Home » Articles » முயற்றேன் வென்றேன்

 
முயற்றேன் வென்றேன்


ஆசிரியர் குழு
Author:

ச. சரவணன்

சன்லக்ஷ் கார் ஒர்க்ஸ் ஷாப்

வடவள்ளி

பயணிக்கும் பாதையை மட்டும் விரும்புங்கள் வெற்றி என்னும் சிம்மாசனத்தை அடைந்து விடலாம் என்பது பொன் மொழி. அந்த பொன் மொழியை தன் வாழ்க்கையில் கடைபிடித்து இன்று மெக்கானிக் துறையில் தனக்கென ஒரு தனி இடம் பிடித்து வசித்து வருகிறார் கோவையைச் சேர்ந்த

நான் பிறந்தது கோவை மாவட்டத்திலுள்ள சீரநாயக்கன் பாளையம் என்னும் ஊரில் தான் பிறந்தேன். அப்பா சண்முகம், அம்மா லட்சுமி அம்மாள் இவர்களுக்கு நடு மகனாகப் பிறந்தேன் நெசவுத் தொழில் செய்யும் குடும்பம் எங்கள் குடும்பம். வீட்டிலேயே நெசவு செய்து வந்தனர். அண்ணன் தண்டபாணி, தம்பி. தனபால். மனைவி கல்பனா எனக்கு இரண்டு மகள் பூமிகா, கவிநயா.

நான் சீரநாயக்கன் பாளையத்திலுள்ள அரசு தொடக்கப்பள்ளியில் தான் படித்தேன். பள்ளி நாட்கள் யாருக்கும் அவ்வளவு எளிமையாக மறந்து விடாது. பாடம் சொல்லிக் கொடுத்த ஆசிரியர்கள், வகுப்பறையில்லாமல் மரத்தடியில் அமர்ந்த படிந்த ஞாபகம், மதிய சத்துணவு, பழகிய நண்பர்கள் என அனைத்தும் ஒரு பொக்கிஷம் போல் இன்றும் மனக்கதவைத் திறந்து பார்த்தால் பல நினைவுக் குவியல்கள் இன்றும்  தென்படுகிறது.

அப்போது நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்து வந்தேன். என்னுடைய உறவினர் ஒருவர் பள்ளிக்கு வந்தார். வீட்டிற்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார். என் வீட்டின் முன் நிறைய பேர் கூடியிருந்தார்கள். அனைவர் முகத்திலும் சோகம் அழுகையுடன் காணப்பட்டனர். நானும் உள்ளே சென்று பார்க்கும் போது என் தந்தை இறந்ததை அப்போது தான் உணர்ந்திருந்தேன். எனக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. அப்பா இறந்து பல நாட்கள் ஆகியும் எங்கள் வீட்டில் சற்றும் சோகம் மாறவில்லை.

நானும் பள்ளிக்குச் சொல்லமால் வீட்டிலேயே தான் இருந்தேன். அதன் பிறகு எனக்குப் பள்ளிக்கூடம் செல்ல பிடிக்கவில்லை. என்னுடன் பிறந்தவர்கள் 2 பேர் அண்ணன் அப்போது லேத் ஒர்க்ஸ் ஷாப்பில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். எனக்கும் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று ஆர்வம் ஏற்பட்டது. வீட்டில் நான் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று எந்த நிர்பந்தமும் போடவில்லை. அவர்கள் பள்ளிக்குத் தான் செல்ல சொன்னார்கள் ஆனால் நான் தான் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று உறுதியாக இருந்தேன்.

9 வயதிருக்கும், நான் முதன் முதலில் வேலைக்கு சேரும் போது. என் அண்ணன் தான் அருகிலிருந்த ஒர்க்ஷாப் ஒன்றில் வேலைக்குச் சேர்த்து விட்டார். காலை 8 மணிக்கு அம்மா சமைத்துக் கொடுக்கும் உணவு பையோடு சென்றால் மாலை 5  மணி ஆகி விடும். பள்ளிப்பருவம் சற்றும் மாறாத வயதில் வேலைக்குச் செல்வது ஆரம்பத்தில் சற்று கடினமாகத் தான் இருந்தது. நாட்கள் செல்ல செல்ல வேலையோடு பயணிக்கத் தொடங்கி விட்டேன். இப்படியே நாட்கள் நகர்ந்தது.

இந்த இதழை மேலும்


Share
 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


October 2017

இரணமும் இதமும்
காலங்கள் மாறுமோ
அவசர சிகிச்சைப் பிரிவை அணுக வேண்டிய சூழ்நிலைகள்
முயற்றேன் வென்றேன்
கண்ணுக்குத் தெரியாத புனிதம்
ஆசையும் இயக்கமும்
மன்னிப்புக் கேட்கிறேன் மனசாட்சியே…
மதுரை வேளாண் கல்லூரியின் திட்ட இயக்குனருக்கு 2014 ஆம் ஆண்டிற்கான சிறந்த வேளாண் விஞ்ஞானி விருது
அக்டோபர் மாத உலக தினங்கள்
சோதனையை சிந்தித்து சாதனையை வெற்றிடு
ஏன் இப்படி?… இப்படித்தான்
என் பள்ளி
மனவயல்
கனவை நனவாக்குவது திறமையா? கடின உழைப்பா?
வாழ நினைத்தால் வாழலாம் – 9
வெற்றி உங்கள் கையில் – 46
உண்மை என்னும் வற்றாப் புகழ்
தன்னம்பிக்கை மேடை
எண்ணங்களைதூய்மைப்படுத்து! ஏற்றங்களை மேன்மைப்படுத்து!!
உள்ளத்தோடு உள்ளம்