Home » Articles » மன்னிப்புக் கேட்கிறேன் மனசாட்சியே…

 
மன்னிப்புக் கேட்கிறேன் மனசாட்சியே…


சரவண பிரகாஷ் கோவை
Author:

மனிதம், இறைமை, மிருகம் ஆகிய மூன்று நிலைகளுக்கு இடையில் இருந்து நான் எழுதுகிறேன். இந்த அகிலத்தில் பலருக்கும் வாழப்பிடிக்கிறது, ஆனால் சிலருக்கு மட்டுமே நல்வாழ்வு அமைகிறது.

வாழ்வின் இலையுதிர்காலத்தையும், வசந்தகாலத்தையும் சம அளவில் அனுபவிக்கும் நவீன சமுதாய மனிதர்களே, கண்ணனுக்குத் தெரியாத சில மனிதர்களின் வாழ்வியல் பற்றி உங்களோடு கொஞ்ச நேரம் பேசிடவே என் எழுத்துக்கள் இங்கே பிரசவிக்கிறேன்.

நவீன மானுடக் கடலில் உங்களுள் நானும் ஒரு துளி என்பதை இப்போதே உறுதி படுத்திக்கொள்கிறேன். பல இரவுகள் என் தலையணையை நான் காலங்கப்படுத்தி இருக்கிறேன், அவையனைத்தும் என் மீது நான் கொண்ட எண்ணங்களின் தாக்கம். இப்போது, மனிதர்களின் வார்த்தைகள் மௌன்னித்து போய் இருக்கின்ற இந்த நீள இரவில் என் கண்ணீர் மொழிக்கு காரணம் அவர்கள் தான்.

இப்போதும் கூட நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நொடி பொழுதில் கூட எங்கோ ஒரு மூலையில் சில இதயங்கள் அழுது கொண்டிருக்கும், பேருந்து நிலையங்களில் சில கண்கள் கதறி அழுது கொண்டிருக்கும், சில வயிறுகளை உணவுகள் நிராகரித்திருக்கும், சிலரின் உணர்வுகள் காலம் தன் காலில் போட்டு மிதித்துக் கொண்டிருக்கும், வறுமையின் பிடியில் சிக்கி தவிப்போர் பலருண்டு, அவர்களுக்காக தான் என் இதயமும் கண்களும் ஒருசேர கலங்குகிறது!

பிரியத்திற்குரியவர்களே! நீங்கள் வீட்டை விட்டு வந்த பின்பு ,வீடில்லாமல் தெருவில் கிடைக்கும் முதியவர்களை என்றாவது ஒருநாள் உங்கள் கவனத்தை ஈர்த்ததுண்டா?பிஞ்சு கைகள் உங்கள் கைகளை நோக்கும் போது உங்கள் இதயத்தின் சில நரம்புகள் அருந்ததை உணர்ந்ததுண்டா?

உங்கள் வாழ்வின் ஒருமுறையாவது அவர்கள் வாழ்க்கை பின்னோட்டத்தை அறிய முற்பட்டதுண்டா?என்னை மன்னித்து விடுங்கள் நண்பர்களே! இந்த உலகில் நீங்களும் நானும் கைதேர்ந்த நடிகர்களாக துடிக்கிறோம், மனிதனாகும் முயற்சியை மறுதலித்துவிட்டு…!

இந்த இதழை மேலும்

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment