்டவர்களாக, வாழ்க்கையே இன்னதென்று தெரியாதவர்களாக, வாழ்க்கையில் எவ்விதத் திட்டமும் இல்லாதவர்களாக வாழ்ந்தார்கள் – வாழ்ந்து கொண்டு இருப்பவர்கள்.

அரசின் கடமை

பசியும் பிணியும் இல்லாத ஒரு நாட்டை உருவாக்குவது ஒவ்வொரு அரசின் கடமையும் ஆகும். சந்தர்ப்பத்தாலும் சூழ்நிலையாலும் ஏழையானவர்களை, வாழும் தகுதி உடையவர்களாக ஆக்குவதற்காக, உற்பத்தித்தொழில்களை அமைத்துக் கொடுத்து, உழைத்துப் பிழைக்கும் வாய்ப்பை நல்கவேண்டும். உற்பத்திக்கும் உழைப்புக்கும் முதன்மை தராத நாடு வறுமையுற்ற நாடாகவே கருதப்படும்.

நல்லோர்கள் முன்வரவேண்டும்

எல்லாவற்றையும் அரசே எடுத்து நடத்துவது என்பது முடியாது. நாட்டின் அறியாமையையும் வறுமையையும் போக்க சில “தாழ்விலாச்” செல்வர்கள் முன் வரலாம். நல்ல இதயங்கொண்ட சமுதாயத் தொண்டர்கள் முன்வரலாம். அவர்களும் இத்தகைய அநாதைகளுக்கும் ஏழைகளுக்கும் சோறு போட்டு புண்ணியம் தேடுவதை முதன்மையாகக் கருதாமல், அவர்களின் வாழ்க்கைக்கென ஒரு தொழிலைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். அவர்கள் உழைப்பிலேயே அவர்களால் வாழமுடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையை ஊட்ட வேண்டும். அதுவே இன்று வேண்டப்படும் சமூக சேவைகளாகும்.

சேவை நிலையங்கள்

சில நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்கள் அரும்பாடுபட்டுச் சேவை நிலையங்களை உருவாக்கித் தொண்டாற்றி வருவது மிகப்பெரிய நற்செயல் ஆகும். அவர்களது நோக்கம் நல்லது தான் என்றாலும், இத்தகைய சேவை நிலையங்கள் பெருகிக்கொண்டு போவது நாட்டுக்கு நல்லதல்ல என்றே சொல்லவேண்டும். காரணம் அநாதை இல்லங்களின் எண்ணிக்கை பெருகிக்கொண்டே போவது நாட்டு மக்களின் கருணை உள்ளத்தைக் காட்டாது. மாறாக இந்த நாட்டு மக்களில் பலர் தங்கள் கடமையில் தவறியதால் ஏற்பட்டதன் விளைவு என்பதையே காட்டும். ஆதலின் நமது சிந்தனையிலும் செயல்முறையிலும் கூட, நாம் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். மக்கள் தொகையைக் குறைப்பதும், புதிய தொழில்களையும் தொழிற்சாலைகளையும் அமைப்பதும், பொறுப்பான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதுமே இன்று நாம் அவசரமாகச் செய்யவேண்டிய சேவைகளாகும்.

சேவை நிலையங்களின் குறிக்கோள்

சேவை நிலையங்களை வைத்து நடத்துபவர்கள் பாராட்டுக்குரியவர்கள் என்றாலும், மூன்று வயது அநாதைக் குழந்தையைப் பதினாறு வயது அநாதை இளைஞனாக, அநாதை இளம்பெண்ணாக வளர்த்துவிடுவதில் எவ்விதப் பயனும் இல்லை. ஒவ்வொரு சேவை நிலையத்தின் குறிக்கோளும் அங்குள்ள குழந்தைகளைத் தன்னம்பிக்கை உடையவர்களாக மாற்றுவதும், பிழைக்கும் வழியோடு அவர்களை உருவாக்கி வெளியில் அனுப்புவதுமே ஆகும். இந்தக் கருத்துக்கு முதலிடம் நல்காவிடின் பொறுப்பில்லாத ஒரு சமுதாயத்தின் சுமையை அப்பாவித்தனமாக நம்மில் சிலர் சுமந்து வருகிறோம் என்பதுதான் பொருள்.

சமுதாயத்தின் உதவியைப் பெற்ற பிறகு

இத்தகைய சேவை நிலையங்களில் உருவான இளைஞர்கள், இளம்பெண்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு சூளுரையை மேற்கொண்டு செயலாக்க வேண்டும். நம்மைப் போன்ற அநாதைகள் நமது ஊரிலும் நமது நகரிலும் இனி இருக்கக்கூடாது என்ற கருத்தோடு, ஒவ்வொருவரும் ஒரு பத்துப் பேருக்காவது வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுக்கும்படி வழிகாட்டிகளாக மக்கள் உள்ளத்தில் மனமாற்றம் செய்பவர்களாக விளங்க வேண்டும். இந்த அடிப்படையில் செயல்பட்டால் எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர்கள் என்பதற்கும் எல்லோரும் இந்த மண்ணின் மக்கள் என்பதற்கும் உண்மையான பொருளைக் கண்டவர்களாவோம்.

மனிதர்களாக வாழ்வோம்

இந்த நாட்டில் பிறந்த ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் கடைமையும் பொறுப்பும் உள்ளது. தன்னை ஆளாக்கிய சமுதாத்திற்கு அவன் தன் பங்கைச் செலுத்தியே ஆக வேண்டும். ஒரு குழந்தை அநாதையாகிற தென்றால் அதிலே நமக்கும் பங்குண்டு என உணரும் காலமே இந்த மண்ணில் பிறந்தவர்கள் எல்லோரும் மனிதர்களாக வாழும் காலமாகும். நாம் மனிதர்களாக வாழ முயல்வோம்.


Share
 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


December 2007

30,000 தொழிலாளர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்கும் நேதாஜி ஆயத்த ஆடை பூங்கா உருவான வரலாறு
அதிக மரணத்தை உண்டாக்குவது எது? அதிர்ச்சி! உண்மை!!
தேர்வுக்கு தாயாரதல் II
மரங்கள் நடுவோம்! அது நம் சமுதாயக் கடமை!!
ஈடுபாடு
சிந்தனைத் துளி
விழுவது எழுவதற்கே!
சக்ஸஸ் உங்கள் சாய்ஸ்
நாம் மனிதர்களாக வாழ்வோம்
உயிரியல் தொழில்நுட்பம் (Biotechnology)
பிடல் காஸ்ட்ரோ
மதிக்கும் நேசம்
அகற்றுவோம் அடிமைத்தனத்தை! அதிகரிப்போம் தன்னம்பிக்கையை!
உண்மையை அறிய உதவும் ‘தகவல் உரிமைச் சட்டம்’
உண்மையை அறிய உதவும் 'தகவல் உரிமைச் சட்டம்'
கேள்வி பதில்
அரிய செயல்
மனிதன் எவ்வாறு தோன்றினான்? – டார்வின் பார்வையில் ஆதாரங்கள்
எங்கே நிம்மதி
இதுதான் வாழ்க்கை
உள்ளத்தோடு உள்ளம்
உயர்வுக்கு அடித்தளம் உழைப்பு
மனம் மருந்து மனிதநேயம்
குளிர்காலத்தில் தோல் பாதிப்பு
வேரில் பழுத்த பலா
முதல் சந்திப்பு