Home » Articles (Page 2)

நில்! கவனி !! புறப்படு !!! – 10

துவங்குங்கள் ! (பாதை 9)

வாழ்வில் வெற்றிக்காற்றை மட்டுமே சுவாசிக்கும் நண்பர்களே !

அனைத்திலும் சிறக்கும் ஆறு லட்சம் குடும்பங்கள்” – ஒரு ஆரோக்கியமான அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்குவதே உங்கள் வண்ணமயமான வாழ்வுக்கு வழி காட்டும் வாழ்வியல் பயிற்சியாளரான  என் லட்சியம்.

அந்த ஆனந்தக்குடும்பத்தில் உங்களையும் இணைத்துக்கொள்ளஇந்தத்தொடர் ஒரு இணைப்புப்பாலம்.

துவங்குங்கள் !

பல நூறு கற்களை தாங்கி மிளிரும் பிரம்மாண்டமான மாளிகையின் வளர்ச்சி  முதல் கல்லில் தான் துவங்குகிறது.  பல ஆயிரம் அடிகள் பயணப்பட்டபின் கிடைக்கும் திருப்திஎடுத்து வைத்த முதல் அடியில் தான் துவங்குகிறது.

பலவகையில் பெருகி மாதத்தின் இறுதியில் இலாபமாக மீண்டு வரும் பணம்வியாபாரத்தில் நீங்கள் முதலில் போட்ட முதல் என்பதை உணருங்கள்.

மலையின் மேலே வெற்றிக்கொடியை பறக்கவிடமலைப்பாதை முழுவதும் உங்கள் கண்களுக்கு தெரிய வேண்டியது இல்லை.  எடுத்து வைக்கும் அடுத்த அடியில் கவனம் இருந்தால் போதும். உங்களது வாழ்வின் வெற்றிப் பயணமும் அப்படித்தான்.

ஆகவே துவங்குங்கள் !

துவங்குவதற்கே நீங்கள் தாமத்தப்படுத்தினால்முடிப்பதும் முடியாமலேயே போகும்.  எனவே, பிறகு பார்க்கலாம் என்ற எதிர்மறை எண்ணத்தை புறம்தள்ளிநேர்மறை எண்ணமாக மாற்றிதுவங்குங்கள்.   

தேர்வுகள் மிக எளிமையாக இருப்பதால்நான் பாடங்களை படிக்க வேண்டாம்” – என்ற எண்ணத்துக்கு பதிலாகநான் இப்பொழுது நன்றாகப் படித்தால், பின் தேர்வுகள் எனக்கு மிக எளிமையாக இருக்கும்” – என்று எண்ணுங்கள்

ஒரு சிந்திக்க வேண்டிய சம்பவம்

பெரும் மழையின் காரணமாக ஒரு ஊர் வெள்ளத்தில் மூழ்கத் துவங்கியது.  ஒவ்வொருவரும் தனக்கு வேண்டிய பொருட்களை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு உயிர் தப்ப முயன்றனர்.  என் கைகளை பிடித்துக்கொள், நாம் தப்பி விடலாம்என்று ஒரு முதியவர் சொல்லஎனக்கு நீச்சல் தெரியும், அப்புறம் வருகிறேன்என்று மமதையில் ஒருவன் யார் அழைத்தும் வராமல் இருந்தான்.  வெள்ளம் மெல்ல முதல் தளம் மூழ்கும் அளவு உயர்ந்தது

இப்போது பரிசலில் தப்பித்த ஒருவன் இவனை அழைக்கநீ போப்பா!  எப்படியும் கொஞ்ச நேரத்தில் Helicopter உணவு பொட்டலங்களுடன் வந்து என்னை காப்பாற்றும்என்று சொல்லி வர மறுத்தான்.

வெள்ளத்தில் அளவு மேலும் அதிகரிக்கஇப்போது அங்கே மீட்பு பணிக்கு படகு அனுப்பப்பட்டது.  அவர்களும் தங்கள் பங்குக்கு இவனை அழைக்க – “உங்களுக்கு இப்போதைய Trend தெரிவதில்லை.  எப்படியும் நிவாரணம் பணமாகவோ, அரசாங்க வேலையாகவோ எனக்கும் என் குடும்பத்துக்கும்  கிடைக்க இருக்கும் மிகப்பெரிய வாய்ப்பை இழக்க நான் விரும்பவில்லை.  அதனால், வரமாட்டேன்” – என்று மறுத்தான்.   

ஊரில் உள்ள அனைவரும் பாதுகாப்பாக தப்பித்தனர்இவனைத்தவிர.  நேரம் கடக்க கடக்கஇவனை காப்பாற்ற யாரும் இல்லாமல் போக, இவனால் நீந்தவும் முடியாத அளவு வெள்ளம் இன்னும் இன்னும் அதிகரிக்க அதிகரிக்கசெய்வதறியாது தவித்தான்.

தள்ளிபோடுதல் எவ்வளவு பெரிய தவறு என்றும் உணர்ந்தான்

இந்த இதழை மேலும்

ஜெயிப்பது – வாழ்க்கையையா? வாழ்க்கையிலா?

வெற்றி என்ற சொல்லை எல்லோருமே விரும்புகிறோம். பேச்சு வழக்கில் ஜெயிப்பது என்று சொல்கிறோம். எல்லோருமே பல சமயங்களில் குழம்பி விடுகிறோம். வாழ்க்கையை ஜெயிப்பதா? வாழ்க்கையில் ஜெயிப்பதா? என்று கேட்டால், இரண்டையும் மாற்றி மாற்றிச் சொல்லுவோம்.

சரி ! வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்று தெரிந்தால் தானே வாழ்க்கையை ஜெயிப்பதா அல்லது வாழ்க்கையில் ஜெயிப்பதா என முடிவு செய்யலாம்.

நாம் அன்றாடம் கேட்கும் உரையாடல் ;

எப்படி இருக்கீங்க? என்று யாரிடமாவது கேட்டால்

உங்க புண்ணியத்தால இருக்கிறோம்

ஏதோ இருக்கிறோம் ; என்னத்த போங்கோ?

என்று பல விதமாய் பதில் சொல்வார்கள்.

ஒரு சிலர் மட்டுமே

நன்றாக இருக்கிறோம், நலமாக இருக்கிறோம், ஆனந்தமாக இருக்கிறோம் என்று சொல்கிறார்கள்.

ஏன் இந்த நிலை? பலருக்கு வாழ்க்கை என்பது என்ன என்றே தெரியவில்லை.

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்டதே வாழ்க்கை. இது வாழும் காலத்துக்குச் சரியானது. ஆனால், வாழ்க்கை இது மட்டும் தானா? இது ஒரு தொகுப்புஅதாவது அனுபவங்களின் தொகுப்பு என்று சொல்லாம்.

ஆனால் வாழும் போது தானே அனுபவங்களே உண்டாகின்றன. பிறந்தது முதல் மற்றவர்களைச் சாராமல் வாழும் காலம் வரையில் நம் வாழ்க்கைக்கான தயாரிப்புக்காலம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

குழந்தைப் பருவத்தில் எல்லாவற்றுக்குமே  மற்றவர்களைச்  சார்ந்தே வாழ்கிறோம். ஆனால் இயற்கையின் படைப்பில் மற்றபல உயிரினங்கள் பிறந்த சில மணி நேரங்களிலேயே உணவைத் தவிர மற்றவற்றைத் தானே செய்து கொள்ளுமளவு வளர்ச்சியடைவதைக் காண்கிறோம்.

உதாரணமாக கோழிக் குஞ்சுகள். 21 நாட்கள் முட்டைகளை அடைகாத்த தாய்க்கோழியின் தயவால் வெளி வரும் குஞ்சுகள் உடனே நடப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

கால் நடைகள் ஈன்று புறம்தரும் கன்றுக்குட்டிகள் தன் உணவான பாலை மட்டும் தாயிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டு, துள்ளித் திரிவதைப் பார்க்கிறோம்.

ஒட்டகச்சிவிங்கி, குட்டியை ஈன்ற பின், அது நீண்ட காலம் வாழ்வதற்காக அதை பந்தைத் தூக்கி வீசுவதைப் போல, வீசி, வீசி எழுந்து வேகமாக ஓடக்கூடிய பயிற்சியை வழங்குகிறது.

மனிதனைத் தவிர எல்லா உயிரினங்களும் தம் உணவுக்கு பிற உயிர்களையே நம்பியுள்ளன. ஆனால், மனிதன் மட்டும் இயற்கை வளங்களைத் தன்அறிவால் வாழ்க்கை வசதிகளாகவும், பல விதமான சுவையான உணவுகளாகவும் மாற்றும் ஆற்றல் பெற்றிருக்கிறான்.

இப்பிரபஞ்சத்தில் உயிரினங்கள் தோன்றிப் பலலட்சம் ஆண்டுகளாவதாய் ஆராய்ச்சிகள் மூலம் அறிகிறோம். மனித இனம் தோன்றிச் சில ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆயின.

ஆரம்ப காலத்தில் மனிதனின் வாழ்க்கை மிருகங்களின் வாழ்க்கை போலவே இருந்தது.

இந்த இதழை மேலும்

தடம் பதித்த மாமனிதர்கள்

தென்னிந்திய வரலாற்றை ஆராய்ந்து பார்த்தால் இந்தியாவில் கி.பி. 1857 ம் ஆண்டு நடந்த சிப்பாய் கலகம் என்ற முதல் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு முன்பே ஆங்கிலேயரின் கிழக்கிழந்திய கம்பெனியிடம் சிக்கிய சிவகங்கைச் சீமையை மீட்டி அதற்கு தானே ராணியாகவும் முடிசூட்டி நல்லாட்சி புரிந்து, பின் தன் சந்ததியரையும் நல்வழி காட்டி வீரமங்கை என்ற அடைமொழியை ஏற்ற வேலுநாச்சியார் வாழ்க்கை வரலாற்றின் சில நிகழ்வுகளை இக்கட்டுரை விவரிக்கின்றது.

கி.பி. 1730 ம் ஆண்டு இராமநாதபுரம் மன்னன் செல்லமுத்து விஜயரகுநாத சேதிபதிக்கும், ராணி சக்கந்தி முத்தாளுக்கும் பிறந்த ஒரே பெண் வாரிசு வேலு நாச்சியார்.

இவரை இவருடைய பெற்றோர்கள் ஆண் வாரிசு போன்றே குதிரை ஏற்றம், சிலம்பம், ஈட்டிஎறிதல், வளரி வீசுதல் (இந்த ஆயுதம் எதிரியை குறிவைத்து தாக்கிய பின் எறிந்தவரிடமே திரும்பி வரும் தன்மையுடையது) போன்ற போர் பயிற்சிகள் அளித்து வளர்த்தனர்.

இவர் தன் 16 வயதை எட்டியதும், சிவகங்கையின் மன்னன் முத்து வடுகநாதர் என்ற மாவீரனை இவரது பெற்றோர்கள் தேர்வு செய்து கி.பி.  1746 ல் திருமணம் செய்து வைத்தனர்.

கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு,இவரும், இவருடைய கணவரும் வரிகட்ட விரும்பவில்லை. மேலும் ஆங்கிலேயப் படையினரை எதிர்க்கவும் தயாராக இவ்விருவரின் வீரத்திற்கும் முன் தங்கள் அணுகுமுறை செயல்படாது என்பதை நன்கறிந்து கி.பி. 1772 ம் ஆண்டு ஆங்கில கம்பெனியின் பிரபு ஆற்காடு நவாப் உடன் இணைந்து முத்து வடுகத்தேவரை சமாதான பேச்சு வார்த்தைக்கு வரும்படி காளையார் கோவிலுக்கு வரும்படி அழைத்து, சூழ்ச்சியால் முத்து வடுகநாதரை மறைந்திருந்து சுட்டுக் கொன்றனர்.

தன் கணவரின் இறப்பை அறிந்த இவர், அமைச்சர் தாண்டவராய பிள்ளையின் ஆலோசனையைக் கேட்டு, அவருடன் பெரிய மருது சின்ன மருது இவர்களின் பாதுகாப்போடு. தன்னுடைய 8 வயது மகள் வெள்ளச்சியுடன் உடன்கட்டை ஏறும் முறையை தவிர்த்து, ஒரு புரட்சிப் பெண்ணாய் தன் கணவரின் பூத உடலை தானே எரியூட்டி, அந்த சாம்பலின் மேல் சிவகங்கையை ஆங்கிலேயரிடமிருந்து மீட்பேன் என்று சபதமிட்டுச்  சென்றார்.

கொல்லங்குடி காட்டு வழியாகச் செல்லும் போது உடையாள் என்ற பெண்ணிடம் தண்ணீர் வாங்கி அருந்தினார். தன்னைத் தேடி ஆங்கிலேய பிரபு தன் படையோடு வருவான் என்று கூறிச் சென்றார் இவர். அவ்வாறே அவர்களும் வந்தனர்.ராணி வேலுநாச்சியார் எந்தத் திசையில் சென்றார் என்று அவர்கள் உடையாளின் கைகளை வெட்டிக் கேட்டனர். உடையாளிடமிருந்து பதில் இல்லை. தன்னுடைய ராணியைக் காப்பாற்ற அவர்கள் தலையை வெட்டியும் பதில் கூறாமல் உயிர் நீத்தாள் உடையாள்.

இவள் தன்னோடு வந்தவர்களுடன் விருப்பாச்சி கோபால நாயக்கரிடம் தஞ்சம் புகுந்தார். கோபால நாயக்கர் இவரை திண்டுக்கல்லில் இருந்து ஆட்சிப் புரிந்து கொண்டிருந்த ஹைதர் அலியிடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். இவர் போர் கலைகளோடு, தன் தாய் மொழியோடு, உருது, ஆங்கிலம், பிரஞ்சு போன்ற அயல்நாட்டு மொழிகள் ஏழு வரை கற்று பயிற்சி பெற்றிருந்தார். ஆகையினால் உருது மொழியில் ஹைதர் அலியிடம் எல்லா விபரங்களையும் எடுத்துரைத்து அவரது உதவியை நாடி நின்றார். அவரும் ஆற்காடு நாவப், ஆங்கிலேயர் இவர்களை எதிரியாகவே நினைத்து வந்ததால் இவருக்கு உதவி செய்ய முன் வந்தார். மாதம் 400 தங்கக் காசுகள் இவருக்கு அளித்து, படைபலம் பெருகவும் உதவி செய்தார். இவர் தம் குலசாமி ராஜராஜேஸ்வரியை வணங்க முடியவில்லை என்ற வருத்தம் அறிந்து, தங்கத்தால் ஆன அமர்ந்த நிலையில் ஆன ராஜேஸ்வரி விக்ரகத்தையும், விக்ரகம் வைப்பதற்கான தங்க பீடத்தையும் அளித்து அவரை ஒரு ராணியைப் போலவே நடத்தினார். 8 ஆண்டுகளுக்குப்பின் ஆவர் ஆங்கிலேயரை எதிர்க்க தன் படைத்தளபதி ஒருவரையும், 5000 காலாட்படை, குதிரைகள், பீரங்கிகள், போர் கருவிகளை தன் மகன் திப்பு சுல்தான் மூலம் கொடுத்தனுப்பினார் ஹைதர் அலி. இவரும், திப்பு சுல்தானை தன் சகோதரராகவே கருதினார்.

இந்த இதழை மேலும்

வெற்றி உங்கள் கையில் -72

மன்னிக்கப் பழகுவோம்

அவன்தான் என் வாழ்க்கையை கெடுத்தான்”.

இவர்களால்தான் என் வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டது”.

என் மாமாதான் இப்படி ஒரு பரிதாபநிலைக்கு என்னை ஆளாக்கினார்”.

எனது குடும்பம்தான் எனக்கு முதல் எதிரி”.

என்னை பழிவாங்கியவன் என் நண்பன்தான்”.

பக்கத்துவீட்டுகாரர் செய்த சதியால் எனது வாழ்க்கை சீரழிந்தது”.

இப்படி மனதிற்குள் உருவாகும் பல்வேறு வருத்தங்கள் வெவ்வேறு வடிவங்களில் குமுறல்கள,; வேதனைகள், கோபங்கள் என வெளிப்படுகின்றன.

சில சம்பவங்கள் நம் நெஞ்சைவிட்டு அகழாமல் எப்போதும் நினைவில் வந்து காயப்படுத்துகின்றன.

எப்பொழுதோ நடந்த ஒரு தவறு நம் மனதில் சுமையாய் வந்து அழுத்துகிறது.

மற்றவர்கள்தான் தவறு செய்திருக்கிறார்கள்என்பதை உறுதி செய்தவுடன் சிலர் அவர்களைப் அவமானப்படுத்த அவசரப்படுகிறார்கள். பழிவாங்கத் துடிக்கிறார்கள். உணர்ச்சிப் பெருக்கில் உயிர்பலி வாங்கவும் முயற்சிக்கிறார்கள்.

அடுத்தவர்கள் செய்யும் சிறிய தவறைக்கூட பூதக்கண்ணாடி கொண்டு பெரிதாகப் பார்ப்பது மனித இயல்பாக மாறிவிட்டது. இதனால், எத்தனையோ குழப்பங்கள் வாழ்வில் குடிபுகுந்து விடுகிறது.

வாழ்க்கையில் வெற்றிபெற நினைப்பவர்கள் தங்கள் மனநிலையை சமநிலையாய் வைத்துக்கொள்வது அவசியம். எந்தச்சூழலிலும் நிதானம் இழக்காமல் தன்னம்பிக்கையோடு செயல்படுபவர்களுக்கு மட்டுமே வெற்றிக்கான வாசல் திறந்திருக்கிறது.

சிலவேளைகளில் மற்றவர்களின் தவறுகளை வெளல்யில் சொல்லாமல் ரகசியமாய் காத்துக்கொண்டு அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு தடை ஏற்படாமல் செயல்படுவதும் நல்ல வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாய் அமையும்.

அது ஒரு திருமண விழா.

சுமார் 25 ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு அந்த விழாவில் தனது முன்னாள் ஆசிரியரை சந்தித்தான் சங்கர்.

சார்எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று தனது ஆசிரியரிடம் நலம் விசாரித்தான்.

வயதான அந்த ஆசிரியர் அவனைக் கூர்ந்து பார்த்தார். அவரால் சங்கரை அடையாளம் காண முடியவில்லை.

நான்தான் சங்கர். உங்களிடம் எட்டாம் வகுப்புவரை படித்த மாணவன்” – என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்தினான் சங்கர்.

அப்படியா ரொம்ப சந்தோஷம். இப்போது நீங்கள் எங்கு இருக்கிறீர்கள்?” எனக் கேட்டார் ஆசிரியர்.

நான் கோயம்புத்தூரில் ஒரு கம்பெனியில் மேனஜராக இருக்கிறேன். உங்களுக்குத்தான் நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும் சார்என்றான் சங்கர்.

எதற்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்?” என்று ஆசிரியர் ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்.

சார்நான் எட்டாம் வகுப்பு உங்களிடம்தான் படித்தேன். ஒருநாள் என் நண்பன் கார்த்திக் விலை உயர்ந்த புதிய கைக்கடிகாரத்தை கட்டிக்கொண்டு பள்ளிக்கு வந்தான். எனக்கும் அவனைப்போல கைக்கடிகாரம் கட்டவேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது. மதியம் நேரத்தில் சாப்பிட்டுவிட்டு முகத்தைக் கழுவ அவன் சென்றிருந்தான். அப்போது அவன் கழற்றி வைத்த கைக்கடிகாரத்தை அவனுக்குத் தெரியாமல் நான் திருடிவிட்டேன். கடிகாரத்தைக் காணாமல் அவன் அழுது புரண்டான். உங்களிடம் புகார் செய்தான். வகுப்புத் தொடங்கியதும் நீங்கள் வகுப்பிலுள்ள எல்லா மாணவர்களையும் கண்களை மூடிக்கொண்டு எழுந்து நிற்கச் சொன்னீர்கள். நாங்களெல்லாம் கண்களை மூடிக்கொண்டு எழுந்து நின்றோம். ஒவ்வொருவர் சட்டை பாக்கெட்டிலும் கையைவிட்டு நீங்கள் தேடிப்பார்த்தீர்கள். முடிவில் ஒரு மாணவன் பாக்கெட்டிலிருந்து கைக்கடிகாரத்தை எடுத்துவிட்டீர்கள். எல்லோரையும் மீண்டும் கண்களைத் திறந்து பார்க்கச் சொன்னீர்கள். கண்டுபிடித்த கடிகாரத்தை எனது நண்பனிடம் கொடுத்தீர்கள். ஆனால், யார் அந்தக் கடிகாரத்தை திருடினார்கள் என்பதை நீங்கள் யாரிடமும் சொல்லவில்லை சார். அன்று அந்தக் கடிகாரத்தைத் திருடியவன் நான்தான் சார். இப்போது என்னை நியாபகம் இருக்கிறதா?” – என்று கேட்டான் சங்கர்.

இந்த இதழை மேலும்

துணிச்சல்

பார்த்தி… வேண்டாம்… என்று கத்தி… பாண்டியன் நிக்க மாட்டேங்குது… என்று சத்தம் போட்டு கூற முயன்றேன்.

ஒரு வேளை இருசக்கர வாகனத்துடன் போட்டி போட்டுத்தான் ஓடுகிறானோ?  என்னவோ?  என நினைத்தேன்!

மகிழன்பன் சொல்கின்றார்…

பார்த்திக்கு குதிரையின் குளம்பொலி… இருசக்கர வாகன உறுமல்… காற்றின் படபடப்பு ஒலி… இதற்கிடையே என் கதறலை… உற்சாக முழக்கம் என்று நினைத்துவிட்டார்…

சிரித்தார்…

இது தான் உலகம்…  என்று மின்னல் வேக தத்துவம் தோன்றியது!

அப்போதுதான் அந்த கேள்வி பிறந்தது…

இந்தச் சிக்கலில் இருந்து நம்மை விடுவிக்கப் போவது யார்?

என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி!

வேறு யாருமில்லை… நான் தான்!

என்று நினைத்தான் மகிழன்பன்!

விழுந்தால்…  ஆஸ்பத்ரிக்கு தூக்கிப்போகத்தான் பார்த்தியால் முடியும்.  விழாமல் பயணிக்க பாண்டியனால் முடியும் என்றால் என்னாலும் அவன்மேல் உட்கார்ந்திருக்க முடியும்… இதுதான் என் எண்ண ஓட்டம்!

தேர்வுகளுக்கான தயாரிப்பும் இப்படித்தான்.  படிப்படியாய் படி புத்தகத்தில் குதிரையை கட்டுப்படுத்துவதும் சிலபûஸ கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதும் ஒன்று என்று ஒரு சேப்டரில் சொல்லப்பட்டு இருப்பது ஞாபகம் வந்தது.  சூழ்நிலைகள் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் சுயபரிசோதனை… செய்துகொள்வதற்காக ஏதுவாக ஏற்படுகின்றன என்று நினைப்பவர்களால் நல்ல முன்னேற்றத்தை அடைய முடியும்.  நீருக்குள், தாமரை குளத்தின் கலங்கிய நீருக்குள் செல்லிட தொலைபேசி விழுந்த போது விநாடிக்கும் குறைவான நேரம், சீராளா…, வந்து எடுததுக்கொடு!  என்று கேட்கத் தோன்றியது.

போட்டது நான்.  தேடுவது அவனா?

மகிழன்பனின் மன வாய்ஸ் பதில்… பட்டென்று வர…

உள்ளே குனிந்து கீழே… சகதிக்குள் கைகளால் அலச…  ஒன்று…இரண்டு மூன்றாம்… சலிப்பில்…  கிடைத்தது…  அதை பிரபாகரன்… ஊதி ஊதி… நீரை வெளியே தள்ளி… பின்னர் சீராளன், பார்த்தி என பலபேர் முதல்உதவி சிகிச்சை செய்தனர்.   ‘இன்பில்ட்’ பேட்டரி சார்…  இல்லைன்னா கழட்டி காய வெச்சிறலாம்… சரியாய்டும் சார்…  என்று ஆறுதல் சொன்னார்கள்…  இதற்கிடையே பிறந்தநாள் விழாவின் உற்சாகம் குறையாமல் கேக் சாப்பிடப்பட்டது…

தொலைபேசி இல்லாத சூழ்நிலை… அந்தக் காட்டுக்குள் இன்னும் ஏகாந்தத்தை அதிகம் செய்தது…  பனமரத்து நுங்கு சீவுதல்… மரங்களை நடுகையில் மண்புழுவை விழாமலரின்  நடுங்கும் கரங்களில் வைத்தல்… காக்கோ… என்கிற கிரேட் டேன் வகை நாய்… டோலி என்கிற அல்சேஷன் நாய்க்குட்டி ஆகியவர்களை கொஞ்சுதல் எல்லாம் கொசுறு சமாச்சாரங்கள் அல்ல…

அந்த தோட்டத்தில் நடந்தவைதான்…

பாண்டியன் பறந்துகொண்டு இருந்தான்.

தூரத்தில்… ஸ்பீடு பிரேக்கர் தெரிந்தது… அவனும் பார்த்திருப்பான்… ஒரு வேளை வேகத்தை குறைப்பான் அப்படியே நிறுத்திவிடுவோம் என்று மகிழன்பன் மகிழ்ந்தார்.   ஒரு தாவலில் சுமார் 20 அடி குதிரை கேல்லப் வேகத்தில் சர்வ சாதாரணமாக தாண்டும் என்று விக்கிபீடியாவில் இன்றைக்குப் படித்தேன்.  இரண்டு குறுக்கு வாட்டில் எதிரெதிரான கால்கள் தரையில் படுவதுதான் ‘ட்ராட்’ என்று தெரிந்து கொண்டேன்.  பி.வி.எஸ்.ஸி யில் படித்த பொழுது குதிரையின் நடை-ஓட்டம் (கெய்ட் Gait ஆராய்ச்சி) என்கின்ற இந்தப்பாடம் இவ்வளவு புரியவில்லை… இந்த பாண்டியன் பேராசிரியராகி சொல்லித்தந்துவிட்டான்?  ஸ்பீடு பிரேக்கரில் நின்றானா?

என்ற கேள்வியோடு…

இந்த இதழை மேலும்

வேலை நமக்கு காத்திருக்கிறது

பூமியில் பிறந்த எல்லோருமே வேலை செய்ய வேண்டும் என்பது இயற்கையின் கட்டளை. இதற்கு கீழ்ப்படிந்து நாம் வேலையைக் கட்டாயம் செய்தே ஆக வேண்டும்.

நம்முடைய வேலை என்ன அதை எப்படி எப்பொழுது எந்த விதமாக செயலாற்றுவது என்பது தான் முக்கியம். நம்முடைய படிப்பு, திறமை, மன ஈடுபாடு, சூழ்நிலை இவற்றைப் பொருத்துதான் வேலையை உருவாக்கி கொள்ள முடியும்.

வேலையை மன ஈடுபாட்டுடன் செயலாற்றினால் விரைவில் செய்து முடிக்க முடியும். விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்த அத்துனை அற்புதமான கண்டுபிடிப்புகளும் மன ஈடுபாட்டுடன், விருப்பத்துடனும் செய்ததின் பலன் தான்.

நம்முடைய தகுதிக்கு எற்றப்படி தான் வேலை கிடைக்கும். எல்லா வேலைக்கும் தகுதியானவர்களாக இருக்க முடியாது. இரண்டு விஷயங்களில் நம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

ஒன்று நாம் அந்த வேலைக்குத் தகுதியானவர்களா? மற்றொன்று அந்த வேலை பொறுத்தமானதா? செய்யும் வேலையில் இன்பம் காண ஆரம்பித்துவிட்டால் நீண்ட நேரம் வேலை செய்யதாலும் களைப்போ சோர்வோ ஏற்படாது.

அது நமக்கு வேலை போன்றே தெரியாது. இன்பமான விளையாட்டாகவே இருக்கும். பள்ளிப்படிக்காத தாமஸங ஆல்வா எடிசன் சோதனைச் சாலையில் சாப்பிட்டு கொண்டும் தூங்கிக் கொண்டும் ஒரு நாளைக்குப் பதினெட்டு மணி நேரம் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.

அவர் இவ்வளவு நேரம் வேலை செய்த போதும் அது அவருக்கு வேலையாகத் தெரியவில்லை. நான் என்னுடைய வாழ்நாளில் ஒரு நாள் கூட வேலையை செய்யவில்லை நான் செய்தது எல்லாம் வேடிக்கை விளையாட்டு தான் என்றார்.

இதனை பலர் உணர்ந்து கொள்ளாத படியினால் மாதா மாதம் சம்பளத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் காண முடியாத வாழ்க்கையாக அமைந்து விடுகிறது எது செய்ய இயலும், எது செய்ய இயலாது என்பதனை அறியாமல் இருந்து விடக்கூடாது.

அத்தி மரத்திற்கு மரங்களின் அரசனாகும் படி அழைப்பு அனுப்பப்பட்டது. இது போலவே ஆலிவ் மரத்திற்கும் அழைப்பு வந்தது. என்னுடைய பருமனை விட்டு மற்ற மரத்தின் மீது ஆட்சி செய்ய விரும்பவில்லை என்றது அத்திமரம்.

இதே போல ஆலிவ் மரமும் நான் என்னுடைய இனிமையையும் கனிகளையும் விட்டுவிட்டு எல்லா மரங்களையும் விட உயரமாக வளர விரும்பவில்லை என்றது. மரங்களின் கதையானது தங்களுக்கு உரியதை மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

இந்த இதழை மேலும்

தன்னம்பிக்கை மேடை

நேயர் கேள்வி…?

NEET ஆள்மாறாட்டம் குறித்து தங்களின் கருத்தைக் கூறவும்?

ஜெயபாலன்,

புதுக்கோட்டை.

ரயில் டிக்கட் பரிசோதகர் (டி.டி.இ) ஒருவர் தஞ்சாவூர் ரயில் நிலையத்தில் பல மாதங்களாகப் பணியாற்றுகிறார். இவரது நடவடிக்கை மீது ஒரு ரயில்வே காவலருக்கு சந்தேகம் வருகிறது. ஏனென்றால் இவர் பிளாட்பாரத்தில் மட்டும் நின்று கொண்டிருக்கிறார், ரயிலில் ஏறி பயணிப்பதில்லை. பிடித்து விசாரித்தால் இவர் உண்மையான டிக்கெட் பரிசோதகர் இல்லை, ஒரு போலி ரயில் டிக்கட் பரிசோதகர், ஆள்மாறாட்டம் செய்து சில அப்பாவி பயணிகளிடம் அபராதக் கட்டணம் வசூல் செய்து சில ஆயிரம் ரூபாய் தினமும் சம்பாதித்திருக்கிறான். இந்த 26 வயது வேலையில்லாப் பட்டதாரி, ரயிலில் டி.டி.இ என்று பொய் கூறி நம்பவைத்து திருமணம் செய்து கொண்டு குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருப்பதும் தெரிய வந்தது.

ஆள்மாறாட்டம் என்பது மூன்று ஆண்டுகள் சிறை தண்டனைக்குறிய குற்றமாகும். தன்னை இன்னொருவராகக் கூறிக்கொண்டு ஒரு மோசடி செயலை செய்து, அதனால் ஆதாயம் தேடுவதுதான் இந்தக் குற்றத்தின் சாராம்சமாக இருக்கிறது.

ஆள்மாறாட்டம் அன்றாடம் நடத்தப்படும் குற்றம் என்பதிலும், அது பல விதங்களில் அரங்கேற்றப்படும் குற்றம் என்பதிலும் சந்தேகமில்லை. ஆனால், தற்போது வெளிச்சத்திற்கு வந்திருக்கும் NEET தேர்வில் நடந்த ஆள்மாறாட்டம் நமக்கு அதிர்ச்சியையும் ஆத்திரத்தையும் ஏற்படுத்தியது. நீட் தேர்வு எழுதியது ஒருவர், கல்லூரியில் சேர்ந்து மருத்துவப் படிப்பு படிப்பவர் இன்னொருவர். நுழைவுத் தேர்வே எழுதாமல் மருத்துவம் படித்தவர், பின் ஒரு நாள் பலரின் உயிருடன் அல்லவா விளையாடுவார்? அரும்பாடு பட்டு படித்தப் பிள்ளைகளுக்கு இடம் மறுக்கப்பட்டு, ஒன்றும் படிக்காதவனுக்கு மருத்துவக் கல்லூரியில் இடமா? என்ற கேள்விகள் பொதுமக்களின் மனசாட்சியை உலுக்கியிருக்கிறது, அவர்களை ஆத்திரமடையச் செய்திருக்கிறது.

இந்த ஆள்மாறாட்ட குற்றத்தை அரங்கேற்றி மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்த மூன்று மாணவர்களும் அவர்களது பெற்றோரும் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார்கள், இவர்களுக்கும், இவர்களுக்குத் துணையாக இந்த மோசடி நாடகத்தை அரங்கேற்றிய அனைவருக்கும் சரியான தண்டனைகள் கிடைத்துவிடும் என்றும் எதிர்பார்க்கலாம்.

ஆள்மாறாட்ட குற்றத்தின் மைய தத்துவம், இதில் சிலருக்கு இழப்பும் சிலருக்கு தவறான ஆதாயமும் ஏற்படுவதுதான். ஒருவர் தான் அல்லாத இன்னொருவராகப் பொய்த் தோற்றம் அளித்து ஒரு செயலை செய்ததால் இன்னொருவருக்கு இழப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். அதே வேளையில் ஆள்மாறாட்ட குற்றம் புரிந்தவரும் அவர் தரப்பினரும் தவறான லாபம் அடைந்திருக்கிறார்கள். NEET வழக்கில் போட்டித்தேர்வு எழுதிய உண்மையான போட்டியாளர்களுக்குப் பேரிழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

போலி டாக்டர்களும், போலி வழக்கறிஞர்களும், போலி காவலரும், போலி ஆசிரியர்களும் கூட இதே சட்டத்தின்படி தண்டிக்க கூடியவர்கள்தான். இவர்கள் இன்னொரு குறிப்பிட்ட நபரின் பெயரில் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை தான். இருந்தாலும் ஒரு கற்பனை நபர் என்று அடையாளப்படுத்தியிருப்பதால் இந்த ஆள்மாறாட்ட குற்றம் புரிந்துவிட்டார்கள் என்று பொருளாகிறது. அதாவது கற்பனை மனிதர்களான ஒரு டாக்டர், ஒரு வழக்கறிஞர், ஒரு போலீஸ் அதிகாரி, ஒரு ஆசிரியர் என்று அவர்கள் மற்றவர்களை நம்ப வைத்ததால் ஆள்மாறாட்டம் என்ற குற்றத்தைப் புரிந்துவிட்டனர், எனவே அவர்கள் தண்டனை பெற தகுதியானவர்கள் ஆகிவிட்டனர்.

இந்த இதழை மேலும்

எனக்கு அல்ல – உங்களுக்காக ஒரு நொடி

ஒரே ஒரு நொடி இரக்க உணர்வுடன், மனதில் தோன்றிய எண்ணத்தை செயல்படுத்த பரிசீலனை செய்தால் பின்னாளில், ஆயிரம் மன்னிப்புகள் கோருவதை தவிர்த்து விட முடியும்.

நம்மை சுற்றியுள்ள மற்றவர்களையும் கருத்தில் கொண்டு ஒரு சிறிய அளவில் நேர்மறையாக செயல்படும் போது சமுதாயத்தில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடிகிறது.

மத்திய-மாநில அரசு  அலுவலகங்களுக்கு செல்கிறோம். அங்கு பிரதானமான இடத்தில் அண்ணல் காந்தி, டாக்டர் அம்பேத்கர் படங்களை பார்க்கிறோம். அவர்கள் சமுதாயத்திற்க்காக தங்கள் வாழ்வை முழுமையாக அர்ப்பணித்தவர்கள். அவர்கள் அளவுக்கு மலையளவு இல்லாவிட்டாலும், துளியளவுக்கு நமக்கு மற்றவர்களை பற்றி சிந்திக்கும் எண்ணம் ஏற்பட்டால் அது பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

நல்ல வாழ்க்கையின் அடிப்படை என்பதே  சக மனிதர்களை கருத்தில் கொண்டு  சிந்திப்பதே ஆகும். மற்றவர்களின் உணர்வை கருத்தில் கொள்வது மூலமாக, சக மனிதன் மீது நாம் செலுத்தும் பொதுவான மரியாதையும், அக்கறையும்தான் நமது வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறது.

பல உறவுகள் கசந்து போவதற்கு, பிரிந்து போவதற்கு, அறுந்து போவதற்கு இயற்கையான காரணங்கள் ஏதும் இல்லை. உறவுகள் கொல்லப்படுவதற்கு சுயநலம், புறக்கணிப்பு, கருத்தில் கொள்ளாதது, பொய்கள் மற்றும் ரகசியங்களே காரணமாக உள்ளன.

மற்றவர்களின் உணர்வுகளையும் கருத்தில் கொள்ள வாழ்வில் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மிகப்பெரிய தலைவர்களின் முக்கிய அம்சமே மற்றவர்கள் மீதான உண்மையான அக்கறைதான்.

சித்தார்த்தன் அரண்மனை சுகபோகத்தை விட்டு வெளியேறி சக மனிதர்களின் துன்பத்திற்கு காரணத்தை அறிய முற்பட்ட போதுதான் உலகப்புகழ் பெறுகிறார். புத்தர் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும் நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு சிறு பங்களிப்பையாவது தந்து நமது வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்க முனைவதுதான் இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

பேருந்து பயணத்தில் ஒரு நொடி:

பேருந்து பயணத்தில் ஒரளவு கூட்டம். வயதான ஒரு முதியவர் இருக்கை கிடைக்காததால் நின்று கொண்டு இருக்கிறார். ஒரு இளைஞர் எழுந்து தன் இருக்கையை அவருக்கு விட்டுக் கொடுத்து தான் நின்றபடியே பயணம் செய்தார். அது மனதை நெகிழச் செய்தது. “அவர் மரியாதைக்குரியவர்” என்று நடத்துநரிடம் நான் தெரிவித்தேன். அதற்கு பதிலளித்த நடத்துநர், யாராவது எப்போதாவது அரிதாக அப்படி எழுந்து முதியவர்களுக்கு, உடல் ஊனமுற்றவர்களுக்கு, கர்ப்பிணி பெண்களுக்கு இடம் தருவார்கள். அப்படி செய்ய முடியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. சரியான சில்லறை கொண்டு வருவது, மகளிரை இடிக்காமல், சீண்டாமல் இருப்பது, தவறாமல் பயணச்சீட்டு எடுப்பது, படிக்கட்டில் பயணிக்காமல் இருந்தால் அதுவே எனக்கு போதும் என்றார்.

பண்டிகை கொண்டாட்டத்தில் ஒரு நொடி:

ஒரு கிராமத்தில் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு “கிரகபிரவேஷ” நிகழ்ச்சி நடந்தது. மதிய விருந்து முடிந்ததும்  சாப்பாடு மீதமாகி விட்டது. மற்றவருக்கு கொடுக்க மனமில்லையோ என்னவோ, ஒரு வீட்டில் மீத சாப்பாடு வீணாகி மறுநாள் குப்பையில் கொட்டப்பட்டது. மற்றொரு வீட்டில் அந்த வீட்டின் அம்மணி விருந்து முடிந்து மீதம் சாப்பாடு இருக்கிறது. அந்த நகரில் தங்கியிருந்த கட்டிட தொழிலாளிகள், அந்த நகரில் வசித்த அக்கம்பக்கத்தினரிடம் சொல்லி மீதமான  உணவை வீணாக்காமல் பகிர்ந்து கொடுத்தார். நன்றாக நினைவு இருக்கிறது. மீத உணவை வீணாக்காமல் பகிர்ந்து கொடுத்த குடும்ப உறுப்பினர்கள் நன்கு செழிப்புடன் பல மடங்கு முன்னேறி சீராக தற்போது வாழ்கிறார்கள். மீத சாப்பாட்டை மற்றவர்களுக்கு கொடுக்க மனமின்றி தன்னாலும் உண்ண முடியாமல் வீணாக்கியவர்கள் பற்றி விசாரித்தேன்.

அவர்கள் பின்னாளில் தொழிலில் நஷ்டமாகி, நொடித்து கடன்பட்டு வீட்டை விற்று விட்டு சென்று விட்டதாகவும் கூட்டுக் குடும்பம் பிரிந்து விட்டதாகவும் கேட்டறிந்த போது மனம் வலித்தது. ரம்ஜான் நோம்பில் உள்ள சிறப்பம்சமே மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து உண்ண வேண்டும் என்பதேயாகும். நாம் வயிராற உண்ணுகிறோம். புத்தாடை அணிகிறோம்.

நம்மை சுற்றியுள்ள, நமக்கு பரிச்சயமான யாரேனும் உணவு, உடையின்றி இருக்கலாம். அவர்களை கருத்தில் கொண்டு அவர்களுக்கு சிறிய அளவில் கிடைக்கச் செய்தால் அது நமக்கு சாதாரண விஷயம். அவர்களுக்கு அது பெரிய விஷயமாகும்.

இந்த இதழை மேலும்

வாசியுங்கள்! வாகை சூடலாம்! – 14

மழுப்பல்களை நிறுத்துங்கள்

(Stop the Excuses) 

இந்த நூலினை ஆங்கிலத்தில் வேய்ன் டையர் (Wayne Dyer) எழுதியிருக்கின்றார். ( இந்நூலை தமிழில் அகிலா இராம சுப்ரமணியன் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இதனை கண்ணதாசன் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது) இந்நூல் ஒரு வகையில் மனித வாழ்வில் நிரந்தரமாக இடம்பிடித்துள்ள என்னால் முடியாது நான் எதற்கும் லாயக்கற்றவன் என்பது போன்ற சிந்தனைகளை கேள்விக்குள்ளாக்கி அதிலிருந்து விடுபடுவது எப்படி என்று கூறுகிறது. நாம் ஆழ்மனதில் கொண்டுள்ள தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகள் அதாவது நம்முடைய சோகம், ஆரோக்கியமின்மை, ஏழ்மை, துன்பம், அதிர்ஷ்டமின்மை, கோபம், கேட்டது கிடைக்காது போன்ற சிந்தனைகள் ஆகியன நமது மரபுவழிப்பட்டது என்று நம்பி வருகின்றோம். இன்றைய அறிவியல் ஆய்வு 95சதவிகிதம் பேருக்கு மரபியல் காரணங்கள் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதில்லை; அவர்களாகவே அதற்குள் கட்டுண்டு போனால் தவிர என்று சொல்வதாக வேய்ன் டையர் குறிப்பிடுகின்றார். என்னால் செய்யமுடியாது என்று ஏதேனும் சாக்குப் போக்குகள் சொல்வதைத்தான் வேயன் டையர் மழுப்பல்கள் (Excuses) என்று கூறுகின்றார். ஒருவர் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற வேண்டுமானால் மழுப்பல்களை முதலில் விட்டொழிக்க வேண்டும். மழுப்பல்களை எப்படி விடுவது என்பதை ஆராய்ந்து இந்நூல் ஒரு தத்துவ நோக்கில் சொல்கிறது. இந்த நூலில் சொல்லப்பட்டுள்ள பெரும்பாலான சிந்தனைகள் தாவே எனும் கடவுள் சிந்தனைகளைத் தழுவிச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

பிரபஞ்ச விதிக்கேற்ப செயல்படுங்கள், மாறுதல் என்பது தானே நடக்கும் என்பது தாவேவின் கொள்கை. தாவ் என்பது கடவுளைக் குறிக்கும். கடவுள் நம்மோடு எப்போதும் இருக்கின்றார். மனித மனம் என்பது கடவுளின் எல்லையே இல்லாத ஆற்றலின் ஒரு பகுதி. இந்தச் சிந்தனை இந்நூல் முழுவதும் இருக்கின்றது.

நல்லதே செய்யுங்கள் – கெடுதல் செய்யாதீர்கள்

உங்கள் எண்ணங்களுக்கு ஓர் உயர்ந்த நோக்கத்தை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; நல்லதையே செய்யுங்கள், கெடுதல் செய்யாதீர்கள், கெட்ட சிந்தனைகள் உங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் செயல்களையே செய்யத் தூண்டும். மாறாக நல்ல சிந்தனைகள் உங்களை மேன்மையுறச் செய்து மகிழ்ச்சியையும், வெற்றியையும் அளிக்கும். நல்லது செய்தல் என்ற இக்கருத்தை வலியுறுத்தும் சீன நாட்டில் வழங்கும் ஒரு கதையை வேய்ன் டையர் தம் நூலில் எடுத்துக்காட்டுகின்றார்.

பல காலத்திற்கு முன் ஒரு சீன ஞானி இருந்தார். அவர் தினமும் தியானம் செய்ய ஒரு மரத்தில் சாய்ந்துகொள்வதைப் பழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். என்ன புயலடித்தாலும் மரத்தின் ஒரு கிளையில் வசதியாக உட்கார்ந்து கொள்வதால் அவரை பறவைக் கூடு என்று கிராமத்தினர் அழைத்தனர். அம்மரத்தின் வழியாக வேட்டையாடவும், சுள்ளி பொறுக்கவும் பலர் சென்றனர். சிலர் தங்கள் கவலைகளை அந்த ஞானியிடம் பகிர்ந்து கொண்டனர். அவருடைய கருணை மிகுந்த சொற்களால் அம்மக்களிடையே அவர் புகழ்பெற்றார்.

பக்கத்திலிருந்த கிராமங்களிலும் அவர் புகழ் பரவியது. நெடுந்தூரத்திலிருந்து அவரைப் பார்க்க மக்கள் வந்தனர். அம்மாநிலத்தின் ஆளுநரும் அவரைப் பார்த்து ஆசி பெற நினைத்து, அவரைத் தேடி வந்தபோது பறவைக் கூடு ஒரு மரத்தின் மேல் வசந்தகாலப் பறவைகளின் இனிய ஓசைகளை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தார். ஆளுநர் அவரைப் பார்த்து நான் இந்த மாநிலத்தின் ஆளுநர், நெடுந்தொலைவிலிருந்து உங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கிறேன். ஒரு முக்கியமான கேள்வி கேட்கப் போகின்றேன் என்று கூறினார். பின்னர் இதுவரை வந்த ஞானிகளின் முக்கிய போதனை என்ன? புத்தரின் போதனை என்ன? என்று கேட்டார். சற்று நேரம் அங்கு அமைதி நிலவியது. இலைகளின் சலசலப்பு மட்டும் கேட்டது. பறவைக்கூடு சற்று நேரம் கழித்து அளித்த பதில் நல்லதே செய்யுங்கள் – கெடுதல் செய்யாதீர்கள் இதுவே புத்தரின் போதனை. இது மிக எளிதான தத்துவமாகத் தோன்றவே ஆளுநர் எரிச்சலடைந்தார். இதற்காகவா நான் இரண்டு நாட்கள் நடந்தேன். என் மூன்று வயதிலிருந்தே இது எனக்குத் தெரியுமே என்று கூறினார். உடனே அந்த ஞானி கூறினார். ஆம்! மூன்று வயது பாலகர்களுக்குக் கூடத் தெரியும், ஆனால் எண்பது வயது முதியவர் கூட செய்வது கடினம் என்று கூறினார்.

நல்ல செயல்களைச் செய்ய முடியாமல் போகும்போதும் கதையில் வரும் மூன்று வயதுக் குழந்தையை உங்களுக்குள் தேடுங்கள். அதன் அறிவுரையைக் கேட்கும் வாய்ப்பை உங்களுக்கு நீங்களே அளித்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறார் இந்நூலாசிரியர். 

பொதுவான சாக்குப்போக்குகள்

மனித வாழ்க்கையில் பொதுவாக அனைவரும் சொல்லும் சாக்குப் போக்குகளும் அவற்றைத் தவிர்க்க பயில வேண்டிய தீர்மானங்களின் சாராம்சமும் வேய்ன் டையரால் வருமாறு சொல்லப்படுகிறது.

  • ரொம்ப கஷ்டமப்பா : நான் மனம் வைத்தால் என்னால் எதையும் செய்து முடிக்க முடியும்.
  • இதில் ஆபத்துக்கள் இருக்குமே : நான் நானாய் இருப்பதில் எந்த ஆபத்தும் இல்லை. அதனால் பயமில்லை.
  • இதற்கு நெடுங்காலம் ஆகும் : என் இலட்சியத்தை அடையும் பொறுமை எனக்கு உண்டு.
  • நான் அதற்குத் தகுதியானவன் அல்ல : நான் ஒரு தெய்வப் பிறவி. ஆகையால் எல்லாவற்றிற்கும் எனக்குத் தகுதி உண்டு.
  • எனக்குச் சக்தியில்லை: என் வாழ்வைப் பற்றிய ஆர்வம் எனக்கு இருக்கிறது. அது என்னை உற்சாகப்படுத்துகின்றது.
  • நான் ரொம்ப பிஸி : நான் என் சுபாவத்தை ஒட்டி, எனக்குப் பிடித்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அவற்றை முடிக்க நேரம் கிடைக்கும்.
  • அது ரொம்பப் பெரிய வேலை : என்னால் என்ன செய்ய முடியுமோ அதை மட்டுமே செய்வேன். சிறுகக் கட்டி பெருக வாழ்வேன்.
  • எனக்கு வயதாகிவிட்டது : உண்மையில் நான் முடிவற்றவன். வயது உடலுக்கே. என் வயதுக்கும் நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதற்கும் சம்பந்தம் கிடையாது.

இவ்வாறு எதை எடுத்தாலும் முடியாது, போதாது, வயதாகிவிட்டது, நேரமில்லை என்று ஏராளமான மழுப்பல்கள் நமக்குள் இருக்கின்றன. இதனை நாம் தவிர்ப்பது என்பது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. ஹிட்லர் சொல்வது இங்கு பொருந்தும். நம்மால் முடியாது என்பதில்லை; நாம் செய்வதில்லை என்பதே உண்மை. ஆமாம் எல்லாரிடமும் ஒரு தனித்தன்மை இருக்கின்றது. அதனை வளர்த்தெடுத்தால், நாம் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லமாட்டோம். உண்மையில் நாம் செய்வதில்லை என்பதுதான் உண்மை.

இந்த இதழை மேலும்

உணவை வீணாக்காதீர்….

வயலின் பச்சை நிற அசைவுகளை அந்தக் கருமேகங்களும் கடன் கேட்கின்றது. மின்னலின் ஒளிக்குச் சிறது இயற்கையின் வண்ணம் பூச, சின்னஞ்சிறு உயிர்களுக்கும் வீரம் பிறக்கிறது இந்த மண்ணின் வலிமையில் வாழ்ந்து.

வளர்ந்திருக்கும் மரங்களும் உரசி உரசி காதல் செய்கிறது காற்றின் மெல்லிசையால் ; மௌனத்தின் விழியோடு வயலின் மேட்டில் இருகாகங்கள் இயற்கையின் சிறப்புகளை இரசித்துக் கொண்டிருந்தது ; அந்த காகங்கள் மாற்றத்தைத் தேடி, வேறு ஒரு இடம் செல்ல விரும்பியது. அப்போது, கலங்கிய வெண்மையில் நேற்று உலையில் கொதித்த இந்த மண்ணின் அரசியான அரசி பழையசாதமாக வரப்பு வெட்டிய கைகளைத் தொட்ட, வெயிலில் சுருங்கிய வயிற்றில் நிரம்புகிறது.

காகங்கள் பறந்து சென்று அந்தப் பெரியவரின் அருகில் அமர்ந்தது அவர் பசியில் துடிக்கும் தன் வயிற்றை காக்க வைத்து விட்டு, காணவந்த காகங்களுக்கு உணவு கொடுக்கிறார். அந்த அழகிய காகங்கள் வெண்ணிலவின் ஒளியில் பிறந்தது போல, இவர் யார் இப்படி இருக்கிறார்? இந்த உணவு வேண்டாம் நண்பா ! வேறு இடத்திற்குச் சென்று நல்ல உணவை உண்ணலாம் என்று பறந்து சென்றது.

தன் இறக்கைகளின் வலிமையை காற்றின் வலியோடு மோதவிட்டது அந்தக் காகங்கள் சிறிது நேரத்தில் பல இடங்கள் கடந்து நகரத்தின் நடுதிசையில் ஒரு வீட்டு மாடியில் அமர்ந்தது.

எந்த திசையிலும் மனிதனுமில்லை, மரங்களுமில்லை ; மின்னலின் சூட்டைவிட அந்தக் கருகிய கால்களை கருகவைக்கும் மின்கம்பங்களே இருந்தது, அப்போது பசியின் பஞ்சத்தில் காகங்கள் இருந்தன. வாகனத்தின் ஓட்டத்தை விட மனிதன் வேகமாக ஓடுகிறான் ; சூறைக்காற்றின் ஓட்டத்தால் கூட இந்த விஞ்ஞான உலகத்தை நிறுத்த முடியாது போல என்று அந்தக் காகங்கள் சிந்தித்தது.

அப்போது எதிர்திசையில் பெண்களின் விடுதி ஒன்று இருந்தது. பாதுகாப்பு என்ற வலையத்தில் பெண்களின் அழகு கம்பிகளால் மூடப்பட்டு அந்தக் கம்பிகளுக்குள்ளே கைப்பேசியில் சுதந்திரமான பெண்கள் இருந்தனர்.

அந்தக் கம்பியின் அருகில் ஒரு பகுதியில் சிறிய நெகிழிக் கூடையில் பலவகையான உணவுகளை கொட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். உணவுக்காக பசியில் துடித்த அந்த ஒரு இதயங்கள் மருமுறை வேகமாக துடிக்கிறது. அந்த நாற்றம் பரவும் உணவுகளைக்கின்றி அந்தத் துடிப்பு ருசிக்காக அல்ல, பசிக்காக, ஆனால் ஆனந்தத்தின் வளர்ச்சியில் வேலி போட்டது போல, கம்பிகளால் மூடப்பட்டு இருந்தது.

அந்தக் கம்பியின் முன் அங்கும் இங்கும் உள்ளே வரமுடியாமல் பறக்கிறது அந்தக் காகங்கள். அந்த விடுதியின் பெண்கள். அதை கண்காட்சி போல் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் உணவை கொட்டுகிறார்கள்.

அந்த ஒரு காகங்களில் ஒரு காகம் என்ன செய்வது நண்பா. நம் பசியால் நாம் முன்பு இருந்த இடத்திற்குச் செல்ல முடியவில்லை ; வேறு எங்கும் உணவு தென்படவில்லை ; உணவு தரக்கூடிய மரங்களை இந்த விஞ்ஞான மனிதர்கள் வளர்க்கவில்லை ; ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் இவர்களின் பாதையில் பறவைகளாகிய நாம் தான் பாவப்பட்டவர்களோ? என்றது.

இரண்டு நாட்கள் கழித்தன. அனைத்து இடங்களையும் சுற்றிவிட்டு தண்ணீரின் தாகம் கூட தயங்கி நிற்கிறது. இந்த அறிவற்ற மனிதர்களிடம் சிறிது நீர்தாருங்கள் என்று கேட்க வேறு வழியின்றி அந்த விடுதிக்கே மீண்டும் சென்றன அந்தக் காகங்கள்.

உணவின் கூடையையே பார்த்து ஏக்கத்தோடு கலங்கிய நிலையில் அந்தக்காகங்கள் இருந்தன. அங்கு ஒரு பெண்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள் ; நீங்கள் வீணாக்கும் உணவில் சிறிது தாருங்கள். நானும் என் நண்பனும் பசியோடு இருக்கிறோம். அந்த உணவின் பருக்கையில் நாங்கள் உயிர் வாழ முடியம். என்று கரைந்து சொல்கிறது காகங்கள். அந்தக் காகங்களை பார்த்தவாரே அந்தப் பெண்கள் சென்று விட்டனர். பசியின் உச்சத்தில் நண்பா நாம் தவறு செய்துவிட்டோம். இயற்கையின் அழகை அலட்சிய படுத்திவிட்டு வளர்ந்த இந்த விஞ்ஞான உலகை காணவந்தால் நம் நிலைமை இப்படி ஆகிவிட்டதே,  அந்த வயலில் வெயிலோடு போட்டிப்போட்டு நம் மண்ணிடம் ஆசிபெற்று, நிலவின் மடியில் உறங்கிய அந்த உழவனை இல்லை… நமக்கு உணவுகொத்த அந்தக் கடவுளை நாம் காண வேண்டும் இறுதியாக என்று ஒரு காகம் கூற மற்றொரு காகம் மயகத்தின் மறுமொழிகூற முடியாமல் கலங்கி நின்றது.

இந்த இதழை மேலும்