Home » Articles » வெற்றிக்கு யார் பொறுப்பு?

 
வெற்றிக்கு யார் பொறுப்பு?


கவிநேசன் நெல்லை
Author:

வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றவர்களிடம் “உங்கள் வெற்றிக்கு யார் காரணம்?” என்று கேட்டால் “எனது வெற்றிக்கு நான்தான் காரணம். எனது சிறப்புத் திறமைகள் காரணம். எனது புத்திக்கூர்மை காரணம். எனது உழைப்பு காரணம். என்னிடமுள்ள அனுபவம் காரணம்” என்று சிலர் மார்தட்டிப் பேசுவார்கள்.

ஆனால், அதேவேளையில் “உங்கள் தோல்விக்கு யார் காரணம்?” என்று யாராவது கேட்டால், “என் தோல்விக்கு எனது குடும்பம்தான் காரணம். எனது ஊர்தான் காரணம். எனது நண்பர்கள்தான் காரணம். எனது உறவுக்காரர்கள்தான் காரணம். நான் வாழ்கின்ற சூழல்தான் காரணம் என்று பலவித காரணங்களை அடிக்கிக்கொண்டே போவார்கள்.

தங்களின் வெற்றிக்கு தாங்களே பொறுப்பு ஏற்றுக்கொள்வதைப்போல தங்களது தோல்விக்கும் தாங்களே காரணம் என ஏற்றுக்கொள்வதுதான் நியாயமான செயலாகும்.

“நீ தேர்வில் மிக குறைந்த மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்கிறாய். அதற்குக் காரணம் என்ன?” என்று மாணவர் சுகந்தனிடம் கேட்டார் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்.

“எனக்கு இப்படியொரு நிலைமை வருவதற்கு எங்கள் பள்ளிதான்  காரணம். எங்கள் பள்ளியில் சரியான ஆசிரியர்கள் கிடையாது. ஒழுங்காக பாடம் நடத்தமாட்டார்கள். திருப்புதல் தேர்வு (Revision Test) கூட நடத்தமாட்டார்கள். பள்ளியில் என்கூட படிக்கும் மாணவர்களும் நல்லவர்கள் இல்லை. யாரிடமாவது சிலர் எப்போதும் சண்டை போட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள். எங்கள் தலைமை ஆசிரியர் அடிக்கடி லீவு போட்டுவிடுவார்” என்று தனது பள்ளியின் சூழலை காரணம்காட்டி தப்பித்துக்கொள்ள நினைத்தான் சுகந்தன்.

பக்கத்து வீட்டுக்காரர் விடுவதாக இல்லை.

“மொத்தமுள்ள 60 பேரில் 500க்கு 490க்குமேல் மதிப்பெண்கள் எடுத்தவர்கள் 34 பேர். சிலர் 495 மதிப்பெண்களுக்கு அதிகமாகவும் மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்றான் சுகந்தன்.

“தம்பி… சுகந்தன் நீங்கள் சொல்வது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. உனக்கு எஸ்.எஸ்.எல்.சியில் 318 மார்க்தான் கிடைத்திருக்கிறது. நீ குறைந்த மதிப்பெண்களுக்கு அந்தப் பள்ளிக்கூடம்தான் காரணம் என்று சொல்கிறாய். ஆனால், உன்னோடு படித்த மற்றமாணவர்களில் சிலர்கூட 400க்கு மேல் மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருக்கும்போது உனக்கு மட்டும் பள்ளியின் சூழல் பிரச்சனையாகத் தெரிகிறதே. அது ஏன்?” என்று கேட்டார்.

சுகந்தனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

சுகந்தனைப்போலவே, நிறைய மாணவ – மாணவிகள் தங்கள் மதிப்பெண்கள் குறைவதற்கு பல்வேறு காரணங்களை புதிது புதிதாகக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறார்கள். தங்கள் மதிப்பெண்கள் குறைவதற்குக் காரணம் தாங்கள் படிக்கும் பள்ளிகள் என்றும், தங்களது ஆசிரியர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் என்றும் கூறுகிறார்கள். தங்கள் தோல்விக்கான பொறுப்பை அடுத்தவர்கள் தலையில் தூக்கி வைத்துவிடுகிறார்கள். ஒருவரது உயர்வுக்கும், தாழ்வுக்கும் அவரது செயல்கள்தான் காரணமாகிறது என்பதை கண்டிப்பாக மாணவ – மாணவிகள் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொருவரும் தனது பொறுப்புகளை உணர்ந்து செயல்படுவதை “பொறுப்புணர்வு” (Responsibility) என அழைப்பார்கள். இந்த பொறுப்புணர்வுதான் ஒரு செயலை ஆர்வமாகவும், அதிக ஈடுபாட்டுடனும் செய்வதற்கு தூண்டுதலாக அமைகிறது. பொறுப்புணர்வை நன்கு உணர்ந்துகொண்டவர்கள் வாழ்க்கையில் எளிதில் வெற்றிகளைக் குவிக்கிறார்கள்.

பள்ளி – கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவ – மாணவிகள், படிக்கின்ற காலத்தில் சிறந்த முறையில் படிக்க வேண்டும் என்கின்ற எண்ணத்தை மனதில் நிறுத்தி, பொறுப்புணர்வோடு நடந்துகொள்ள வேண்டும். தனது பொறுப்பை தட்டிக் கழிக்க பழகியவர்கள் வாழ்க்கையில் பல நேரங்களில் சோதனைகளை சந்திக்கிறார்கள். தனது பொறுப்பு இது என்று வரையறுக்கப்படாவிட்டாலும், எந்தப் பொறுப்பையும் மகிழ்வுடன் ஏற்றுக்கொண்டவர்களின் வாழ்க்கை வெற்றிகரமாக அமைகிறது. மக்களின் மரியாதையும் அவர்களுக்கு உண்டு.

“அன்னை” என்று இந்திய மக்களால் அன்பாக அழைக்கப்பட்டவர் தெசரா. அல்பேனியா நாட்டைச் சேர்ந்த “அன்னை தெரசா” அருட்சகோதரியாக திகழ்ந்து இந்திய மக்களின் அன்னையாக அங்கீகரிக்கப்பட்டவர்.

1957 ஆம் ஆண்டு அன்னை தெரசா இந்தியாவில் தொழுநோய் மருத்துவமனை ஒன்றை தொடங்கினார். “காந்தி பிரேம் நிவாஸ்” என்ற அந்த தொழுநோய் மருத்துவமனைக்குத் தேவையான நிதியுதவியைப் பெறுவதற்கு விழிப்புணர்வுக் கூட்டங்களை நடத்தினார். அந்தக் கூட்டத்தை நடத்தும்போது அருகிலுள்ள கடைகளுக்குச் சென்று உதவி கேட்பார். தனக்காக அல்லாமல் மற்றவர்களுக்காக அன்னை தெரசா நிதியுதவி கேட்பதை சிலர் கொச்சையாகப் பார்த்தார்கள். அவர் பிச்சை எடுக்கிறார் என்று வர்ணித்து கேலி செய்தார்கள். அன்னை தெரசா அதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

ஒருமுறை அன்னை தெரசா கடைகளுக்குச்சென்று யாசகம் செய்தபோது அந்த கடையின் உரிமையாளர் வெற்றிலைப் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவரிடமிருந்து ஏதாவது உதவி பெறவேண்டும் என தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே கையை நீட்டினார் அன்னை தெரசா. எரிச்சலடைந்த கடைக்காரர் தெரசாவை கோபத்தோடு பார்த்தார். தனது வாய்க்குள் இருந்த சிவப்பான வெற்றிலை எச்சிலை அன்னை தெரசாவின் கையில் துப்பிவிட்டு “போ” என்றார். அன்னை தெரசா விடுவதாக இல்லை. மீண்டும் கையை நீட்டினார். “ஏதாவது தாருங்கள்” என்று கேட்டார். கடைக்காரர் முறைத்துப் பார்த்தார்.          “ஐயா நீங்கள் துப்பிக் கொடுத்ததை எனக்கு வைத்துக்கொள்கிறேன். இனி, தொழுநோய் இல்லத்தில் இருக்கும் அநாதை குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது நிதி உதவி கொடுங்கள்” என்று பொறுமையுடன் கேட்டார். இந்த “பொறுப்புணர்வும், பொறுமையும்” கடைக்காரரை திகைக்க வைத்தது.

மற்றவர்களுக்காக அவமானத்தை உள்வாங்கிய உன்னத அன்னையான தெரசாவை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தார் கடைக்காரர். வெட்கித் தலை குனிந்தார். எவ்வளவுதான் அவமானப்படுத்தினாலும் தான் கொண்ட கொள்கையில் பின்வாங்காமல் தொடர்ந்து பொறுமையுடன் நிற்கும் அன்னை தெரசாவைப் பார்த்து மீண்டும் அதிர்ந்தார். “இவ்வளவு பொறுமையுடன் இருக்கும் பெண்ணை நான் இன்றுதான் முதன்முதலில் பார்க்கிறேன்” என்று சொல்லி அன்னை தெரசாவுக்கு மிகப்பெரிய தொகையை நிதியுதவியாக அளித்தார். இந்த நிகழ்வு அன்னை தெரசாவின் பொறுப்புணர்வைக் காட்டுகிறது. தொழுநோயாளிகளுக்காக மற்றவர்களிடம் நிதியுதவி பெறுவது இவரது பொறுப்பு அல்ல. ஆனால், அதனை தனது பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொண்டு செயல்பட்டார் அன்னை தெரசா. இத்தகைய செயல்பாடுதான் அன்னை தெரசாவை அகிலம் புகழும் அளவுக்கு செய்தது.

எனவே  இளம்பருவத்திலிருந்தே அதிக பொறுப்புகளை ஏற்று செயல்படுவதற்கு, மாணவ – மாணவிகள் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். இளம்வயதில் தனக்கு கொடுக்கப்படுகின்ற பொறுப்புகளை மனமகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் சிறப்பான வெற்றிகளை எளிதில் பெறலாம்.

“தங்களின் வெற்றிக்கு தாங்களே பொறுப்பு ஏற்றுக்கொள்வதைப்போல தங்களது தோல்விக்கும் தாங்களே காரணம் என ஏற்றுக்கொள்வதுதான் நியாயமான செயலாகும்”.

இந்த இதழை மேலும்

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


July 2014

என் பள்ளி
சிசு பராமரிப்பு
வெற்றிக்கு யார் பொறுப்பு?
துணை மருத்துவப் படிப்புகள்
எண்ணித் துணிக
வாழ்க்கை விளையாட்டு
நிழலா? நிஜமா? நினைவுகள்!!
துடிப்பு கவலையை அகற்றும்
உலகில் ஒருமுறை தான் நீ பிறக்கிறாய்
ஏன் ? தோல்வி வருகிறது
பிரச்னைகளுக்கான LSD தீர்வுகள்
விதி என்று மயங்காதே! மதி உண்டு தயங்காதே!!
தன்னம்பிக்கை மேடை
உள்ளத்தோடு உள்ளம்
வேளாண்மைப் படிப்புக்கு ஏன் இவ்வளவு போட்டி?