Home » Articles » உறவுகள்… உணர்வுகள்…

 
உறவுகள்… உணர்வுகள்…


செலின் சி.ஆர்
Author:

புதிய தொடர்

உறவுகள் சிறுகதை…
உணர்வுகள் தொடர்கதை…

என்ற கண்ணதாசனின் வரிகள், திருக்குறளைப் போல ஒட்டுமொத்த வதாழ்கையையும் நாலே வார்த்தைகளில் சருக்கமாக விளகிவிடுகின்றன.

உறவுகள் மாறிக்கொண்டே இருப்பவை. உணர்வுகள் நிலைத்திருப்பவை. வாழ்க்கையின் இரகசியம் இதுதான். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால் வாக்கையே சந்தோஷமாகிவிடும்.

எந்த உறவுதான் நிலைத்திருக்கிறது?

பாலூட்டி அம்மா பருவத்தில் தோழியாகிவிடுகிறாள். தள்ளாத வயதில், குழந்தையாகிவிடுகிறார்கள்.

உறவுகள் மாறுகின்றன. ஆனால் உணர்வுகள் மாறுவதில்லை.

அன்பு அப்படியேதான் இருகிறது. அன்பு செலுத்துபவர்கள்தான் மாறுகிறார்.

முதலில் காதலி, பிறகு மனைவி, பிறகு குழந்தை, பேரக்குழந்தை.. இப்படி யாராவது ஒருவர் நமக்கு அன்பு செலுத்த அவசியம் தேஐ.

இப்படி யாருமே கிடைக்காவித்தால் நாய், பூனை வளர்க்க ஆரம்பித்துவிடுவோம்.

அமெரிக்காவில் செல்லப்பிராணிகள் வளர்ப்பது பிரபலமான விஷயம். நாய், பூனைகளுக்கு அவர்கள் செலவிடும் பணம், நமக்கு நாம் செலவிடும் பணத்தைவிட அதிகம்.

காரணம் நாய், பூனை கேள்வி கேட்காது. “எங்கே போனாய்? ஏன் லேட்? யாரோடு ஊர் சுற்றினாய்? என்ற தொண தொணக்காது.

ஆனால், வீட்டில் பெரிசு கேட்கும். அப்படியானால் “பெருசை” என்ன செய்து? முதியோர் இலங்கள் எதற்காக இருக்கின்றன. கொண்டு போய்த் தள்ளு. வருடதிற்கு ஒருமுற “அப்பா திருநாள்” , “அம்மா திருநாள்” கொண்டாடி குற்ற உணர்வை சமாதானப்படுத்தி விடலாம்.

“ஏண்டா ராசா , ராத்திரி லேட்டா வராதடா.. சீக்கிரம் வந்திருடா” என்று அவனது பதினாலு வயதில் சொன்ன அதே அம்மாதான், “ஏம்பாசீக்கிரம் வரக்கூடாதா? வயசான காலத்தில் முடியலா… என்று அவனது நாற்பது வயதில் கூறுகிறான்.

பதினாறு வயதில் “தே சும்மா கூவாத. வாய மூடிகிட்டு கெட” என்று “செல்லமாக” அதட்டத்தெரிகிறது.

அதே, நாற்பது வயதி மட்டும் ஏன், “இவ ஏன் இப்படி டென்ஷனா ஆகிறா? வைகிற இடத்தில வெச்சா சரியாயிடுவா” என்று தோன்றுகிறது.

அம்மா மாறிவிட்டாள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளாததுதான் காரணம்.

பதினாறு வயதில் அம்மாவாயிருந்தவள், நமக்கு நாற்பது வயதில் குழந்தையாகிவிட்டாள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்வதில்லை. அப்பாவுடன் பதினாறு வயதில் வரும் சண்தை இருப்பதைந்து வயதிற்குள் வீட்டைவிட்டு வெளியேறுவது அல்லது துரத்துவது என்று தீவிரமடைவதற்குக்கூட அதுதான் காரணம்.

தள்ளாத வயதில் அப்பா குழந்தையாகி விடுகிறார். இந்த உண்மயை நாம் புரிந்து கொள்வதில்லை.

“பத்து வயதில் ஏண்டா லேட்” என்று அப்பா கேட்டபோது நாம் பயப்பட்டோம். நமது நாற்பதாவது வயதில் “ஏம்பா லேட்?” என்று அதே அப்பா கேட்கக்கும்போது அதே பய உணர்வு தோன்றுகிறது. அது கோபமாக வெளிப்படுகிறது.

நம் குழந்தை “ஏம்பா லேட்?” என்று கேட்டால் நமக்குக்கோபம் வருமா? வராது.

“ஏம்பா லேட்?” என்று குழந்தை கேட்கும்போது ஏன் கோபம் வருவதில்லை?

குழந்தையிடம் நமக்கு பயமில்லை. அதுதான் காரணம். அதனால்தான் “அதுவாம்மா.. வர்ற வழியில பஸ் ரிப்பேராயிடுச்சா? வேற பஸ் படிச்சு வந்தனா? அதான் லேட்” என்று பொறுமையாகப் பதில் சொல்லமுடிகிறது.

அதே அப்பாவிடம், “ஏய் பெருசு.. உனக்கு சாப்பாடு போட்டு எடம் கொடுகிறதே பெரிய விஷயம் இதிலே கேள்வி வேறயா? வாயை மூடிக்கிட்டு சும்மா கேட” என்று எரிந்து விழ வைக்கிறது.

இந்த கோபத்திற்குக் காரணம் பயம். அடக்கி வைக்கப்பட்ட பயம். சிறுவயதிலிருந்து அப்பா மிரட்டியபோதெல்லாம் ஏற்பட்ட பயம்.

“ஏம்பா லேட்?” என்று அப்பா கேட்கும்போது சிறுவயதுபயம்நினைவுக்கு வருகிறது. அதனால் கோபம் வருகிறது.

“அய்யய்யோ, மணி பத்தாச்சு, இன்னும் பையைனைக் காணமே, வழியிலே ஆக்சிடென்ட் எதனா ஆயிருக்குமோ? யாருக்கோ கடன் கொடுக்கனும்னு சொன்னானே. கடன்காரன் வந்து எதனா பண்ணிட்டானா? கடவுளே என் பையனைக் காப்பாத்து” என்று அன்பு நமக்குப் புரிவதில்லை.

“ஏம்பா லேட்?” என்ற அப்பாவின் குரல் ஒரு குழந்தையின் குரலாய் ஒலிக்க வேண்டும். அதன்பின் குரலாய் கேட்க ஏண்டும். அப்போது பயம் தோன்றாது. அது கோபமாய் மாறி வெளிப்படாது.

உறவுகள் மாறுகின்றன. உணவர்வுகள் மாறுதில்லை.

“அன்பு அப்படியேதான் இருக்கிறது. ஆட்கள் மாறுகிறாரகள்.

காதலன் மாறுவான், காதலி மாறுவாள். காதல் மாறுவதில்லை.

கடவுளுடானான உறவு கூட நிலைப்பதில்லை. பிறந்த குழந்தாயிருந்தபோது “உம்மாச்சி கனவுல பூ காட்டறாரு. அதான் சிரிக்குது” என்பார்கள். நாலு வயதில் “பிள்ளையாரப்பா” என்று தோப்புக்காரணம் போடுவோம். கிறிஸ்டியன் ஸ்கூலில் ஏசுவே என்று பாடுவோம். பக்கத்தில் முஸ்லிம் தர்கா இருந்தால் அதற்கும் போய்வருவோம்.

பிறகு தியானம், சமாதி, குண்டலினி என்று சகலத்தையும் ஒருமுறை வலம்வந்த பிறகு, இயற்கை, அகன்ட பெருவளி, சூன்யம் என்று பேசுவோம்.

“நான்தான் கடவுள்” என்ற படிப்பறிவு அனுபவ அறிவா மாறும்போது “நமக்குள்ளே இறைவன் கோயில் கொண்டிருக்கிறான்” என்று பேசுவோம்.

அந்த நிலையலும் கால்தடுக்கி கீழே விழுந்து அடிபட்டால், “முருகா” என்று கதறுவோம்.

கடவுளடனான நம் உறவு கூட நிலையானதில்லை. நிலையான உறவைக் கடவுளேகூட விரும்புவதில்லை.

ஏசுவுடனோ, அல்லாவுடனோ நமக்கு அதிகமாக ஒட்டுதல் ஏற்பட்டால் தொந்தரவுகள்தான்.

அவர்களே அதை விரும்புவதில்லை. அந்த உறவை அவரகளே கத்தரித்தும் விடுவார்கள்.

இராமர் மேல் அதீத ஒட்டுதல் ஏற்பட்டபோது, தியாகராஜன் வீட்டிலிருந்த இராமர் சிலை காணாமல் போனது. அதனால்தான். சிலை காணாமல் தியாகராஜர் அழுதார், புரண்டார், கதறினார். ம்ஹூம்.சிலை கிடைக்கவில்லை.

வலியினால் தியாகராஜருக்கு இராமர் மேலிருந்த ஒட்டுதல் நீங்கியபிறகுதான், சார்ந்திருத்தல் (Dependency) போன பிறகுதான் இராமர் இலை குளத்தில் கிடைக்கிறது.

இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது? ஒட்டுதை, சார்ந்திருத்தலை கடவுளே விரும்புவதில்லை.

கடவுள் மாறுவார். பக்தி மாறாது.

உறவுகள் மாறும்;
உணர்வுகள் மாறுவதில்லை.

(தொடரும்…)


Share
 

1 Comment

  1. Manikandan says:

    அருமையான பதிப்பு

Post a Comment


 

 


June 2001

தொழில்
வணக்கம் தலைவரே
சிரிப்போம் சிறப்போம்
பெற்றோர் பக்கம்
தன்னம்பிக்கை பாடம் கற்போம்
மனித சக்தி மகத்தான சக்தி
நம்பிக்கையும் நானும்
உள்ளத்தோடு உள்ளம்
ஆஸ்திரேலியாவில் சந்தித்த தன்னம்பிக்கைமிக்க தமிழ் இளைஞர்கள்
பொதுவாச்சொல்றேன்
உறுதியா? பிடிவாதா?
நம்பிக்கை
வெற்றியின் மனமே
உறவுகள்… உணர்வுகள்…
நாளும் நாளும் நம்பிக்கை
கேள்வி பதில்
வாசகர் கடிதம்