August, 2018 | தன்னம்பிக்கை - Part 2

Home » 2018 » August (Page 2)

 
  • Categories


  • Archives


    Follow us on

    நீயின்றி அமையாது உலகு..!

    இந்த உலகத்திலேயே மிக அற்புதமான மனிதரை உங்களுக்கு இப்போது அறிமுகம் செய்து வைக்கப்போகிறேன்.நீங்கள் என் எழுத்துக்களை படித்து கொண்டிருக்கக்கூடிய இந்த நொடி அந்த மனிதர் உங்கள் வீட்டில் தான் இருக்கிறார்.

    அந்த சிறந்த மனிதரை காணவேண்டுமா ?

    எழுந்து சென்று கண்ணாடி முன் நில்லுங்கள்!

    ஆம்.இந்த உலகத்தில் மிகச் சிறந்த மனிதர் நீங்கள் தான். நீங்கள் நினைப்பதையும் காட்டிலும் நீங்கள் பலசா, நீங்கள் நினைப்பதை காட்டிலும் நீங்கள் புத்திசா. இந்த உலகம் உங்கள் நம்பிக்கை சிறகுகளை மறக்க வைத்திருக்கலாம,அதனால் பருந்து நீங்கள் ஊர்க்குருவி ஆகிவிட முடியுமா?

    இந்த கட்டுரையின் தலைப்பை பார்த்த உங்கள் கண்கள் அண்ணார்ந்து பார்த்திருக்கும்,என் எழுத்தின் மையம்  காதலாக இருக்கும் உங்கள் இதய துடிப்பு உங்களுக்கு உணர்ந்திருக்கலாம்.சரி தான்! உங்கள் மீது நீங்கள் கொள்ள வேண்டிய காதலை புதுப்பிக்க தான் என் எழுத்தாணி இங்கே தலைகுனிகிறது!

    மனிதா ! உன்னை பற்றி உனக்கு தெரியாத சில உண்மைகளை எடுத்துரைக்க போகிறேன். அதை நீ பார்க்கும் விளையாட்டு போட்டி போல் உன்னிப்பாக கவனித்திடு! விவசாயிகள் பிரச்னை போல விளையாட்டை எடுத்துவிடாதே..!

    இயற்கையின் படைப்பில் நீ ஒரு அதிசயம்!உன்னை தவிர இங்கு எல்லாமே அஃறிணைகள் தான்.உன்னைத்தவிர பேரறிவு படைத்த ஜீவராசிகளின் பெயர்பட்டியலை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.இறைவனின் அம்சம் நீ!புதிய உலகத்தை உருவாக்கும் ஆற்றல் படைத்தவன் நீ!

    இந்த விவரங்கள் ஏதொன்றும் அறியாமல் மூலையில் முடங்கி கிடைக்கிறாயே.உன் கால்களை முடமாக்கியது காலம் அல்ல,நீ தான்!உன்னை சுற்றி நம்பிக்கை ஒளி பரவி கிடைக்கிறது,ஆனால் அஞான விளக்கை விட்டு வெளிவர மறப்பது நீ தான் !

    இந்த உலகத்தால் உன் முயற்சிக்கு தானே முட்டுக்கட்டை போடமுடியும்,உன் நம்பிக்கையை என்ன செய்யமுடியும்? உன் உள்ளுக்குள் எரிந்து கொண்டிருப்பது லட்சிய நெருப்பு,அதனால் உன் அவநம்பிக்கையை பொசுக்கு!

    ஆயிரம் தோல்விகளின் விலாசம் கேட்டு நீ வெற்றியை அடையும் போது அது செல்லாது என்று சில குள்ளநரிகள் மேல்முறையீடு செய்யலாம்.சிங்கம் நீ, தெருநாயின் குரைப்பிற்கு அஞ்சுவதா ?

    இந்த இதழை மேலும்

    பக்கவாதம் Stoke

    பக்கவாதம் என்பதை Stroke என்று ஆங்கிலத்தில் கூறுவார்கள் பக்கவாதம் இரண்டு வகைப்படும். ஒன்று Ischemic Stoke அதாவது மூளைக்குச் செல்லும் இரத்தக்குழாய்களில் அடைப்பு ஏற்பட்டு அதன் காரணமாக மூளையின் நரம்பு செல்கள் செயல் இழந்து போவது. இரண்டாவது, Hemorrhagic Stoke இது முதல்வகைக்கு முற்றிலும் முரணானது. இதில் மூளைக்குச் செல்லும் இரத்தக் குழாய்களில் வெடிப்பு ஏற்பட்டு இரத்தக் கசிவு உண்டாகி, நரம்பு செல்கள் செயல்பாட்டை இழக்கின்றன. இவ்விரண்டு வகையான பக்கவாதத்திற்கும் சிகிச்சை முறைகள், காரணங்கள் அனைத்தும் வித்தியாசப்படும்.

    உலகத்தில் மக்கள் இறப்பதற்குக் காரணமான முக்கிய நோய் மாரடைப்பு, இரண்டாவது முக்கிய நோய் பக்கவாதம். நெஞ்சுவ, மாரடைப்பு, புற்றுநோய் போன்றநோய்களுக்கு உள்ள விழிப்புணர்வு பக்கவாதத்திற்கு மக்களிடையே சென்றடையாததே இதற்குக் காரணம். தற்போது கணக்கெடுப்பின்படி, 6 நபர்களில் ஒருவருக்கு நிச்சயம் பக்கவாதம் வரும் என்கிற அபாயம் உள்ளது. மனிதனுக்கு வருகின்றநோயில் இதுவே ஊனத்திற்கு மிக முக்கியக் காரணம்.

    பக்கவாதத்தை ஏற்படுத்தும் காரணிகள்:

    மாரடைப்பிற்கும் பக்கவாதத்திற்கும் ஒரேமாதிரியான காரணங்கள்தான். இரத்த அழுத்தம் மற்றும் சர்க்கரை நோய் இரண்டும் மிக முக்கிய காரணங்கள் முந்தைய சூழல் படி அதிக வயதினரே வாதத்தினால் பாதிக்கப்பட்டு வந்தனர். தற்போதைய சூழல் குறிப்பாக இளம் வயதினர்களுக்குப் பக்கவாதம் அதிகமாக வருகிறது (35-45 வயது) அதற்கான முக்கியக் காரணங்கள் மதுபானம் மற்றும் புகைப்பிடிப்பது, மன அழுத்தம், அதிக உடற்பருமன், சரியான உடற்பயிற்சி இல்லாமை, சீரான உணவுப்பழக்கங்கள் இல்லாதது போன்ற வையே. பெற்றோர்களுக்கு மாரடைப்பு (அ) பக்கவாதம் உள்ள பட்சத்தில் இளைய (அ) அடுத்த தலைமுறைக்கும் பக்கவாதம் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.

    பக்கவாதத்திற்கான அறிகுறிகள்:

    மூளையின் எந்தப் பகுதியில் உள்ள இரத்தக்குழாயில் அடைப்பு ஏற்படுகிறதோ அதனைச் சார்ந்தவாறு அறிகுறிகள் தென்படும். திடீரென்று கைகால்கள் செயல் இழப்பது, ஒரு புறம் வாய் கோணல், வாய் உளறல், பேச்சு இழப்பது, வலது (அ) இடது கை உணர்விழப்பது, மறத்துப் போவது, நடையில் திடீர் மாற்றம், கண்பார்வை இரண்டாகத் தெரிவது, தலைசுற்றல் போன்றபல்வேறு அறிகுறிகள் உள்ளன.

    இந்த இதழை மேலும்

    “வாழ நினைத்தால் வாழலாம்” -19

    பணம் பத்தும் செய்யும்

    வாழ்வில் வெற்றிக்காற்றை மட்டுமே சுவாசிக்கும் வாசக நண்பர்களே !

    கடன் என்ற கட்டுமானத்தின் அஸ்திவாரமே “பணம்” தான்.  அஸ்திவாரம் உறுதியாக இருந்தால்தான் – அரண்மனைகளும், அரசாங்கங்களும்”.

    பணம் குறித்து சில பாதைகள் தெரிந்தால் – பயணிக்க ஏதுவாக இருக்கும் என்று பல நண்பர்கள் பகிர்ந்து கொண்டது எனக்கு நிறைய நிறைவை தந்தது நிஜம்.

    இப்போது “பணம்” என்ற பாதையிலே சற்று பயணிப்போம்.

    தலைப்பைப்போலவே “பணம் பத்தும் செய்யும்”, பணம் பாதாளம் வரை பாயும், பணம் என்றால் பிணம் கூட வாயை பிளக்கும் – என்ற பல வழக்கு சொற்கள் வரிசையில் நின்று பணத்தைப்பற்றி பாடுவதை பார்க்கவும், கேட்கவும் முடிகின்றது.

    பணத்துடனான பிரயாணம் தான் மனிதனுக்கு – பிறப்பில் இருந்து இறப்பு வரை –  என்ற காலகட்டத்தில், இன்று பிறப்பதற்கு முன்பே அது என்ன பானம் என்று தெரிந்து கொள்ளவே பணம் பயன்படுகிறது.  அது சட்டப்படி தவறு என்று தெரிந்த பிறகும், தருவதற்கும் பெறுவதற்கும் யாரும் தயங்குவதே இல்லை.

    ஒரு ஓரமாக உண்டியல் வைப்பது முதல் – ஊர்த்திருவிழா நடத்த நன்கொடை என்பது வரை “பணம்” இல்லாத இடமே இல்லை.

    என் சொந்த அனுபவத்தில் பல திரைத்துறை, கலைத்துறை பிரபலங்கள் – பொது நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்ள, பேச, பெரிய தொகைதான் கேட்கிறார்கள்.  நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்களின் நிலைமைதான் பாவம்.

    பல செல்வந்தர்களின் வீட்டில் அடுக்கி வைத்த ஐநூறும், இரண்டாயிரமும் கட்டுக்குள் இருந்தாலும் – வருமானம் கட்டுக்குள் இருப்பதில்லை.

    பள்ளத்தை நோக்கி வெள்ளம் பாய்வதைப்போல – பணம் பாதாளம்வரை தான் பாய்கின்றது.  அதனால் தான் அதை சில இடங்களில் இருந்து வெளியே தோண்டி எடுக்கிறார்கள்.

    சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு அநாதை பிச்சைக்காரன் இறந்தபின், அவன் பிணத்தை எடுக்கும்போது பல லட்சங்கள் அவனது கோணிப்பையில் இருந்தது” என்ற துப்புரவு தொழிலாளர்கள் சொல்லியதாக பத்திரிகைகளில் செய்தி.

    ஆக, அரசன் தொடங்கி ஆண்டி வரை “பணம் படுத்தும் பாடு” – கடினம் தான்.

    “பணம்” – அன்னக் காவடியனையும் ஆசைக்காரன் ஆக்கும் அரக்கன்.

    “பணம்” – ஆசைக்காரனை பேராசைக் காரனான ஆக்கும் அசுரன்.

    “பணம்” – மனிதனின் சுயரூபத்தை வெளிப்படுத்தும் வெளிச்ச கீற்று.

    “பணம்”  போ முகங்களை அலசிக் காட்டும் அமிலம்.

    “பணம்” – உறுதியற்ற மனங்களை உரசிப் பார்த்து, தவறு செய்ய வைக்கும் தர்க்கம்.

    எந்த கோணத்தில் அணுகினாலும் துன்பத்தையும், தவற்றையுமே துணைகொள்ளும் விதமாய் “பணம்” – நம் சிந்தனையை பதை பதைக்க வைக்கிறது. நல்லவைக்கு “பணம்” துனைவருமா? என்று கேட்டால், பல நேரங்களில் இல்லை என்ற பதில்தான் எல்லோர் காதுகளிலும்.

    இந்த இதழை மேலும்

    திறமையே பெருமை தரும்

    நம்மிடம் இருக்கும் திறமை, செயல்திறன், படைப்பாற்றல், சிந்திக்கும் சக்தி ஆகியவை சேர்ந்ததினால் தலை நிமிர்ந்து தன்மானத்துடன் வாழ முடியும்.

    நம் வாழ்க்கை என்னும் நல்ல நிலத்தைப் பெற்று இருப்பதினால், திறமை என்ற பயிர் பசுமையாக விளைகிறது. அந்தப் பயிரைப் பாதுகாத்து உரம் போட்டு வளர்க்க வேண்டும்.

    அதிலேயே கவனம் செலுத்தி, அல்லும் பகலும் பாடுபட்டால் அருமையான அறுவடை செய்ய முடியும்.

    இது போல நாமும் திறமையைப் பெற்றிருப்பதினால் அதனை சிறந்த முறையில் பயன்படுத்தி, செம்மை செயல்படும் போது தான் வெற்றியைப் பெற இயலும்.

    நம்மிடமுள்ள திறமையை தகுந்த முறையில் ஒழுங்காகவும், நேர்மையாகவும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அவற்றை அறித்து முழுமையாக வெளிப்படுத்தி  மேன்மைப்படுத்துவதில் தான் வெற்றியே அடங்கியிருக்கிறது.

    நம்முடைய வாழ்க்கை ஓடும் நீராக இருக்க வேண்டும். அந்த நீர் பலருக்கும் பயன்படுத்தும் படியாக இருக்க வேண்டும்.

    காலத்திற்கு ஏற்றபடி திறமையை உயர்த்திக் கொண்டே செல்லும் பொழுது தான் வெற்றியைக் குவிக்க முடியும். நல்ல திறமைக்கு எப்போதும் சந்தர்ப்பம் காத்துக் கொண்டேயி ருக்கும். நேரமும் ஆற்றலும் இருக்கும் போதே அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

    நாம் வசதியாகவும், வளமாகவும் வாழ, திறமையையும், அறிவையும் பயன்படுத்த வேண்டும்.  வீசும் காற்றும், எழும் அலையும் எப்போதும் திறமையான மாலுமியின் பக்கமே இருக்கும்.

    வாழ்க்கையில் உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்கள் எல்லோரும் தங்களுடைய திறமையிலேயே உருவானவர்கள் தான். வெற்றியின் திறவுகோல் திறமையே, இதனை பயன்படுத்தாவிட்டால், எந்த சந்தர்ப்பம் வந்து காத்துக் கொண்டிருந்தாலும் பயன் இல்லாமல் போய் விடும்.

    இந்த இதழை மேலும்

    சிறுகதை சிறப்பு அம்சங்கள்

    விருப்பு அறாச் சுற்றம் இயையின் அருப்பி அறா

    ஆக்கம் பலவும் தரும் ( குறள் 552)

    என்ற குறள், அன்பு நீங்காத சுற்றம் இருப்பின் ஒருவர்க்கு  அது மேன்மேலும் நிலைத்து வளரும் ஆக்கம் பலவற்றையும்  கொடுக்கும் என்ற கருத்தை விளக்குகின்றது. உறவுகளின் முக்கியத்துவம் பற்றி மகாபாரதம், இராமாயணம் போன்ற உயரிய இலக்கியங்களில் நாம் படித்து அல்லது கேட்டிருந்தாலும் சிறுகதைகள் மூலம் நாம் தெரிந்து கொள்ளும் வகையில் சில கதைகள் இக்கட்டுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

    தந்தை பற்றிய சிறுகதைகள்:

    நூல் அறுந்த பட்டம், தந்தை ஒருவர், தன் மகனுடன் சேர்ந்து பட்டம் மிக உயரத்தில்  பறந்து கொண்டிருந்த போது, மகன் பட்டம்  மிக உயரத்தில்  பறக்க நாம் நூலை அறுத்து விடுவோம் என்றான்.  தந்தையும் அவ்வாறே செய்ய, பட்டம் சிறிதுதூரம் உயரப் பறந்து பின் கிழே விழுந்து விட்டது.  தந்தையார், அப்போது தன் மகனிற்கு ஒரு கருத்தைக் கூறினார். நூல் பந்து என்பது உறவுகள் ஆகும் நூல் அந்த பந்துடன் இணைந்திருந்த போது பட்டம் வேகமாகப் பறந்தது. ஆனால் நூலை அறுத்தவுடன் தன்நிலை தடுமாறி விழுந்துவிட்டது. இப்படித் தான் மனிதர்கள் தங்களது உறவுகளின் உதவியால் மிக உயர்ந்த நிலையை அடைந்து, பின் அவர்களின் உறவை மறந்துவிட, அவன் சிறிது உயரத்திற்கு போன பின், நன்றி மறந்தமையால் வாழ்க்கையின் கீழ்நிலையை அடைந்து விடுவான் என்ற கருத்தைக் கூறி உறவுகளின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைத்தார்.

    குழந்தையும் குடுவையும்-  குழந்தை ஒன்று ஒரு குடுவையில் கையை விட்டு விளயாடிக் கொண்டிருந்தது. அதன் தாயும் தந்தையும் வீட்டு வேலைகளில் கவனமாய் இருந்தனர். திடீரென்று குழந்தை குடுவையின் வாய்ப்பகுதியிருந்து தன் கையை வெளியே எடுக்க முடியாமல் அழுதது.  காரணம் குடுவையி ஒரு நாணயத்தைப் போட்டு அதை எடுக்க முயற்சித்த போது அதன் கை, குடுவையின் வாய்ப்பகுதியில் சிக்கிக் கொண்டு வெளியே எடுக்க முடியவில்லை.  குழந்தையின் பெற்றோர்கள் கையை வெளியே எடுக்க முயற்சித்தும் பலனில்லை.  பின் தந்தை தன் கையில் ஒரு நாணயத்தை எடுத்து குழந்தையிடம் கொடுப்பது போல் காட்டியதும் அதை வாங்கும் ஆவல் கையை நீட்ட நினைக்க அந்த குழந்தையின் கை வெளியே வந்துவிட்டது. தந்தை தன் மகளிற்கு வழிகாட்டும் செய்தி என்ன  என்றால், ஒரு தோல்வி வந்துவிட்டால், அதையே நினைத்து காலத்தை வீணாகப் போக்கிக் கொண்டிராமல் அடுத்து நிகழ்விற்கு தன்னை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும்.

    தந்தை மகன் பாசம் : மகள் ஒருவன் தன் வயதான தந்தையுடன் உணவகம் ஒன்றில் உணவகம் ஒன்றில் உணவு அருத்திக் கொண்டிருந்தான். தந்தை, தன் வயோதிகத்தின் காரணமாய் உணவு அருந்தும் போது தன்னுடைய உடையிலும் சாப்பிடும் மேஜை மீதும் சிந்தும் படி அருந்தினர். அதைப் பார்த்து அங்கிருந்த பலர் நகைத்தனர்.  ஆனால் மகன், அதைப்பொருட்படுத்துவது தான் தந்தைக்கு உணவை ஊட்டிவிட்டு, பின் கைகழுவும் அறைக்கு அழைத்துச் சென்று அவர் உடைகளைச் சுத்தம் செய்து வெளியில் அழைத்து வந்தார். அப்பொழுது அங்கிருந்து ஒருவர், அந்த மகனைப் பார்த்து, எள்ளி நகையாடியவர்களுக்கு உன் செயல் நல்ல பாடத்தைக் கற்பித்திருக்கும் என்றார். வயதான தந்தை தற்பொழுது ஒரு குழந்தை மாதிரி. நாம் குழந்தையாக இருந்த போது தந்தை நமக்கு உணவை ஊட்டிவிட்டு, பின் நம் உடையில் உணவுப் பொருட்கள் ஒட்டியிருப்பதை சுத்தம் செய்திருந்தார்.  அதே போல் நாம் வளர்ந்த பின் குழந்தை போன்று வயோதிகத்தின் காரணமாய் மாறி இருக்கும் நம் தந்தைக்கு நாம் பணிவிடை செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்தை விளக்குகின்றது.

    தந்தை மகள் பாசம்: தந்தை ஒருவர் ஒரு உயர்ந்த பணியில்  சேர்ந்து அதிகமான பணம் மற்றும் செல்வாக்குடன் இருந்தார். அவருடைய மகளுக்கு கடுமையான நோய் ஒன்று பற்றிக் கொண்டது. பல உயரிய சிகிச்சைகள் செய்தும்  அவர் மகளை அவரால் காப்பாற்ற முடியாமல் அக்குழந்தை இறந்து விட்டது, அந்தக் கவலையிருந்து மீளமுடியாமல் அவர் தன்னை தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு அறை ஒன்றிலேயே இருந்தார்.  வெளியே வராமல், யாருடனும் தொடர்பு கொள்ளாமல் இருந்தார்.

    இந்த இதழை மேலும்

    கிடைத்ததும்… படித்ததும்…. படைத்ததும்… பிடித்ததும்.

    பரேய்யில் படித்த நாட்கள் பசுமையானவை. அந்தக் கதையை எழுத வேண்டும் என்றால் இளங்காலை பனியில் இருந்து தொடங்க வேண்டும். பத்து முதல் பதினைந்து அடி தூரம் தான் வழி தெரியும். சுமார் ஆயிரத்து முன்னூறு ஹெக்டேர் நிலப்பரப்பில் இந்திய கால்நடை மருத்துவ ஆராய்ச்சி நிலையம் அமைந்து இருக்கலாம்.சென்ற ஆண்டு சுமார் பதினைந்து வருடம் கழித்து போய் பார்த்து விட்டு வந்தேன். சில பல கட்டிடங்கள் புதிதாக முளைத்துள்ளன. கட்டிடங்களுக்கு வெள்ளையடித்திருந்தார்கள். கதவுகளுக்கு முன்னால் கொசுகள் நுழையாத  வலைக் கதவுகள் அமைத்திருக்கின்றார்கள்.  அங்கே இருக்கின்ற கால்பந்து மைதானத்தைப் பார்க்க விரும்பினேன்.  எனது ஆய்வு வழிகாட்டியான பேராசிரியர் ஹரியானாவை சேர்ந்தவர்.  அவர் தனது இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று அன்புடன் விருது கொடுத்து உடன் தற்போது கால் நடை மருத்துவ முதுகலை மற்றும் முனைவர் படிப்பு படிக்கும் மாணவர்களைச் சந்திக்க அழைக்கச் சென்றார்.  அவர்களை சந்தித்த பொழுது மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன். சமையல் செய்கின்ற ககன் என்ற உதவியாளர் இன்னும் பணியில் இருந்தார். அடையாளம் கண்டு கொண்டு மகிழ்ந்தார். அப்போது தேர்வுக்காக தயார் செய்து கொண்டிருந்த நாட்கள் காலை முதல் மாலை வரை படிப்புத்தான்.

    காலை விளையாட்டு மைதானத்திற்கு உடற்பயிற்சிக்காக செல்லும் போது கூட எதாவது சப்ஜெக்ட் எடுத்துப் பேசினால் உடன் வருகின்றவர்களுக்கு சுமையாகத் தெரியாது. நண்பர்களில் பலரும் தேர்வுக்குத் தயாராகி வந்ததால் எங்கெங்கும் காணினும் கல்வியடா டைப் படிப்புத்தான் ஆனாலும் விளையாட்டிற்கு குறைவு இல்லை.. பெங்காகளுடன் கால்பந்து விளையாடியிருக்கிறீர்களா? உடன் கொஞ்சம் கேரளத்துக் காளைகளை சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். தமிழ்நாட்டில் இருந்து வந்தவர்களில் அப்போதைக்கு வேறுயாரும் கூட கால்பந்தாட வந்ததாக ஞாபகம் இல்லை.

    சது, பிஜு, கோயல், அனிஷ், என்று மலையாள நண்பர்கள் பெங்கா மாணவர்களின் உருவம் தான் ஞாபகம் வருகின்றது, பெயர் நினைவில்லை.  தினமும் மாலை வேளை ஆனேகமாக விடுமுறை நாட்களில் கொஞ்சம் நேரத்திலேயே தொடங்கிவிடுவோம். ஐ.வி. ஆர்.ஐ பெங்காகளுக்கு இந்தியாவில் தாங்கள் மட்டும் தான் கால்பந்தை குறித்து அனைத்தும் அறிந்தவர்கள் என்றுதான் நம்பிக்கை. அதில் அதற்கு சவால் விடும் வண்ணம் கால் பந்தின் மேலே உயிரை வைத்து கொண்டாடுவார்கள், மலையாளிகள். இவர்களுக்கிடையே குறுக்கே, நான் ஒருவன், கேரளா, மேற்குவங்காள மேட்ச் ஆடுவதில்லை. நல்ல வேலையாக நாங்கள் எல்லோரும் கலந்துதான் ஆடுவோம்.

    ஆடும்போது பேசிப்பேசியே பெங்கா சொற்களும் நினைவில் நிற்கும் மலையாளம் தமிழ்  போலத்தான். களத்தில் இன்று நம் அணியில் இருப்பவர் நாளை எதிர் அணியில் இருக்கலாம். ஆராக்கியமான போட்டி நிலவியது. டீம் எடுக்கும் பொழுது..  கொஞ்சம்  வீக்காக இருப்பவர்களை கடைசியாக நிற்க வேண்டும்.  அதன் பிறகு இரண்டு கேப்டன்களை தேர்ந்து எடுப்போம். பிறகு ஒவ்வொரு முறைக்கு ஒருவராக ஆளுக்கு ஒருமுறை மாறி மாறி தனது டீமிற்கு கேப்டன் தேர்ந்தெடுப்பார் வலுவான பிளேயர் முதலேயே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுவிடுவார்.

    நானும் கடைசியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நாள் ஒருநாள் வந்தது. அப்பொழுதும் கூட மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.  அந்த கிரௌன்ட் உன்னாவா என்ற இடத்தில் இருக்கிறது. காலம் பிப்ரவரி 2017. உன்னவா லக்னோ அருகே இருக்கிறது. உத்திரப்பிரதேச மாநிலம் அங்கே கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம்  இருக்க நேர்ந்தது. அப்பொழுது கால்பந்து விளையாட ஒரு பதினைந்து நாட்கள் சென்றிருக்கலாம்.  அதில் தான் என்னை கடைசியாக எடுத்தார்கள்,  புதுமையான அனுபவம் அது. சிறந்த ஆட்டக் காரனாக இருந்தாலும் கால்பந்தாட்டத்தில் அணி உணர்வு அவசியம். அதனால் புதிய ஆட்டக்காரரை கடைசியில் எடுத்தனர். வாழ்வும் அப்படித்தான் பல வேலைகளில் செய்து விடுகிறது.

    இந்த இதழை மேலும்

    வெற்றி உங்கள் கையில்- 56

    வெற்றி ரகசியங்கள்

    “வெற்றி பெறுவது எப்படி?” என்னும் ரகசியத்தைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு பலரும் பல்வேறு வகைகளில் முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறார்கள்.

    “வெற்றிபெறும் ரகசியம் மட்டும் எனக்குத் தெரிந்துவிட்டால், நிச்சயம் நான் புகழ்பெற்றுவிடுவேன்” என்று நம்புபவர்களும் உண்டு.

    “நேர்மையாக உழைத்தால் வெற்றி கிடைக்கும்” என்றும் சிலர் சொல்வார்கள்.

    “குறுக்கு வழியில் முன்னேறுபவர்களுக்குத்தான் வெற்றி உடனே கிடைக்கும்” என அலுத்துக்கொள்பவர்களும் உண்டு.

    “பதவியில் இருப்பவர்களும், அதிகாரத்தை சுவைப்பவர்களும்தான் வெற்றியோடு வாழ்கிறார்கள்” என்ற கருத்தை ஆழமாக மனதில் தேக்கி வருத்தப்படுபவர்களும் உண்டு.

    “கொலை செய்பவர்களும், கொள்ளையடிப்பவர்களும், பிறரை மிரட்டி பணம் சம்பாதிப்பவர்களும்தான் வெற்றிகரமாக வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள்” என்று ஏக்கப் பெருமூச்சோடு எண்ணி தவிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

    இந்தநிலையில், “வாழ்க்கையின் வெற்றியை ஒவ்வொருவரும் எப்படி பெறுகிறார்கள்?” என்பதை பெரும்பாலும் கணித்துச்சொல்வது சற்று கடினம்தான்.

    பிளஸ் 2 தேர்வு முடிவு வெளிவந்தது.

    அதிக மதிப்பெண்கள் பெற்று வகுப்பில் முதல் மாணவனாக தேர்ச்சிப் பெற்றான் சுரேஷ் வகுப்புத் தோழர்கள் அனைவரும் அந்த வெற்றியை ‘கேக்’ வெட்டி மகிழ்வோடு கொண்டாடினார்கள்.

    “உன்னால் எப்படி முதல் மாணவனாக வெற்றி பெற முடிந்தது?” என்று பலரும் வெற்றியின் ரகசியத்தை சுரேஷ்யிடம் கேட்டார்கள்.

    “நான் நன்றாகப் படித்தேன். அவ்வளவுதான்” – என்று தனது வெற்றியின் ரகசியத்தை வெளியிட்டான் சுரேஷ் சிலர் நம்ப மறுத்தார்கள்.

    “எல்லோரும் நன்றாகத்தான் படிக்கிறார்கள். ஆனால், இவனால் மட்டும் எப்படி முதலிடம் பெற முடிந்தது?” என்று சிலர் ஆச்சரியத்தில் அதிர்ந்து போனார்கள்.

    உண்மையில் ‘வெற்றி’ என்பது யாராலும் எளிதில் கணிக்க முடியாத ஒன்றாக அமைந்துவிடுகிறது.

    புகழ்மிக்க முல்லாவைப் பார்க்க ஒருமுறை நண்பர் ஒருவர் வந்தார்.

    “நீங்கள் நமது மன்னரிடம் நல்ல செல்வாக்குடன் இருக்கிறீர்கள். ஊரில் உங்களுக்கு நல்ல மதிப்பு இருக்கிறது. இப்படி சிறந்த புகழோடு நீங்கள் விளங்குவதற்கு காரணம் என்ன?. அந்தக் காரணத்தை என்னிடம் மட்டும் சொல்லுங்கள். வாழ்க்கையில் நீங்கள் பெற்ற வெற்றியின் ரகசியத்தை நான் தெரிந்துகொண்டால், எனக்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும். உங்கள் வெற்றியின் ரகசியத்தைச் சொல்வீர்களாக?” – என்றார் வந்த நண்பர்.

    முல்லாவுக்கு நண்பரின் பேச்சு வித்தியாசமாகத் தெரிந்தது. இருந்தாலும் சமாளித்துக்கொண்டே, “சரி… எனது வெற்றியின் ரகசியத்தை உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ஆனால், நீங்கள் இந்த ரகசியத்தை வேறு யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது” என்றார் முல்லா.

    “நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை. நான் யாரிடமும் நீங்கள் சொல்லும் வெற்றியின் ரகசியத்தை சொல்லவேமாட்டேன்” என்று உறுதியளித்தார் நண்பர்.

    முல்லா விடவில்லை.

    “எந்தச் சூழலிலும் யாரிடமும், நான் சொல்லப்போகும் வெற்றியின் ரகசியத்தை சொல்லமாட்டீர்கள் அல்லவா?” – என்று மீண்டும் கேட்க ஆரம்பித்தார் முல்லா.

    “நீங்கள் சந்தேகப்பட தேவையில்லை. நீங்கள் சொல்லும் வெற்றியின் ரகசியத்தின் ஒரு வார்த்தையைக்கூட யாருக்கும் சொல்லமாட்டேன்” – என்று உறுதியளித்தார் நண்பர்.

    “இந்த வெற்றியின் ரகசியத்தை வெளியே சொன்னால் உமக்கு அதன்மூலம் நல்ல இலாபம் கிடைக்கும் என்றாலும்கூட, இந்த ரகசியத்தை வேறு யாரிடமும் சொல்லமாட்டீர்கள் அல்லவா?” என்று சந்தேகக் கண்கொண்டு மீண்டும் கேட்டார்.

    முல்லாவின் நண்பர் “சத்தியம்” செய்தார். “எனக்கு இலாபம் கிடைத்தாலும் யாரிடமும் சொல்லமாட்டேன். கண்டிப்பாக சொல்லவேமாட்டேன். என்னை நம்புங்கள்” – என்று உறுதிபட அழுத்தமாய்ச் சொன்னார் நண்பர்.

    இந்த இதழை மேலும்

    இனியொரு விதி செய்வோம்….

    வலைத்தள வசதியை வளைக்கும் சிலரால்

    வளைந்து போகிறது இவளின் கதை……..

    புகைப்பட கருவியை புரட்டும் சிலரால்

    புதைந்து போகிறது இவளின் நிலை……..

    பணவெறியாளும் பசிவெறியாளும்

    பகடையானது இவளது மானம்……….

    ஆண்மை உருக்கொண்ட அரக்கர்கள்-சிலரால்

    அழிந்து போனது இவளது பெண்மை……..

    கண்காணிப்புக் கருவிக்கொண்டு இவளை

    கல்லரையில் ஏற்றின கயவர் கூட்டம்…….

    மரணத்தின் வாசலை காண்பிக்காமல்-அவர்களை

    மண்ணித்து விட்டது நமதுச்சட்டம்………

    தன் இச்சைக்கும் ஆசைக்கும்-இசையாததால்

    இவளை ஈட்டியில் குத்தினான்-இதயமற்றவன்……..

    காதல் என்னும் நாடகத்தில் இவளை

    கயிற்றில் ஏற்றினான் கள்வனொருவன்….

    பள்ளியில் பயிலும் சிறுமி இவளை

    கொள்ளியில் ஏற்றினர் கொடியவர்கள்……

    கருணையின்றி கன்னி இவளின்

    துகிலை உரித்தனர் துன்மார்க்கர்கள்………

    பெண்வெறிப் பிடித்த பேய்கள் எல்லாம்

    சுதந்திரக் காற்றில் சுற்றி வர

    மாசுகள் படியா மங்கை இவளோ

    கதவுக்குப் பின்னால் கைதியாகிறாள்……..

    சிகரத்தை அடைய சிந்திக்கும் இவளோ

    தகரத்தின் பின்னால் தள்ளப்படுகிறாள்……..

    இவள் அன்னையின் அழுகையும் அண்ணனின் கதறலும் செவிட்டுக் காதுகளை சேரவில்லை……….

    ஆசையை மறுத்தால் அமிலத்தை எடுக்கும்

    அரக்கக்கூட்டங்கள் மாறவில்லை………

    இந்த இதழை மேலும்

    தன்னம்பிக்கை மேடை

    நேயர் கேள்வி…?

    சுதந்திர தின உரையாக மக்களிடையே நீங்கள் கூறும் அறிவுரைகளும், ஆலோசனைகளையும் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.

    பிரபாகரன் பெரியசாமி

    ஆசிரியர் சேலம்.

    1945 ஆம் ஆண்டு இரண்டாம் உலகப்போர் முடிவுக்கு வந்த பிறகு காலனி நாடுகள், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக சுதந்திரம் அடைந்தன. 1947 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 15 ஆம் நாள் இந்தியா சுதந்திர நாடாக அறிவிக்கப்பட்டது, அதோடு பாகிஸ்தான் தனி நாடாகவும் பிரிந்தது.

    ஜனநாயகம்: நம்மை நாமே ஆட்சி செய்வது தானே குடியரசு, அதுவும் ஆட்சியாளர்களை நாமே தேர்வு செய்வது தானே ஜனநாயகம்? இங்கு ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த வேறு நாட்டவரை வழியனுப்பிவிட்டோம். நம் நாட்டவரையே ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்த்திவிட்டோம். ஆக ஜனநாயக முறையில் நடக்கும் குடியரசு நாட்டில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். கடந்த 71 ஆண்டுகள் சுதந்திர நாட்டில் நமது முன்னோர்கள் நினைத்தவை எல்லாம் நடந்து விட்டனவா? நமது நாட்டின் தற்போதைய நிலைமைதான் என்ன என்று பார்ப்போம்.

    அரசியல் அமைப்பு: அரசியல் சாசனம் நம் மக்கள் அனைவருக்கும் அனைத்து நீதிகளும் வழங்கிவிட்டது. அதில சமூக நீதி, பொருளாதார நீதி, அரசியல் நீதி, ஆகியவற்றில் முக்கியமானது பொருளாதார நீதி. ஏனென்றால், பொருளாதார நீதி இல்லாமல் மற்ற நீதிகள் இருந்தும் பயனில்லை. ஒருவர் பட்டினியால் வாடும்போது அவருக்கு சமூக நீதியும், அரசியல் நீதியும் கிடைத்தால், அதனால் என்ன பயன்? இன்று இந்தியாவில் 25 சதமானம் மக்கள் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே உள்ளார்கள் என்று புள்ளி விவரங்கள் கூறுகின்றன. இவர்களின் தினசரி வருமானம் ரூ. 75 க்கும் கீழ். இந்த பரம ஏழைகளுக்கு வீடு, உணவு, உடை, மருந்து, கல்வி போன்றவை எப்படி கிடைக்கும். உலக உணவு நிறுவனத்தின் கணக்கின்படி, 118 நாடுகள் பட்டிணிப் பட்டியலில் 100 ஆவது நாடாக நாம் இருக்கிறோம். பங்களாதேசம் நம்மைவிட நல்ல நிலையில் 88 வது இடத்தில் இருக்கிறது. பாகிஸ்தானும், ஆப்கானிஸ்தானும் நம்மைவிட மோசமான நிலையில் இருக்கின்றன.

    பொருளாதார சுதந்திரம்: நம் நாடு, தனிமனித வருமானத்தில் உலகில் உள்ள 188 நாடுகளில் 123 வது நாடாக இன்று இருக்கிறது. ஆப்பிரிக்க நாடுகள் சிலவும், ஆப்கானிஸ்தானும், பாகிஸ்தானும் மட்டுமே நம்மை விட ஏழை நாடுகளாக உள்ளன. அதோடு கல்வியில் 168 வது நாடாகவும், மனமகிழ்ச்சியில் 122 வது நாடாகவும் இருந்து வருகிறோம். பள்ளிகளில் சேரும் பிள்ளைகளில் 50 சதவீதம் 8வது வகுப்பை கடந்து போவது இல்லை. படித்த இளைஞர்களுக்கு வேலை இல்லை, பொறியியல் படித்த பட்டதாரிகள் குமாஸ்தா வேலைகளுக்கு விண்ணப்பிக்கிறார்கள். பொறியாளர்களுக்கு சம்பளம் மிகவும் குறைவாக கிடைக்கிறது. இது வருத்தத்திற்குரிய நிலை.

    சுகாதாரம்: தூய்மையில் 180 நாடுகளில் நாம் 177வது இடத்தில் இருக்கிறோம். உலகில் மாசுபட்ட நாடுகளில் நமக்கு கிட்டத்தட்ட முதலிடம் என்று ஆகிவிட்டது. அதுவும் கான்பூர், பரிதாபாத், வாரனாவசி, கயா, பாட்னா, டெல்லி, லக்னோ ஆகியவை உலகிலேயே முன்னனி மாசுபட்ட நகரங்களாகத் திகழ்கின்றன. ஆறுகள் சாக்கடையாகிவிட்டன, நகரங்களில் கூட திறந்தவெளி சாக்கடைகள் எல்லா இடங்களிலும் தோன்றிவிட்டன. இந்தியாவில் 56.9 கோடி மக்களுக்கு கழிப்பறை இல்லை, 6.3 கோடி மக்களுக்கு பாதுகாப்பான குடிநீர் இல்லை, 24 கோடி மக்களுக்கு மின்விசிறி கூட இல்லை. ஆண்டொன்றுக்கு 20 லட்சம் குழந்தைகள் 5 வயது நிரம்புவதற்கு முன்னரே இறந்து விடுகின்றனர். பசி, பட்டிணி, வறுமை, சுத்தமில்லாத சூழ்நிலை, இந்த அவல நிலை உலகில் படித்த மக்கள் வாழும் எந்த நாட்டிலும் இல்லை!.

    இந்த இதழை மேலும்

    கல்லூரிக் கனவுகள்…! களையாத நினைவுகள்…!

    25 ஆம் ஆண்டு வெள்ளி விழா

    முன்னாள் மாணவர்கள் (1989-1993)

    வேளாண் கல்லூரி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிலையம்

    மதுரை

    நேர்காணல் : விக்ரன் ஜெயராமன்

    பள்ளிக்காலம் என்பது பசுமையான நினைவுகள், கல்லூரிக்காலம் என்பது காலம் முழுவதும் மாறாத நினைவுகள். இந்நினைவுகளை யாராலும் அவ்வளவு எளிதாக மறக்க முடியாது.

    முகம் தெரியாமல், முகவரி தெரியாமல் அனைவரும் ஒரே கூண்டிற்குள் வரும் பறவையைப் போல கல்லூரிக்கு வந்து, நண்பர்களிடம் பழகி, பிறகு முடிக்கின்ற காலத்தில் கல்லூரி முழுவதும் உறவுகளாக்கிக் கொள்வது தான் நினைவுகள்.

    அந்த வகையில் 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்  மதுரை வேளாண் கல்லூரி படித்த அப்போதைய மாணவ மாணவியர்கள், தற்போது 90 % அரசுப்பணி ஊழியர்கள், 5% பேராசிரியர்கள் 5 % தனியார் துறையில் மேலாளர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் சந்தித்த நெகிழ்ச்சியான சம்பவம் மதுரை வேளாண் கல்லூரியில் நடைப்பெற்றது. முகமலர்ச்சியான இத்தருணத்தில் அவர்களை சந்தித்தோம்.. அப்போது அவர்களின் நினைவுகளை நம்மோடு பகிர்ந்து  கொண்டார்கள் அதிலிருந்து நாமும் பயணிப்போம்.

    கே : மதுரை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தின் தோற்றம் பற்றிக் கூறுங்கள்.

    இக்கல்லூரியானது 1965 ஆண்டு காங்கிரஸ் ஆட்சியில் திரு. கக்கன் அவர்கள் கல்வித்துறை அமைச்சராக இருந்த போது அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது.  கல்லூரித் தொடங்கிய காலத்தில் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் இயங்கி வந்தது. அதன் பிறகு 1977 ஆண்டு கோவை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் வந்தது. அன்று முதல் இன்று வரை எத்தனையோ மாணவர்களை இக்கல்லூரி உருவாக்கியிருக்கிறது. அந்த வகையில் 1989 முதல் 1993 ஆண்டு படித்த மாணவர்கள் தான் நாங்கள். எங்களின் 25 வது ஆண்டு வெள்ளி விழாவை தற்போது இக்கல்லூரியில் சிறப்பாகக் கொண்டாடினோம்.

    கே : உங்களின் கல்லூரி அனுபவங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

    இப்பொழுதும் எங்களுக்கு நினைவு இருக்கிறது. 1989 ஆண்டு  நாங்கள் கல்லூரியில் சேர்ந்து அந்த முதல் நாள். இங்குள்ளவர்களில் பெரும்பாலனோர் கிராமப்பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்கள். யாரும் யாருக்கும் அறிமுகமில்லாதவர்கள். எல்லா வகுப்பையும் போலவே  எங்கள் வகுப்பிலும் பெண்களே அதிகம் இருந்தார்கள், 59 பெண்கள், 17 ஆண்கள் இருந்தோம். எல்லோரும் ஒவ்வொரு கனவுகளுடன்  கல்லூரிக்கு வந்தோம்.

    சிறிது நாட்களிலேயே  அனைவரிடமும் அன்பாகப் பழக ஆரம்பித்துவிட்டோம். கல்லூரி என்றாலே கலகலப்புக்கும், மகிழ்ச்சிக்கும் குறை இருக்காது. சொந்த பெயரை விட ஒவ்வொருக்கும் ஒரு மாற்றுப் பெயரை வைத்து தான் அழைப்போம்.

    எங்களுக்கு வந்த பேராசிரியர்களும், முன்னாள் சீனியர் மாணவ மாணவியர்களும் எவ்வித சந்தேகம் கேட்டாலும் உடனுக்குடன் அதனைத் தெளிவுப்படுத்தி விடுவார்கள். அந்தளவிற்கு இணக்கமான நட்புக் கொண்டிருந்தார்கள். தேர்வு காலங்களிலும் நாங்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்து கொள்வோம். இப்படியே எங்களின் இந்த இனிமையான பயணம் தொடர்ந்து சென்றது.

    கே: நீங்கள் கல்லூரி முடிந்தவுடன் இதுபோன்று சந்திக்க வேண்டும் என்று திட்டம் வகுத்துக் கொண்டீர்களா?

    ஆம். கல்லூரி முடித்துவுடன் விடை நல்கு விழாவில் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து நம்முடைய நட்புத் தொட வேண்டும் என்றால், நம் ஆண்டிற்கு ஒரு முறை சந்திக்க வேண்டும் என்று திட்டம் வகுத்தோம். அப்போதைய சூழலில் அது சரியாக இருந்தது. எங்கள் பேஜில் பெண்கள் அதிகம் என்பதால் அவர்களை அனைவரையும் ஒற்றிணைக்க முடியவில்லை.

    ஒவ்வொருவரும் கல்லூரியை முடித்தவுடன் திருமணம், மேல்படிப்பு, உள்நாடு மற்றும், வெளிநாடுகளில் வேலை என்று ஒவ்வொரும் இரைத் தேடும் பறவைகளாக பல திசையில் சென்று விட்டார்கள். இது காலத்தின் கட்டாயம் தான் இதை மாற்ற முடியாது. எல்லோரிடமும் பேச முடியவில்லை என்றாலும் சிலர் அன்று முதல் இன்று வரை நட்பைத் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறோம்.

    கே : பலதிசைகளில் உள்ளவர்களை எப்படி ஒன்றிணைத்தீர்கள்?

    தற்போது அறிவியிலின் வளர்ச்சி அதிகமாக வளர்ந்துள்ளதால் சமூக வலைதளங்கான வாட்ஸ் ஆப், பேஸ்புக்,  ஸ்கைப் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்திக்  கொண்டோம். 2 மாதங்களுக்கு முன்னரே இதற்கான திட்டத்தைத் தீட்டினோம். அதன் படி அதற்கு என்று தனித்தனியே குழுக்களைப் பிரித்து அனைவரையும் அழைத்து விட வேண்டும் என்று நினைத்தோம். அதன் விளைவாக சுமார் 39  பேர் பங்கு பெற்றார்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்தவர்கள் சிலர் ஸ்கைப் மூலம் தாங்கள் வர முடியாத காரணத்தையும், அடுத்து முறை வருகிறேன் என்ற உத்திரவாதத்தையும் கொடுத்தார்கள்.

    கே : அன்று ஒரு நாள் நிகழ்வு எப்படியிருந்தது?

    நாங்கள் நினைத்தது போலவே தூரத்திலிருந்து வந்தவர்கள் ஒரு நாள் முன்னரே விழா நடக்க இருக்கும் ஹோட்டல் ஆகாஷ் கிளப்பிற்கு வருகைப் புரிந்து விட்டார்கள்.

    4 ஆம் தேதி மாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் விழா இனிதே தொடங்கியது.  பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு சந்திக்கும் நேரத்தில் ஒவ்வொருவரும் மனதில் மிகுந்த முகமலர்ச்சியுடன் சந்தித்து, கைக்குலுக்கி வரவேற்று கொண்டோம்.

    5 ஆம் தேதி  காலை 8 மணிக்கு மீண்டும் தொடங்கிய விழாவில் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் அறிமுகம் செய்து கொண்டார்கள். அன்று உலக நண்பர்கள் என்பது எங்கள் விழாவிற்கு கூடுதல் பலம் கொடுத்தது.  படிக்கின்ற காலத்திலும் தற்போதும் ஒருவருக்கொருவர் செய்துகொண்ட உதவிகளையும், செய்யும் உதவிகளையும் கூறிக்கொண்டார்கள். அனைவரிடத்திலும் முகம் மாற்றம், உடல் மாற்றம் இருந்தது. மாணவர்களாய் பிரிந்து இன்று பல அதிகாரிகளாய் சந்தித்துக் கொண்ட அத்தருணம் மிகவும் சுவாரஸ்சியமாக இருந்தது. குறிப்பிட்ட நேரப்படி ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் சரியாக அமைத்துக்  கொண்டோம்.   பிறகு நாங்கள் அமர்ந்து படித்த வகுப்பை, பேராசிரியர் முருகன் அவர்கள் அழைத்துச் சென்று காட்டினார். மனதிற்குள் மீண்டும் நாங்கள் படிக்க வந்ததாகவே உணர்ந்தோம். அந்தளவிற்கு மட்டற்றமகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. அந்த வகுப்பில் நாங்கள் செய்த அத்துனை நிகழ்வுகளும் எங்கள் மனக்கண் முன் காவியமாக ஓடியது. மற்ற நாட்கள் கடிகார முள் சுற்றுவதை விட அன்று வேகமாகச் சுற்றியதை எங்களால் உணர முடிந்தது. கல்லூரிக்கு முன்வாயலில் குழுப் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம்.

    கே: 25 ஆண்டுகளின் உங்களின் கல்லூரி நினைவுகள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?

    இந்தக் கல்லூரி வளாகத்திற்குள் எங்களின் கால் தடம் படாத இடமே எதுவுமில்லை என்று தான் சொல்ல  வேண்டும். அதற்கு இங்குள்ள மரங்களும் கட்டிடங்களும், கேண்டீனும் தான் சாட்சி.

    எல்லா மரங்களும் எங்களைப் பற்றி நன்றாக கூறும், அமர்ந்து படித்த போதும், சாப்பிடும் போதும், நண்பர்களிடம் அரட்டை அடித்த போதும் எங்களோடு ஒன்றோடு ஒன்றாக இருந்த இந்த மரங்கள் தான்.

    நாங்கள் படித்த போது இருந்ததை விட நிறைய கட்டிடங்கள் தற்போது வளர்ந்து விட்டது. ஆனாலும் இன்னும் எங்களின் கல்லூரி நினைவுகளை நினைவுப்படுத்தும் எத்தனையோ நினைவுச் சின்னங்கள் இன்னும் இருக்கிறது.  மீண்டும் கையில் புத்தகத்துடன் நண்பர்களோடு ஒன்றாக வகுப்பிற்குச் சென்ற அந்த நாட்கள் வராத என்ற ஏக்கமும் எங்களுக்குள் இருக்கிறது.

    நாங்கள் படித்த போது இருந்த பேராசிரியர்கள் இன்றும் ஒரு சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும் மனதிற்குள் ஆனந்தமே தென்பட்டது.

    இந்த இதழை மேலும்