Home » Articles » வெற்றி உங்கள் கையில் – 64

 
வெற்றி உங்கள் கையில் – 64


கவிநேசன் நெல்லை
Author:

காணாமல் போன கவலைகள்

“என் நண்பன்கூட என்னைப்பற்றி தவறாகப் பேசித்திரிகிறான். எனக்கு கவலையாக இருக்கிறது”.

“எனது உறவுக்காரப் பெண் என்னைக் கிண்டல் செய்கிறாள். கண்ணீர் வருகிறது”.

“நான் மிக அதிகமாக பாசமாகப் பழகியும் என்னைப்பார்த்து எங்கள் குடும்ப உறவினர்கள் கேலி செய்கிறார்கள். நான் அவ்வளவு மோசமானவளா?”.

“எங்கள் ஊருக்கு எவ்வளவோ நன்மை செய்திருக்கிறேன். என்னிடம் நேரில் புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள். நான் இல்லாத நேரத்தில் என் மனம் புண்படும்படி திட்டுகிறார்கள். நன்றி கெட்ட உலகம் இது”.

– இப்படி எத்தனையோ கவலைகளை நெஞ்சில் சுமந்த உள்ளங்கள் ஏராளம்.

“மற்றவர்கள் என்னைப்பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?” என்று எண்ணியே வாழ்பவர்களில் பலர் அந்த எண்ணங்களினால் நிம்மதியை இழக்கிறார்கள். உற்சாகத்தோடு நாள்தோறும் விழித்தெழுபவர்கள்கூட பிறரது விமர்சனம்கண்டு விக்கித்தவிக்கிறார்கள். கண்ணீரில் விழுந்து கரைந்து போகிறார்கள்.

வெற்றிப்படிக்கட்டுகளில் உற்சாகமாக முன்னேறுபவர்கள்கூட மற்றவர்கள் போடும் கூச்சலிலும், வீணான விமர்சனங்களிலும் சிக்கித் தவித்து சிதறுண்டு போகிறார்கள்.

நல்லவர்களைக்கூட நயவஞ்சகர்களாக சித்தரிக்கும் உலகம் இது. இதனால், நம்மைப்பற்றி வருகின்ற நல்ல தகவல்களை மட்டும் உள்வாங்கிக்கொண்டு விமர்சனங்களை கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதுதான் விவேகமான செயலாகும்.

அது ஒரு குருகுலம்.

அங்கு பல மாணவர்கள் தங்கியிருந்தார்கள்.

குருவிடமிருந்து பல்வேறு வித்தைகளைக் கற்றுக்கொள்வதில் அனைவரும் ஆர்வமாக இருந்தார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் புதிய வித்தைகளைக் கற்றுக்கொள்ளும்போது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், அந்த சீடர்களில் ஒரு மாணவன் மட்டும் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருந்தான்.

சில நாட்கள் அந்த மாணவனைக் கவனித்த குரு ஆச்சரியமடைந்தார்.

“இந்தக் குருகுலத்தில் எல்லாமே நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அத்தனை வசதிகளையும் மாணவர்களுக்கு செய்து கொடுத்திருக்கிறேன். நாள்தோறும் புதுப்புது வித்தைகளையும் கற்றுக்கொடுக்கிறேன். தெரியாத சந்தேகங்களுக்கு விளக்கமும் கொடுத்து வருகிறேன். பிறகு ஏன் இந்த மாணவன் மட்டும் சோகத்தோடு காணப்படுகிறான்?” – என்று சிந்தித்தார் குரு.

ஒருநாள் அந்த மாணவனை மட்டும் தனியாக அழைத்தார்.

கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு குருவிடம் வந்தான் மாணவன்.

“நீ ஏன் இவ்வளவு சோகத்தோடு இருக்கிறாய்?. உனக்கு என்ன பிரச்சினை?” என்று கேட்டார் குரு.

“குருவே… எனக்கு நிம்மதியில்லை. எல்லோரும் என்னை ஏளனமாகப் பார்க்கிறார்கள். கேலி செய்கிறார்கள். எனக்கு எரிச்சலாக வருகிறது. கேலி செய்யாதீர்கள் என்று சொன்னாலும் திரும்பத்திரும்ப சுற்றிவந்து கிண்டலடிக்கிறார்கள். எனக்கு அப்போது கோபம் அதிகமாக வருகிறது. திருப்பி அடித்துவிடலாமா? என்றுகூட நினைக்கிறேன். ஆனால், குருவே உங்களை நினைக்கும்போது எனது மனம் அமைதியாகிறது. நான் ஏதாவது ஒரு சூழலில் கோபம் அதிகமாகி எல்லைமீறி அவர்களைத் தாக்கிவிடுவேன் என்று பயமாகவும் இருக்கிறது. அதனால்தான் நான் தினமும் மனதுக்குள் அழுது கொண்டிருக்கிறேன்” – என்று கண்ணீர் வடித்தான் மாணவன்.

குரு அமைதியாக சிரித்தார்.

“நீ சொல்வது ஒரு பிரச்சினையே அல்ல. உனது கவலையைத் தீர்க்கும் மருந்தை நான் உனக்குத் தருகிறேன். நான் சொல்வதை மட்டும் நீ செய். நமது ஊரின் வடக்குபுறத்தில் மிகப்பெரிய ஆலமரம் இருக்கிறதல்லவா. அந்த ஆலமரத்தின் அருகே இருக்கும் கிணற்றில்போய் இன்று மாலைநேரத்தில் ஒரு வாளி நிறைய தண்ணீர் கொண்டுவா. ஆனால், நீ தண்ணீரை கிணற்றிலிருந்து இரைப்பதற்குமுன்பு அந்த பெரிய கிணற்றின் சுற்றுச்சுவரில் ஏறி 25 முறை சுற்றி வர வேண்டும். அதன்பின்னர்தான் தண்ணீர் இரைக்க வேண்டும். இப்படி செய்தால் உனது பிரச்சினையை தீர்த்துவிடலாம்” – என்றார் குரு.

இந்த இதழை மேலும்

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment