Home » Articles » கதையும் கருத்தும்

 
கதையும் கருத்தும்


மனோகரன் பி.கே
Author:

1. தன்னம்பிக்கை
நமது வாழ்க்கை அமைதியாக ஆனந்தமாக அமைய விரும்புவது இயற்கை. ஆனால் விருப்பம் மட்டும் நல்வாழ்வை தந்து விடாது. நல்வாழ்வை அடைய பல தடைகளைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். அத்தகைய தடைகளுள் ஒன்று தாழ்வு மனப்பான்மை.
தன்னம்பிக்கை எங்கே குறைகிறதோ, அங்கே தாழ்வு மனப்பான்மை தலை தூக்கும். தாழ்வு மனப்பான்மையைத் தகர்த்தெறிந்து தன்னம்பிக்கையை விதைக்க வேண்டும்.
‘நம்மால் முடியாது’ என்று எண்ணினால் அந்த எண்ணமே நம் திறமையை குறைத்துவிடும். அல்லது அழித்து விடும். ‘நம்மால் முடியும்’ என்று எண்ணினால் அந்த எண்ணமே நம் திறனையும், ஆற்றலையும் முடுக்கி விடும்.
தேர்வு அறையில் வினாத்தாளை கையில் வாங்கும் போதே ‘இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் நம்மால் சரியாக பதில் எழுத முடியுமா?’ என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டால் நினைவாற்றல் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விடும். நமக்கு தெரியாதொன்றும் இதில் கேட்டுவிடப் போவதில்லை என்ற நம்பிக்கையோடு வாங்கினால், படித்த அனைத்தும் மனத்தில் பளிச்சென்று தோன்றும்.
தன்னம்பிக்கை என்றால் என்ன? ‘முடியும், கிடைக்கும், நடக்கும், ஆகும்’ என்று உறுதியாக எண்ணுகிற ஒரு மனநிலைதான். ஒன்றை நம்பிக்கையோடு பார்க்கும்போது அதன் நல்ல அம்சங்கள் தெரியும். அவநம்பிக்கையுடன் பார்க்கும்போது தீய அம்சங்களே தெரியும்.
காந்தியடிகளிடம் இருந்த தன்னம்பிக்கையைத் தகர்க்க முடியாமல்தான் ஆங்கிலேயப் பேரரசு தடுமாறியது. நாலு முழ வேட்டி கட்டிய ஒரு மனிதனைச் சமாளிக்க முடியாமல் திண்டாடியதற்குக் காரணம் காந்தியடிகள் மனதில் ஆழமாக வேர்விட்டிருந்த தன்னம்பிக்கைதான்.
தலைவன் தன்னம்பிக்கையை இழந்தால் அடுத்த நிமிடம் தோல்வியின் நிழல் தொண்டர்கள் மீது படர்ந்து விடும்.
மண்ணுக்குள் ஊன்றப்பட்ட விதை ‘தன் வாழ்க்கை அவ்வளவுதான்’ என்று நினைப்பதில்லை. மாறாக தன்னை அழுத்தியிருக்கும் மண்ணையும் கல்லையும் உடைத்துக்கொண்டு நம்பிக்கையோடு முளைக்கிறது. நம்பிக்கை என்பது ஆறுதல் வார்த்தை அல்ல. அது செயலின் ஊற்றுக்கண்.
வீட்டில் உள்ள பீரோவைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். அதில் துணிமணிகள் துவைத்து, தேய்த்து, அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தால் எப்படி இருக்கும்? துவைக்காத துணிகளைக் கசக்கி, சுருட்டி திணித்து வைத்தால் எப்படி இருக்கும்? மனம் எண்ணில் பீரோவில் அவநம்பிக்கை எண்ணங்களை அடித்துத் துவைத்து சுத்தப்படுத்தி நம்பிக்கை எண்ணங்களாக மாற்றி அடுக்கி வைக்க வேண்டும்.
மலைப்பகுதியில் வாழ்ந்த சிறுவன் ஒருவன் மரத்தின் உச்சியில் பருந்து கூடு கட்டியிருப்பதைப் பார்த்தான். அந்தக் கூட்டில் பருந்தின் முட்டை இருந்தது. அந்த முட்டையை வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று அடைகாக்க வைத்திருந்த கோழி முட்டைகளோடு சேர்த்து வைத்தான்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு கோழி முட்டைகளின் குஞ்சுகளோடு பருந்து முட்டையிலிருந்து பருந்து குஞ்சும் வெளிவந்தது. பருந்துக் குஞ்சு கோழிக் குஞ்சுகளுடன் சேர்ந்து விளையாடியது. தானும் ஒரு கோழிக்குஞ்சுதான் என்று அது எண்ணிக் கொண்டது. அப்படியே நம்பியதால் கோழிக்குஞ்சைப் போலவே அதனுடைய நடவடிக்கைகளும் அமைந்தன.
பருந்து குஞ்சு பறக்க முயற்சிக்கவில்லை. கோழிக்குஞ்சுகளுடன் அந்த இடத்திற்குள்ளாகவே சுற்றிச்சுற்றி வந்தது. பருந்துக் குஞ்சு பெரிதாக வளர்ந்தபோது கோழிக்குஞ்சுகளைவிட தான் மேலானது என்பதை உணரத் தொடங்கி பறக்க முயற்சித்தது. பலமான சிறகுகளை விரித்துப் பறக்கத்தொடங்கியது. உயரே உயரே பறந்து சென்றது.
பறக்க முடியும் என நம்பியதால் கோழிக்குஞ்சாக இருந்த பருந்தால் பறக்க முடிந்தது. வெறும் காற்றை மட்டும் சுவாசித்தால் உயிர் வாழலாம். அத்தோடு நம்பிக்கையையும் சேர்த்துச் சுவாசித்தால் நல்வாழ்வு வாழலாம்.
உழைப்பு
வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற எல்லோருமே விரும்புகின்றோம். அதற்கு என்ன வழி? சாதித்துக் காட்ட வேண்டும். சாதிக்க முடியுமா? நிச்சயம் முடியும். நினைத்ததை நடத்திக் காட்டும் வல்லமை உழைப்புக்கு உண்டு.
நாம் வியர்வை சிந்தி உழைக்க வேண்டும். அதற்காகத்தான் இயற்கை நமக்குத் தேவையானவற்றை மறைத்தே வைத்திருக்கிறது. உண்பதற்கான உணவை மண்ணுக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கிறது. உடுப்பதற்கு ஆடையாக கொடுக்காமல் நெய்து தயாரிக்கப் பஞ்சு கொடுத்திருக்கிறது. வசிப்பதற்கு அப்படியே வீடாக படைக்காமல் கட்டிக் கொள்ள கல்லையும், மண்ணையும் படைத்திருக்கிறது.
பிற செல்வங்களை சேமிக்கலாம். ஆனால் உழைப்புச் செல்வத்தை சேமிக்க முடியாது. இன்றைய வருமானத்தை நாளை செலவழித்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் இன்றைக்கு பயன்படுத்த வேண்டிய உழைப்பை நாளைக்கு பயன்படுத்த முடியாது. அன்றைய தினம் பயன்படுத்தாத உழைப்பு என்றைக்கும் வீணானது. சேமிக்க முடியாத உழைப்பை சிறந்த வழியில் மூலதனமாக்க வேண்டும்.
‘உழைப்பால் உயர்ந்தவர்’ என்று பிறரால் போற்றப்பட வேண்டும். ஏதோ ஒரு அதிர்ஷ்டத்தால் முன்னுக்கு வந்தவர் என்று தூற்றப்படக் கூடாது.
எழுத்தாளர் கல்கியிடம் நண்பர் ஒருவர், ‘உங்கள் பெயருக்கு ஜாதகம் பார்ப்பதுதானே’ என்று சொன்னாராம். அதற்கு கல்கி ‘தம்பி, ஜாதகம் பார்க்கிற பைத்தியம் எனக்கு கட்டோடு பிடிக்காது. காலில் நகம் முளைத்த காலத்தில் இருந்து எத்தனையோ இடத்தில் அடிபட்டு மிதிபட்டு கஷ்டப்பட்டு நான் ஒவ்வொரு படியாக முன்னேறியது என் சொந்த உழைப்பினால்தான். ஆனால் ஜோசியரிடம் போய் கேட்டால், ஏதோ செவ்வாய், சுக்கிரன், சூரியன் தான் காரணம் என்று சொல்வார். இதை எப்படி சகித்துக் கொள்வது’ என்றாராம்.
உழைப்புதான் உண்மையான அதிர்ஷ்டம். காலையில் கண் விழித்ததும் ராசி பலன் பார்த்து அதன்படி செயல்படக்கூடாது.
உழைப்பில் ஒரு சுகம் உண்டு. ஈடுபாட்டோடு உழைத்தால் அதில் சுகம் இருக்கும். கடனே என்று உழைத்தால் சுமை மட்டும் தான் தெரியும். ஆசையோடு குழந்தையை அள்ளி எடுத்து இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு நடந்து பாருங்கள். அதில் சுமை தெரியாது. ஆனால் விருப்பமில்லாமல் வேண்டா வெறுப்பாக ஒரு பொருளை தூக்கிக்கொண்டு நடந்து பாருங்கள். சுமை தெரியும். சுகமும், சுமையும் உழைப்பின் கடினத்தில் இல்லை. ஈடுபாட்டில் இருக்கிறது.
ஓர் அரசன் மாறுவேடத்தில் வலம் வந்து கொண்டிருந்தார். வயதான மூதாட்டி ஒருத்தி கூடை முடைந்து கொண்டிருந்தாள். அரசன் மூதாட்டியை அணுகி, ‘அம்மா நீ மட்டும் தனியாக இருந்து கூடை முடைந்து கொண்டிருக்கிறாயே? வேறு ஒருவரையும் இந்த கிராமத்தில் காணோமே? எல்லோரும் எங்கே போயிருக்கிறார்கள்?’ என்று கேட்டான். ‘அரசரை தரிசிக்க அரண்மணைக்கு போயிருக்கிறார்கள்’ என்றாள் மூதாட்டி. ‘நீ ஏன் போகவில்லை’ என்று கேட்டான் மன்னன். ‘செய்ய வேண்டிய காரியத்தை செய்து முடிக்காமல், அரசரை தரிசிக்கப் போவது முட்டாள்தனம்’ என்று உறுதியான குரலில் மறுமொழி சொன்னாள் அந்த மூதாட்டி.
‘அரசரை தரிசிப்பதால் பயன் ஒன்றும் கிட்டாது என்பது உன் கருத்தா’ என்று கேட்டான் அரசன். ‘பயன் கிட்டுமோ? கிட்டாதோ? நான் அறியேன். எனக்கு பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களை காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பை உதறித்தள்ளிவிட்டு, ஒரு நாள் வேலையை பாழ்படுத்திக் கொண்டு அரசரைக் காண செல்வது அறிவீனம் ஆகாதோ?’ என்று தெளிவாக எடுத்துரைத்தாள் அந்த மூதாட்டி. இதைக் கேட்டு அரசன் அளவிலா ஆனந்தம் கொண்டு தான் யார் என்ற உண்மையைச் சொல்லி ‘இந்தப் பொன் நாணயத்தை என் பரிசாக வைத்துக்கொள். அரசனை தரிசிக்க சென்றவர்கள் திரும்பியதும் அரசன் வந்து உன்னை தரிசித்துவிட்டுப் போனான்’ என்று சொல் என்று சொல்லிச் சென்றாராம்.
வெற்றி பெற முடியாமல் போவதற்கு எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் வெற்றி பெறுவதற்கு நிச்சயமாக ஒரு காரணம் உண்டு. அது தான் உழைப்பு.
முயற்சி
முயற்சி என்பது தேவைக்கான ஒரு தேடல். அதனை வெளியே தேட வேண்டாம். அது நமக்குள்ளேயே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. முயற்சி இல்லை என்றால் வளர்ச்சி இல்லை.
முயற்சி என்றால் தன்னிடம் உள்ள ஆற்றலை, வலிமையைக் கொணர்ந்து உபயோகிப்பது. எதிர்வரும் துன்பத்தை எதிர்த்துப் போராடி வெல்லும் ஒரு உந்த சக்தியே முயற்சி. செய்ய வேண்டிய செயலை உரிய நேரத்தில் நம்மையே நாம் செய்யும்படி வற்புறுத்தும் ஒரு தன்னியக்கம்.
வாகனம் வேகமாகச் செல்ல ‘ஆக்சிலேட்டரை’ அழுத்துவார்கள். அதிக சக்தி கிடைப்பதால் வாகனம் வேகமாகச் செல்லும். அதுபோல நம் ஆற்றலுக்குக் கொஞ்சம் அழுத்தம் கொடுத்துப் பயன்படுத்துவதைத் தான் முயற்சி என்கிறோம்.
முயற்சி என்பது தேடல் என்றால் விடாமுயற்சி என்பது ஒரு தீவிரத் தேடல். ‘எல்லா வித்துகளும் முளைப்பதில்லை அதுபோல எல்லா முயற்சிகளும் வெல்வதில்லை’ வெற்றியடையப் பலமுறை முயற்சி செய்ய வேண்டியிருக்கும்.
முயற்சி தொடர் முயற்சியாகவும் இருக்க வேண்டும். நடைப்பயிற்சி செய்கின்றவர் ஒரு மணி நேரத்திற்கு ஐந்து நிமிடம் என்று அவ்வப்போது நடந்தால் பலனிருக்காது. மாறாக அரைமணி நேரமே என்றாலும் விடாமல் தொடர்ந்து நடந்தால் பலனிருக்கும்.
‘நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோமோ அப்படி நம்மை அமைத்துக் கொள்ளும் ஆற்றல் நம்மிடமே இருக்கிறது’ என்கிறார் விவேகானந்தர். மின்மினிப் பூச்சி தன்னிடமுள்ள ஒளியைக் கொண்டே இரவில் பறந்து இரை தேடுகிறது. அதனிடம் பெட்ரோல், டீசல் எதுவும் இல்லை.
மரங்கொத்திப் பறவையிடம் வாள் இல்லை. கோடரி இல்லை. ஆனாலும் தன் அலகைக் கொண்டே மரத்தைக் கொத்தித் தன் குறிக்கோளை நிறைவேற்றுகிறது. இயற்கையின் இத்தகைய முயற்சிகளை நாம் பாடமாகக் கற்க வேண்டும்.
‘என்னால் முடிந்த வரை முயற்சி செய்கிறேன்’ என்பதைவிட ‘இந்தக் காரியம் நிறைவேறும்வரை முயற்சி செய்கிறேன்’ என்பதே சரியான அணுகுமுறை. ‘இரண்டு மணிநேரம் படித்துவிட்டுத் தூங்குவேன்’ என்பதைக் காட்டிலும் குறிப்பிட்ட பாடத்தை ‘படித்து முடித்துவிட்டுத் தான் தூங்குவேன்’ என்பது இலக்கு நோக்கிய முயற்சி.
ஒரு அரசன் போட்டி ஒன்றை அறிவித்தான். கோட்டைக் கதவைக் கைகளால் திறந்து தள்ள வேண்டும். வெற்றிபெற்றால் நாட்டின் ஒரு பகுதி தானமாக வழங்கப்படும். தோற்றால் தோற்றவனின் கை வெட்டப்படும். மக்கள் பலவாறாக யோசித்து, பயந்து யாரும் போட்டியில் கலந்து கொள்ளவில்லை.
ஒரே ஒரு இளைஞன் மட்டும் போட்டியில் கலந்து கொள்ள முன்வந்தான். ‘போட்டியில் தோற்றுவிட்டால் கைகளை வெட்டி விடுவார்கள். உன்னுடைய எதிர்காலம் என்னவாகும்?’ என்றார்கள். அவன் சொன்னான், ‘ஐயா வென்றால் நானும் ஒரு அரசன், தோற்றால் கைகள் தானே போகும். உயிரில்லையே’ என்று கூறிவிட்டு கோட்டைக் கதவை இளைஞன் தள்ளினான்.
என்ன அதிசயம்! கதவு சட்டென திறந்து கொண்டது. ஏனென்றால் கோட்டைக் கதவுகளில் தாழ்ப்பாள் போடப்படவில்லை. திறந்துதான் இருந்தது. பலபேர் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். தோற்றுவிடுவோமோ, எதையாவது, இழந்து விடுவோமோ என்று எதற்கும் முயற்சிக்காமலேயே விட்டுவிடுகிறார்கள்.
அனைவரும் அறிந்த ‘முயல்-ஆமை’ கதையில் முயலின் தோல்விக்கு ‘முயலாமையே’ காரணம். நம்புங்கள்! ‘முயற்சி திருவினை ஆக்கும்’.

 

No comments

Be the first one to leave a comment.

Post a Comment


 

 


October 2010

கிராமம் என முடங்காதே சிகரம் உண்டு மறக்காதே!!
சாதிப்பதற்கு வயது ஒரு தடையல்ல
வரி சில வரிகளில்
உடலினை உறுதி செய்
விதை
தன் வினை தன்னை சுடும்
பயத்திற்கு குட்பை
ஊழலையும் லஞ்சத்தையும் ஒழிக்க ஆலோசனைகள்
கதையும் கருத்தும்
உனக்குள்ளே உலகம்-5
கோபத்தை அகற்றுங்கள்
ஜெயித்தவர்களிடம் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது?
சாதனை வாழ்விற்கான சந்தோஷ வழிமுறைகள் 50
இடத்தை மாற்று வெற்றி நிச்சயம்
சோம்பலை சாம்பலாக்கி வெற்றி பெறு!
வெற்றி விலாஸ்
உங்கள் வாழ்க்கை உங்கள் கையில்
வல்லமை தாரோயோ
உள்ளத்தோடு உள்ளம்