Home » Articles » வெற்றி உங்கள் கையில்-19

 
வெற்றி உங்கள் கையில்-19


கவிநேசன் நெல்லை
Author:

நன்றி மறக்கலாமா?

அன்று ஒரு நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.

அவர் உழைப்பால் உயர்ந்தவர். வறுமை நிலையிருந்து தன்னை மிகப்பெரிய நிறுவனத்தின் தலைமை பொறுப்புக்கு உயர்த்திக்கொண்டவர். மிகச்சிறந்த வெளிநாட்டு நிறுவனத்தில் “சி.இ.ஓ.”வாக பணிபுரிவதாக பெருமைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பவர். அவரோடு கொஞ்சநேரம் தனியாகப் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

“சார்…. இந்தியாவில நான் படிச்ச படிப்புக்கு சரியான வேலை கிடைக்கவில்லை. இப்ப பாருங்க வெளிநாட்டில எனக்கு நல்ல சம்பளம். நல்ல பதவி. சந்தோசமாக இருக்கிறேன். இப்போ நான் ஊருக்கு வந்தா என்னைச்சுற்றி ஒரு கூட்டம் வரும். நான் கஷ்டப்பட்டு பஞ்சாயத்து யூனியன் ஸ்கூல்ல படிக்கும்போது, ஒருத்தர்கூட எனக்கு உதவவில்லை. நானாகத்தான் படித்தேன். வீட்டில் அப்பா, அம்மாகூட என் படிப்புக்கு உதவவில்லை. கல்லூரியில் கஷ்டப்பட்டு படித்தேன். ஊர்க்காரர்களும், உறவுக்காரர்களும் கண்ணை மூடிக்கொண்டார்கள். இப்போது நான் நல்லநிலையில் இருக்கிறேன் என்பதை தெரிந்தவுடன் நெருங்கி வருகிறார்கள். அன்று உதவ மறுத்தவர்கள் இன்று உதவிகேட்டு நிற்கிறார்கள்” – என்று சற்று அழுத்தமாகவே கூறினார். “நன்றிகெட்ட உலகம்” என்று உலகத்தை நினைத்து வருத்தப்பட்டார்.

தன்னுடைய முயற்சியால் மட்டுமே தான் இந்த நிலைக்கு வந்ததாகவும், இந்தநிலையை அடைந்ததாகவும் அவர் பெருமைப்பட்டுக்கொண்டார்.

அந்த நண்பரது பேச்சு எனக்கு வித்தியாசமாகவே தெரிந்தது.

“யாருடைய உதவியும் இல்லாமல், தானாகவே இந்த நிலையை அடைந்துவிட்டதாக அவர் பெருமைப்படுவது சரியில்லை” என்றே எனக்குத் தோன்றியது.

“யாரும் உங்களுக்கு உதவ முன்வரவில்லையா? என்று நான் கேட்டேன்”.

பெத்த “அம்மா அப்பாகூட உதவி செய்யவில்லையென்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்” – என்று உணர்ச்சி வசப்பட்டு கூறினார்.

எனது நண்பரது பேச்சு ஏன் இப்படி அமைந்தது? என்பதை சற்று சிந்தித்துப் பார்த்தேன்.

“அடுத்தவர்கள் எல்லாம் எனக்கு உதவ வேண்டும்” என்றஎண்ணம் இளம்வயதில் பலரது மனதில் குடிகொண்டிருப்பதுதான் என் நண்பரது பேச்சுக்கு காரணமாக அமைந்தது என்பதை புரிந்துகொண்டேன்.

“எனது இந்த எண்ணம் சரிதானா?” என்ற கேள்விக்கான விடையை அடுத்தவாரத்தில் நான் நடத்திய பயிற்சி வகுப்பில் தெரிந்துகொண்டேன்.

அது தலைமைப் பண்புகளை வளர்ப்பது பற்றிய பயிற்சி. அந்தப் பயிற்சியில் சுமார் 40பேர் கலந்துகொண்டனர். பயிற்சியில் ஒரு பகுதியாக ஒரு கேள்வியை பயிற்சி பெறவந்தவர்களிடம் கேட்டேன்.

“இன்று உங்களுக்கு யாராவது உதவி செய்திருக்கிறார்களா?. இப்போது காலை 11 மணி ஆகிறது. இந்த 11 மணிவரை இன்று உங்களுக்கு உதவி செய்தவர்கள் யார்?” என்றகேள்வியை கேட்டேன். வெள்ளைத்தாளில் பதில் எழுதித் தரும்படி சொல்விட்டு பதில் எழுத 10 நிமிடங்கள் அவர்களுக்குக் கொடுத்தேன்.

மொத்தமுள்ள 40 பேரில் இரண்டு மூன்று பேரை தவிர, மற்றவர்கள் அந்த வெள்ளைத்தாளை அப்படியே திருப்பித் தந்தார்கள்.

“இன்று காலை 11 மணிவரை யாருமே உங்களுக்கு உதவி செய்ததாக நீங்கள் உணரவில்லையா?” என்று அவர்களிடம் கேட்டேன். அவர்கள் “யாருமே எங்களுக்கு உதவி செய்யவில்லை சார்” – என்று சிரித்துக்கொண்டே ஒரே குரல் சொன்னார்கள்.

“நான் சொல்வது உங்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். இருந்தாலும் உங்கள் சிந்தனையில் கண்டிப்பாக மாற்றம் தேவை என்பதற்காக நான் இதனை சொல்லவேண்டிய நிலையில் இருக்கிறேன் என்று சொல்க்கொண்டே பயிற்சி வகுப்பில் கலந்துகொண்ட ஒருவரை மேடைக்கு அழைத்தேன்”.

“தம்பி நீங்கள் காலை 11 மணிவரை என்னென்ன செயல்களெல்லாம் செய்தீர்கள்? என்று கேட்டேன். அவர் தனது செயல்களைப் பட்டியட்டார்.

“காலையில் படுக்கையிருந்து எழுந்தபின்பு, பல் துலக்கி, காபி குடித்து, பேப்பர் படித்து டிபன் சாப்பிட்டேன். பின்னர், பஸ்ஸில் ஏறி, பயிற்சி வகுப்புக்கு வந்துவிட்டேன் சார்” என்றார் அவர்.

அவரிடம் இன்னும் சில கேள்விகளை நான் கேட்டேன்.

“நீங்கள் காலையில் படுக்கையிருந்து எழுந்ததாகச் சொன்னீர்கள். உங்களுக்கு சுகமான உறக்கத்தை தந்த கட்டிலைச் செய்தவர் யார்? அதன்மேல் இருக்கும் மெத்தையை செய்தவர் யார்? அதன்மேல் விரிக்கப்பட்ட படுக்கை விரிப்பை செய்து உங்களுக்கு உதவியவர் யார்? தலையணையைத் செய்தவர் யார்? தலையணை உறையை தயாரித்தவர் யார்?

நீங்கள் படுத்திருந்த படுக்கை அறையை கட்டியவர் யார்? அங்கு சுழலும் மின்விசிறியைச் செய்தவர் யார்? அதற்கு மின்சாரம் வசதியை உருவாக்கியவர் யார்? சுவிட்ச் செய்தவர் யார்? சிமெண்ட் தயாரித்தவர் யார்? பெயிண்ட் அடித்தவர் யார்?

பின்னர் பல் துலக்கியதாகச் சொன்னீர்கள். உங்களது பேஸ்ட்டை செய்தவர் யார்? பிரஷ் செய்வதில் ஈடுபட்டவர்கள் யார்? குழாயில் தண்ணீர் வரச்செய்தவர் யார்? டேப்பை தந்தவர் யார்? வாஷ் பேஷனை தயாரித்தவர் யார்?

பல் துலக்கியப்பின் காபி சாப்பிட்டதாகச் சொன்னீர்கள். அந்த காபியை விளைவித்தவர்கள் யார்? காபிப் பொடியை தயாரித்தவர் யார்? பாலை உங்கள் வீட்டிற்கு கொண்டு சேர்த்தவர் யார்? சீனியை தயாரித்தவர்கள் யார்?

காபி குடித்தபின் பேப்பர் படித்ததாகச் சொன்னீர்கள். அந்த பேப்பரை தயாரித்தவர்கள் யார்? செய்தி எழுதியவர் யார்? அச்சடித்தவர்கள் யார்? அதனை உங்கள் ஊருக்குக் கொண்டுவந்தவர்கள் யார்? பேப்பர் படித்தபோது நீங்கள் அமர்ந்த நாற்காலியை தயாரித்தவர் யார்?

பேப்பர் படித்து முடித்தபின்பு டிபன் சாப்பிட்டதாகச் சொன்னீர்கள். அதனை தயாரித்தவர் உங்கள் அம்மா என்பதையும் நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்கள். பஸ்ஸில் வரும்போது டிரைவர், கண்டக்டர் என பலரது உதவி உங்களை அறியாமலேயே உங்கள்மீது படர்ந்திருக்கிறது. இதைக்கூட நீங்கள் உணரவில்லையென்றால் நன்றியை நீங்கள் எப்படி உணர்வுபூர்வமாக அறிந்துகொள்ள முடியும்?” – என்று கேட்டேன்.

சிரித்தவர்கள் திகைத்தார்கள்.

பயிற்சி வகுப்பில் கலந்துகொண்ட இன்னொருவர் எழுந்தார். “நாங்கள் இப்படி நினைத்துப் பார்க்கவில்லை சார்” – என்றார்

“நீங்கள் எப்படி நினைத்தீர்கள்?” என்று கேட்டேன்.

“யாராவது பணம் கொடுத்து உதவினால்தான், அது உண்மையான உதவி என்று நினைத்திருந்தேன். பணத்தைக் கொடுத்துத்தான் இத்தனை வசதிகளையும் வாங்கியிருக்கிறோம். இதற்கு ஏன் நன்றி சொல்ல வேண்டும்?” என்று அவர் கேட்டார்.

பணத்தைக் கொடுத்து எதை வேண்டுமானாலும் வாங்கிக்கொள்ளலாம்? என்றபாணியில் சிலர் நினைப்பதால்தான் இன்று நம்மில் பலர் நன்றி மறந்தவர்களாக அலைகிறார்கள். “பணத்தைக் கொடுத்து நாயை வாங்கலாம். நாயின் அன்பை வாங்க முடியாது” என்பது சீன பழமொழி.

பணம் கொடுத்தால்கூட பலருடைய அன்பும், பாசமும். உதவியும் இல்லையென்றால், எந்தச் செயலையும் சிறப்பாக நம்மால் செய்ய முடியாது.

நம்மில் பலர் நமக்கு நேரடியாக உதவி செய்தவர்களை மட்டுமே, உதவி செய்தவர்களாக நினைத்து நன்றி உணர்வோடு இருக்கிறார்கள். பணம், பொருள், உடல் உழைப்பு, தர்மம், ஆதரவு, இரக்கம் என பல்வேறு நிலைகளில் நேரிடையாக நமக்கு உதவி செய்தவர்களை நம்மால் எளிதில் அடையாளம் காண இயலும். எனவே அவர்களுக்கு நன்றி சொல்வது கடினமான செயல் அல்ல. ஆனால், நமது நலனுக்காகவும், வளர்ச்சிக்காவும் நேரடியாக வந்து உதவாமல், மறைமுகமாக பலர்

உதவியிருக்கலாம். சிபாரிசு, தொலைபேசிமூலம் ஆதரவு, நாம் பயன்படுத்துவதற்காக பொருட்களை உற்பத்தி செய்வது என வெவ்வேறு நிலைகளில் மறைமுகமாக நமக்கு உதவி செய்தவர்கள் பலர் இருப்பார்கள். அவர்களையும் இனம்கண்டு தகுந்த நேரத்தில் நன்றி சொல்ல பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆதரவு தந்த அம்மா, அப்பா, அரவணைத்து நிற்கும் அண்ணன், தங்கைகள், பக்கபலமாக இருந்த பக்கத்துவீட்டுக்காரர்கள், ஊக்கத்தோடு உற்சாகப்படுத்தும் உறவுக்காரர்கள், உங்களைப் பாராட்டும் ஊர்க்காரர்கள், அழகாய் பாடத்தைக் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள், இலவச கல்வி தந்த இந்திய அரசு – எனப் பலரிடம் பல்வேறு விதமான உதவிகளை நீங்கள் பெற்றிருப்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.

“ஒருவர் செய்த நன்றியை மறந்தவர்களுக்கு இந்த உலகத்தில் உயர்வு இல்லை என்பது திருவள்ளுவரின் அழுத்தமான சிந்தனை ஆகும். எனவே நமக்கு உதவியவர்களுக்கு நாம் நிச்சயமாக நன்றி சொல்ல வேண்டும். அதேபோல் மற்றவர்களுக்கும் பலனை எதிர்பாராமல் உதவ முன்வர வேண்டும்” – என எனது கருத்தைச் சொன்னதும் அதனை மகிழ்வுடன் அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

உலக அளவில் சிறந்த வெற்றியைப் பெற்றவர்கள் எல்லாம் தங்களுக்கு உதவிய நல்ல உள்ளங்களை நாள்தோறும் வணங்குகிறார்கள். கற்றுத்தந்த ஆசிரியர்கள், சிறப்பைப் பெற்றுத்தந்த நண்பர்கள், உறவினர்கள் என பட்டியலிட்டு, உதவி செய்தவர்களை நன்றியோடு நாள்தோறும் பேணி பாதுகாத்து வருகிறார்கள்.

“இளம் வயதிலேயே நன்றியுணர்வை வளர்த்துக்கொண்டவர்களால்தான் வளமான வாழ்க்கையை வளர்த்து, மகத்தான வெற்றியைப் பெற்று, சிறப்பான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியும்” என்பதை உணர்ந்துகொண்டால் வெற்றி என்னும் சொல் நம்மோடு நிரந்தரமாக எந்நாளும் தங்கிவிடும்.

 

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


July 2015

என் பள்ளி
காலத்தின் காதலர்கள்
அஜந்தாவா எல்லோராவா
அனுபவம்… ஆனந்தமாகட்டும்
வெற்றி உங்கள் கையில்-19
அதிவிரைவு செயல்திறன் குறைபாடு
மிகப்பெரும் வெற்றிக்குப்பின் கர்வம் கொள்ளுவது தவறா?
வெற்றித் திருமகள் ஆரத்தழுவுகிறாள்
இடைவெளியை பூஜ்யமாக்கும்
நிதானம்
தொல்லைகளை விட்டுவிடு! எல்லைகளைத் தொட்டுவிடு!
தன்னம்பிக்கை மேடை
உள்ளத்தோடு உள்ளம்